They disappeared



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenGebruikersgroepenInloggenKalenderFAQZoeken

We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Greenleaf, 18° - 26° C
Greenleaf biedt alle vrijheid en opties waar de clans zo voor gevochten hebben. De makkelijkste tijd van het jaar lijkt eeuwig te duren en geeft hoop voor de toekomst. Wat zou er fout kunnen gaan in zo'n perfecte tijd.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
We are home
Na een lange reis en een zwaar gevecht met Bloodclan zijn de clans eindelijk thuis. Moraal is hoog maar er is veel dat opgebouwd moet worden. Hoe zullen de clans zich voortzetten nu ze opnieuw gescheiden zijn. Vele vragen blijven onbeantwoord maar één ding is zeker. Niemand jaagt de clans ooit nog weg van hun huis.
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
foundr
COUNT YOUR WORDS
WORD COUNT

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel | 
 

 They disappeared

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Covepaw
Member

Amy But cal me AA
73
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 5 Moons||
Gender:
Rank:
avatar
BerichtOnderwerp: They disappeared   vr 29 maa 2013 - 1:12

De jonge Covekit lag rustig te slapen op haar rug met haar pootjes op haar buik en haar achterpoten helemaal opgerekt. Wat nogal een gek gezicht was. Ze maakte slaperige spastische droom bewegingen met haar voor pootjes terwijl ze droomde over het zijn van een warrior. De zon scheen vel in de Nursery wat haar wakker maakte. Covekit hees haar kop op en schudde verward met haar kop. Ze keek om zich heen en merkte dat haar moeder niet in de Nursery was. She's definitely in the camp dacht ze. Misschien kwam ze zelfs terug van een jacht of patrouille, wie weet had ze weer wat spannends te vertellen! Covekit trippelde de nursery uit en liep zoekend door het kamp, eerst de open plek, daarna de plekjes waar de warriors vaak aten, gevolgd door de Warriors den, ze keek zelfs in de medicine cat den. In de leaders den verwachtte ze haar ouders zeker niet. Want haar vader was ook nergens te bekennen. Toen besefte ze dat de dag hier voor haar vader haar moeder mee op jacht had gevraagd. Ze had hun zins dien niet terug zien komen. Haar oortjes gingen bezorgd in haar nek. I've to search for them! Dacht ze terwijl ze vrijwel meteen het kamp verliet.

Zoekend door het territorium drong de sterke geur van haar ouders haar neus gaten binnen. Maar niet alleen de geur van haar ouders, maar ook de geur van bloed. En ze besefte dat die geur afkomstig was van haar ouders! Ze rende angstig op de geur af, en vrijwel toen ze aan kwam zag ze haar ouders toegetakeld, bebloed, ... dood liggend op de grond. Hun ogen open waar de angst nog zeker van af te lezen was, "MAM! PAP!" Schreeuwde ze verslagen en verdrietig uit! Ze rende op haar ouders af en duwde met haar neusje tegen hun lichamen aan. Toen ze de kou voelde van haar moeder schrok ze zich dood. "N-nee!" Piepte ze terwijl ze naar achteren liep en zo tegen het lichaam van haar vader aan botste die nog net zo koud aan voelde. Ze sprong op en tranen schoten uit haar ogen. "Nee... nee toch? Dit is gewoon een spelletje..." Piepte ze. "E-en ik vind dit spelletje niet meer leuk... kom word maar gewoon weer normaal en laten we wat anders doen..." Snikte ze wetend dat dit helemaal geen spelletje was. Ze snikte en zakte door haar pootjes heen. "D-dit is niet meer leuk... ik wil wat anders doen..." piepte ze. "Alsjeblieft?" Piepte ze smekend...

OOC: Honeyspots~


I am losing you forever...
...And I'll never see you again in life...


