Comfort



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenGebruikersgroepenInloggenKalenderFAQZoeken

We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Leaf-fall, 10° - 18° C
De dagen worden langzaam maar zeker weer korter en kouder. Prooi maakt zich klaar voor een lange leafbare en is moeilijker vindbaar. Hierdoor kunnen spanningen hoog oplopen.
WHAT'S HAPPENING
Storyline
In-Game Storyline
A Path unwalked
"She stood in the storm, and when the wind did not blow her way, she adjusted her sails."
Meer informatie klik hier
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Admin
Admin
Admin
Admin
Mod
COUNT YOUR WORDS
WORD COUNT

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel | 
 

 Comfort

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Comfort   zo 23 apr 2017 - 14:05

Ze kon het nog steeds niet geloven. Weg. Achtergebleven. Dit had hun hereniging kunnen zijn. Dit had hun vervulde droom kunnen zijn. Ze hadden vader en dochter kunnen zijn. En in plaats daarvan had hij haar achtergelaten, in de steek gelaten. Hij had gezegd dat hij de reis niet zou overleven, maar hij had het kunnen proberen. Voor haar. En voor die andere kittens. Crowcall wist nog steeds niet wat ze met het idee aan moest dat ze plotseling een heel nestje half-siblings bleek te hebben. Het was iets waar ze nu niet mee om kon gaan. Ze wilde hen nu niet zien, de overblijfselen van haar vader. Hij was weg en had haar achtergelaten met een paar kittens die ze niet kende. Ze kneep haar ogen dicht, maar tranen lieten zich niet tegenhouden. Zo veel katten om haar heen, katten van alle clans, haar droom uitgekomen, maar de kat die ze haar hele leven nodig had gehad was er niet meer tussen. Ze wilde niet alleen zijn. Niet weer. Ze had iemand nodig. Met tranende ogen zocht ze naar Crowfur tussen de vele andere katten. Hem had ze nodig. Zijn prettige stem die haar kon troosten, zijn blauwe ogen die zo begrijpend konden kijken, die zeldzame lach van hem. Toen ze hem had gevonden, drong ze zich tussen de katten door naar hem toe. Ze wilde hem begroeten, maar de brok in haar keel verstikte haar stem en in plaats van iets te zeggen, drukte ze haar kopje tegen zijn schouder.

-Eerste post voor Crowfur


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 23 apr 2017 - 14:40

Met toch wel een bang hartje had Crowfur de toestemming aan zijn dochter gegeven om bij de andere kittens te gaan zitten. Het ding was dat er best veel WindClan kittens verzameld zaten op één plek. Natuurlijk waren er weer van die andere Clan kittens die zich tussen hun mengden en begonnen te praten tegen hun, maar hij wist dat zijn dochter binnenkort de leeftijd van apprentice zou bereiken en achtte haar wel verstandig genoeg om haar afstand te houden van kittens die het slecht met haar voorhadden. Maar natuurlijk zou hij als goede vader zijnde ook wel een oogje in het zeil houden. En dus gaf hij haar maar het idee dat ze het helemaal zelfstandig mocht doen, maar bevond hij zich op een dichtbij genoeg zijnde afstand om het te kunnen horen als één of andere tom van een andere Clan haar probeerde te versieren. En je ging hem niet vertellen dat ze dat niet deden, want hij had hier daarnet een ThunderClan kitten zien rondlopen die heel flirterig aan het praten was tegen een kitten van een andere Clan. Crowfur had hem bijna bij zijn nekvel willen pakken en willen vragen wat de bedoeling was, maar hij wilde geen onnodige aandacht op zichzelf vestigen. Dat moesten de ouders maar doen. En dus draaide hij zich een kwartslag om terwijl hij zijn oortje naar Leopardkit richtte om te horen wat er tegen haar werd gezegd. Hij hoopte dat Lightkit, de kitten van Stormfrost en Leafwind, met zijn dochter zou gaan spelen. De twee leken het goed met elkaar te vinden en Lightkit leek wel wat steun te kunnen gebruiken nu Stormfrost zich als een zak tegen haar gedroeg en niet eens naar haar en de rest van zijn kroost omkeek. Bah. Hij haatte dat soort ouders! Crowfur werd uit zijn gedachten gehaald door Crowcall die naar hem toekwam. Ze hoefde niet eens wat te zeggen, want hij zag al wel aan haar gezicht dat het helemaal mis was en liet haar tegen zijn schouders steun zoeken toen ze eenmaal dichtbij hem stond. Hij ademde haar nu toch wel redelijk vertrouwde geur en liet een sussend geluidje ontsnappen. ‘Heeft hij besloten om toch niet te blijven?’ Hij moest het zeker weten. Misschien vatte hij het verkeerd op en was dit van opluchting. Maar… nee. Hij had de blik in haar ogen gezien. Dit was zeker weten van verdriet. Hij liet zijn wang tussen haar oren steunen en streelde troostend met zijn staartpunt, voor zover hij