:;Covemist;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

Lianne
1559
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: 57 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   vr 29 maa 2013 - 10:36



Met een dode vis in haar bek trippelde de langharige schildpadpoes richting het RiverClan kamp. Honeyspots was zeer tevreden met haarzelf sinds ze al heel lang niet meer zo’n lekkere jacht op vis had gemaakt. Ze had zich er op betrapt dat ze elke minuut het liefste met Cindersmoke wilde doorbrengen. Van tijd tot tijd vroeg ze zichzelf wel eens af of hij het niet vervelend vond worden. Met een dromerige blik in haar baby blauwe ogen wurmde ze zich door de opening van het kamp en ging naar de prooi stapel. Die was goed gevuld wat dus één ding betekende. RiverClan bloeide werkelijk weer mee op, samen met groen blad. Toen ze zich omdraaide om weg te lopen meende ze iets kleins en wolligs te zien bij de ingang maar het was zo snel verdwenen dat ze aannam dat het een leerling was geweest. Kleine leerling als je het mij vraagt. Honeyspots liep rustig in de richting van de uitgang en besloot om het territorium eens te controleren. Ze moest toch nog de grenzen bijschaven voor vandaag en aangezien ze weinig tot niets meer te doen had op het moment kon ze dat net zo goed nu doen.

Toen ze de laatste grenslijn markeerde werd haar aandacht gegrepen door een kreet. Het klonk heel ver weg en was moeilijk te horen. Met haar oren gespitst keek ze om zich heen maar kon de oorzaak nergens vinden. Er zeker van dat iets net had geschreeuwd ging ze de richting uit waarvan ze dacht dat het geluid vandaan was gekomen. Namaten ze naderde pikte ze een geur op die onmiskenbaar was. Honeyspots voelde hoe ze nerveuzer werd met de minuut dat ze dichterbij kwam en tegen de tijd dat ze de bosjes uit stapte en de twee toegetakelde lijken zag trok al het bloed uit haar gezicht weg en maakte haar maag een salto. Volledig bebloed en met de angst nog vers in hun ogen lagen de twee katten daar, levenloos, dood. En daar, op de grond, smekend, lag Covekit. Plotseling met een flashback van alles wat Honeyspots meemaakte de dag dat Stormstar haar dode moeder het kamp in droeg deinsde ze terug en voelde ze zich duizelig worden. Grote StarClan- wie doet nou zo iets ..? Zwaar geraakt door dit kon ze zich maar met moeite vermannen. Moeizaam liep ze op Covekit af en probeerde ze al haar eigen emotie te verstoppen maar zodra ze naar de langharige kit keek voelde het alsof ze naar zichzelf keek. Oh StarClan .. Oh .. Dacht ze paniekerig. Ze ging naast Covekit zitten en sloeg haar voorpoot over haar heen net zoals Stormfrost manen geleden bij haar had gedaan. Ze gaf Covekit een tedere lik over haar kopje en deed haar mond al open om wat te zeggen. Maar op dit moment had ze geen woorden. Geen woord kreeg ze er uit geperst alsof er een brok in haar keel zat die alles tegenhield. Ze voelde zich zo misselijk en had zo te doen met Covekit. Uiteindelijk miauwde ze zacht ”Covekit ..” Ze aarzelde even ”Lieverd .. ze kunnen je niet meer- horen Honeyspots zweeg even en keek om zich heen alsof ze verwachtte hulp te krijgen. Maar er was niemand. Helemaal niemand. Net als op die dag. Die zwarte dag. Ze slikte moeizaam en haalde opnieuw diep adem. ”Ze zijn er-.. ze zijn niet meer-..” De woorden kwamen niet over haar lippen. Ze kon niet zeggen dat ze dood waren, dat ze weg waren en nu in StarClan waren. Ze waren er nog maar niet- fysiek. Dieper geraakt door dat feit gaf ze Covekit nog een liefdevol likje. Ze kon niet zeggen dat het goed was, dat alles goed ging komen want dat was het niet. Dat zal het nooit worden. Je moest maar iets er van maken en hopen dat ze het goed kwam. StarClan- wie dan ook.. luister naar mij en schenk die kit de genade die mij niet verleend is. Bad ze stilletjes. Dit was een ramp, een totale ramp! Honeyspots was nog jong en onervaren in sommige dingen en dat begon ze zeer sterk te merken..


OCC; God-dayum, dat laatste stukje in Covekit haar post is hartverscheurend :c


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Covepaw
Member

Amy But cal me AA
73
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 5 Moons||
Gender:
Rank:
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   vr 29 maa 2013 - 16:06

Covekit probeerde het te blijven zien als een spel. Maar hoe langer haar ouders geen reactie gaven, hoe meer tot haar door drong dat dit geen spel meer was, maar dat dit realiteit was. Maar ze vertikte het te geloven. Het mocht gewoon niet, punt uit. Zij en haar ouders waren veel te hecht om dit echt te laten zijn. "T is gewoon een spel..." murmelde ze verslagen. "Gewoon een spel..." Covekit schudde met haar kopje en liet die vervolgens hangen. Haar ogen werden vochtig en dof van verdriet. Haar ogen verduisterde naar mate de geur van leven verdween en de geur van dood steeds erger werd. "T moet gewoon een spel zijn..." Snikte ze. Ze hoorde voetstappen achter zich, maar ze gaf er geen reactie op. Dat durfde ze niet. Dat kon ze niet. Heel langzaam gelden haar grijs groen blauwige ogen heen en weer, van moeder naar vader, van de ene lijk naar de andere. Allebei door bloed, allebei de ogen leeg maar toch gevuld met angst. Glazig en ze ogen begonnen op te drogen wat het een nog erger gezicht maakte. "Een spel..." fluisterde ze. De kat die er bij was gekomen ging naast haar zitten en sloeg haar poot om d'r heen. Covekit keek langzaam op naar de poes. Ze dacht even na en toen wist ze dat het Honeyspots was. Covekit zei niks, en ze voelde hoe de poes haar een tedere lik over haar kop gaf. Covekit wende haar blik af en staarde naar haar grijze pootjes. ”Covekit ..” begon Honeyspots aarzelend. Covekit slikte. Ze wou het niet horen. ”Lieverd .. ze kunnen je niet meer- horen,” hoorde ze Honeyspots zeggen. Covekit slikte. ”Ze zijn er-.. ze zijn niet meer-..” ging Honeyspots verder. "H-hoe bedoel je?" Piepte ze krampachtig. Ze slikte en haar ogen werden nog wat vochtiger waar door er een traan over haar wang heen rolde. "Ze... ze... nee toch? Ze komen terug? Dat moet..." Sprak ze trillend... Ze mochten niet dood zijn...


I am losing you forever...
...And I'll never see you again in life...


:;Covemist;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

Lianne
1559
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: 57 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   vr 29 maa 2013 - 19:02



Honeyspots haalde diep adem en zocht wanhopig naar de juiste woorden. Haar baby blauwe ogen probeerde zo veel mogelijk van de echte emotie er uit te houden wilde ze iets kunnen betekenen voor deze kit. Maar haar brein leek wel tot een halt te zijn gekomen. Ze herkende zichzelf zo pijnlijk in Covekit, alleen had Covekit haar emotie nog niet omgezet in woede. Uit wanhoop dat haar enige steun en toeverlaat zich bij StarClan had gevoegd. Toen Honeyspots de kit in haar ogen keek, luisterend naar haar woorden die er haast krampachtig uitkwamen voelde ze een klein stukje van zichzelf in tweeën breken. De wanhopige blik van Covekit drong tot haar hart. Normaal had ze deze emotie niet zo sterk bij kits, maar iets in haar was wakker gemaakt. Ze wilde niets liever dan de kit gerust stellen, haar bij zich nemen en haar gezelschap houden in ieder geval de nacht. Ze wist hoe eenzaam die eerste nacht was geweest voor haar. ”Covekit, lieverd, ze zijn nog bij je. Ook al kun je ze niet meer zien” Fluisterde ze heel zacht en ze verlaagde zich tot het niveau van Covekit. Ze keek haar diep in de ogen en miauwde met een vastere stem dan eerst. ”Ik zal je niet alleen laten, ik zal bij je blijven. Ze waken over je vanaf StarClan” Ze keek omhoog naar de hemel en toen weer naar Covekit. ”Ze zijn nu waar de mijne ook zijn daar boven- Ze gaf een knik naar de hemel, ging toen recht op zitten en legde één teen tegen het plekje waar Covekit haar hartje zich bevond. ”en daar. In je hart, daar zullen ze altijd blijven. En ik zal je beschermen Covekit, al kost dat mijn leven.” Citeerde ze met een aparte blik in haar ogen. De woorden klonken vreemd omdat ze meer dan tien manen geleden ook tegen haar gesproken waren. Door haar broer, Stormfrost. Hij had die belofte gehouden tot op deze dag en Honeyspots ging datzelfde nu doen voor Covekit. Het klonk allemaal zeer uit het niets, de woorden die ze net sprak. Ze had mogelijk een levenslange verplichting tot haarzelf genomen maar ze wist hoe erg de pijn was van Covekit. Zulke pijn gunde ze zelfs haar ergste vijand niet toe. Zelfs Icy verdiende zo iets niet. Ze gaf de kleine kit een kopje en keek haar aan, in een poging om alle emotie die ze voelde in haar ogen te leggen.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Covepaw
Member

Amy But cal me AA
73
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 5 Moons||
Gender:
Rank:
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   za 30 maa 2013 - 1:39

De realiteit voelde voor een keer als te veel voor haar. Ze wou nu de realiteit gewoon niet onder ogen zien. Covekit stak haar kitten nageltjes in de grond en kneep haar kaken op elkaar. Ze zou niet dat haar ouders dood waren, dat ze nu bij Starclan waren, dat ze niet meer terug gingen komen. Ze wou gewoon nog in de Nursery liggen met haar moeder en vader bij haar. Haar vader die de grootste verhalen vertelden, en haar moeder die haar liefkozende likjes over haar kop gaf. ”Covekit, lieverd, ze zijn nog bij je. Ook al kun je ze niet meer zien,” fluisterde Honeyspots terwijl de warrior zich wat lager maakte zodat ze elkaar recht in de ogen aan konden kijken. De grijs/blauwe oogjes stonden vol met verdriet, angst, en ook woede. "Wie... wie doet nou zo iets...?" Fluisterde ze een tikkeltje kwaad, maar ook verdrietig en zwak. Ze voelde zich zwak door de verdriet die haar helemaal in beslag nam. "Ik wil papa en mama gewoon kunnen zien!" Snikte ze verdrietig en kwaad. ”Ik zal je niet alleen laten, ik zal bij je blijven. Ze waken over je vanaf StarClan,” sprak Honeyspots waarna de warrior om hoog keek naar de lucht. Covekit volgde haar blik en hield zich stil. ”Ze zijn nu waar de mijne ook zijn daar boven- Covekit keek Honeyspots aan, waren haar ouders er ook niet meer? Honeyspots hees haar poot op en drukte haar poot op waar het hartje van Covekit zat. Covekit keek Honeyspots verbaasd aan maar hield zich stil. ”en daar. In je hart, daar zullen ze altijd blijven. En ik zal je beschermen Covekit, al kost dat mijn leven.” En toen brak Covekit. Tranen begonnen over haar wangen te rollen en ze drukte zich tegen Honeyspots aan. Ze wist geen woorden uit te brengen, het enige wat je kon horen was puur verdriet. Ze was haar ouders kwijt, en die kwamen niet meer terug...


I am losing you forever...
...And I'll never see you again in life...


:;Covemist;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

Lianne
1559
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: 57 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   za 30 maa 2013 - 12:17



Honeyspots keek recht in de ogen van de kleine, grijze kit en zag diezelfde emotie er in gereflecteerd die zij hevig had gevoeld zo veel manen terug. Toen Covekit zich tegen haar aan gooide en nu echt begon te huilen sloot de langharige poes haar ogen. Ze had zo te doen met haar. Het hartverscheurende geluid dat Covekit uitsloeg trok recht door je heen en was te voelen tot op het bot. ”Stil maar, Covekit. Sshhht.. Suste ze daar zachtjes. Kalmpjes keek ze om zich heen. Ze wilde het liefste de kit hier weghalen zodat ze dit vreselijke tafereel niet meer hoefde te zien. Maar ze wilde zich ook het liefste om haar heen krullen en haar warmte en troost geven. Dit kon niet als ze hier bleven, zo hulpeloos en open en bloot. ”Zullen we terug naar het kamp gaan?” Miauwde ze zacht ook al lag er ver weg twijfel in haar stem. Honeyspots vroeg zich ergens af of wat ze nu deed wel verstandig was. Was Cindersmoke maar hier. Dacht ze verlangend. Aan de andere kant, was hij ook niet het antwoord op alles. Ze gaf Covekit nog een geruststellende blik over haar kopje en duwde zich dichter tegen haar aan. Ze wilde niets liever dan de kit beschermen tegen wat er ook mocht komen. Ze krulde haar staart om de kit heen en schermde haar af van het gruwelijke tafereel dat haar ouders vormde. Honeyspots wendde haar blik zelf er ook vanaf. Het was een vreselijk gezicht. Wie kon nou zo iets doen? Er was maar één iemand die zo iets zou doen. Die iemand zou hier zelfs nog kunnen zijn. ”Het is hier misschien niet veilig meer, Covekit. Laten we terug naar het kamp gaan” Miauwde ze dringender maar nog steeds op die sussende toon.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Covepaw
Member

Amy But cal me AA
73
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 5 Moons||
Gender:
Rank:
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   za 30 maa 2013 - 13:02

”Stil maar, Covekit. Sshhht..” Suste Honeyspots. Covekit probeerde zich zelf te vermannen, maar de verdriet, en de pijn dat ze voelde bleef er maar uit stromen. Ze trilde van het snikken door de verdriet. Ze deed haar ogen dicht om het tafereel dat er om haar heen lag niet te zien. Haar ouders waren dood, en ze had hun lichamen gezien. Ze was helemaal getraumatiseerde, en bij deze plek zou ze zich nooit meer op haar gemak voelen. "D-de dader moet gestraft worden..." Sprak ze trillend. Covekit snikte nog even en haalde diep adem en keek toen Honeyspots aan. ”Zullen we terug naar het kamp gaan?” Stelde Honeyspots toen voor. Het was ook maar beter. Covekit keek zijdelings naar haar dode ouders en kneep toen haar ogen weer dicht. Ze knikte vlug, "j-ja..." murmelde ze. Honeyspots gaf een geruststellende lik over haar kop waarna Covekit dichter tegen het warme lichaam van Honeyspots werd gedrukt en ze haar dikke staart om haar heen voelde. ”Het is hier misschien niet veilig meer, Covekit. Laten we terug naar het kamp gaan,” sprak Honeyspots dringend. Covekit knikte en stond langzaam op op haar trillende pootjes. Klaar om terug te gaan naar het kamp. Ze wilde slapen, even weg van al deze stress. Maar kon ze ooit nog wel slapen?

OOC: Open jij een vervolg topic in het kamp?
||Topic uit||


I am losing you forever...
...And I'll never see you again in life...


:;Covemist;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

Sharon >D
668
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 33 moons
Gender:
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   za 30 maa 2013 - 14:07

Een muisstille zucht ontsnapte uit zijn mond. Het kleine muisje had hem nog altijd niet doorgehad. Hij was die ochtend wakker geworden door zijn rommelende maag. Hij had echt honger gehad. De warmte van Honeyspots was op dat moment al verdwenen. Ze was het kamp al uit, waarschijnlijk ook jagende, net als hij. Het grijze schepsel liep rustig door, op weg naar een holletje, ongeveer 2 meter van Cindersmoke vandaan. Hij zou het er niet de kans voor geven om het holletje in te vluchten. Heel voorzichtig stapte hij iets meer in de richting van het holletje, net zolang totdat hij er nog maar een meter afstond. Het muisje liep wel iets sneller de richting in van het holletje, alsof het door had dat er iets gaande was. Een fractie van een seconde later spande hij zijn achterpoten en sprong krachtig op het arm beestje, dat op slag dood was. Hij nam een hapje en liet het toen liggen. Hij had geen honger meer, aangezien zijn neus iets anders rook dan een prooi. Het was de bekendste geur die hij kende, het was Honey! Gemengd met een andere geur, die waarschijnlijk van een andere kat was. Hij liep op de geur af, voorzichtig langs een aantal bomen. Algauw wist hij dat hij op weg was naar het stroompje. Vanachter een boom herkende hij de vacht van Honeyspots direct, ze was samen met een grijze kitten. Hij liep naar hen toe, nadenkend hoe er een kitten in het territorium kwam. Kittens hoorden in de Nursery, in het kamp, waar ze veilig waren. Dan was er waarschijnlijk iets heel anders gaande. Hij ving woorden op als 'dader' en 'niet veilig'. Waarschijnlijk was de kitten zijn ouders kwijt geraakt. Hij liet zich toen zien aan de twee katten, beide poezen. "Honeyspots," zei hij met een lieve glimlach. "Hallo kleine kitten," zei hij toen vriendelijk met nog altijd een glimlach op zijn gezicht geplakt. Hij ging rustig bij hen zitten.

Ik heb toestemming btw. + Cinder is nogal dromerig de laatste tijd dus hij heeft niets meegekregen van de lijken etc.


Cindersmoke || Sassypaw || Snowykit

When the daylight comes, I have to go, but tonight I wanna hold you so close..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Covepaw
Member

Amy But cal me AA
73
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 5 Moons||
Gender:
Rank:
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   wo 10 apr 2013 - 17:28

Covekit besefte het. Haar ouders waren dood, ze zaten nu in Starclan. Stond ze er nu dan alleen voor? Ze zou nu nooit meer warme moeder meld drinken. Ze moest nu prooi leren eten. Maar dat wou ze nog niet! ”Het is hier misschien niet veilig meer, Covekit. Laten we terug naar het kamp gaan,” sprak Honeyspots. Covekit stond langzaam op, en volgde Honeyspots. Maar toen kwam er een andere kat op hun af. Covekit kromp in elkaar, maar ontspande zich toen ze zag dat het een clan genoot was. En ze meende de kater te herkennen als Cindersmoke, hij was de partner van Honeyspots. "Honeyspots," zei Cindersmoke met een lieve glimlach op zijn gezicht die naar Honeyspots bedoeld was. "Hallo kleine kitten," zei de kater toen nog even vriendelijk met de zelfde glimlach op zijn snoet geplakt. Covekit keek hem vragend een en keek langzaam om naar het tafereel achter hun. "H-hallo," piepte Covekit onzeker terwijl hij heel snel weer naar Cindersmoke keek. "W-weet jij wie mijn ouders heeft gedood?" Vroeg Mothkit toen met een angstig stemmetje.

OOC: Toch maar niet topic uit~


I am losing you forever...
...And I'll never see you again in life...


:;Covemist;:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken

Lianne
1559
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: 57 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: They disappeared   wo 17 apr 2013 - 12:34



Honeyspots head snapped up when she heard pawsteps. When she recognized Cindersmoke’s scent she felt her heart flutter for some moments. How did he do it? Knowing where she was? Someone he always seemed to appear whenever she most needed him like- like they had a connection.

Een beetje geschokt door zijn rustige additute trok ze met haar snorharen en keek ze hem geschokt aan. Haar gevederde staart ging woedend heen en weer en ze voelde haar wangen rood worden van woede om geen gegronde reden. Desondanks hield ze zich in en drukte ze Covekit nog iets dichter tegen haar aan alsof ze plotseling heel bang was dat ze afgepakt zou worden. ”Ssht, Covekit. Cindersmoke weet dat ook niet” Miauwde ze vlug terwijl ze haar partner strak aan keek met een soort wanhopige blik in haar ogen. ”Waarom gaan we niet naar het kamp, Covekit? Dan gaan we naar de kraamkamer..” Stelde ze stilletjes voor terwijl ze Cindersmoke nog steeds onafgebroken aanstaarde. Ze wilde de spanning niet al hoger opvoeren dan het was en het liefst hem even apart pakken om de situatie door te nemen. Ze kon het niet over haar hart verkrijgen om in het bijzijn van Covekit over haar overleden ouders te praten die op nog geen meter afstand van haar vandaan lagen. Deze kitten had al genoeg geleden- het was tijd om haar mee te nemen. Weg van hier.

Sorry voor dat 1ste stuk in Engels, ik was per ongeluk in het Engels begonnen en was te lui om het weer te gaan vertalen :')


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
They disappeared
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: RiverClan territory :: RiverClan territory :: Stream-
Ga naar: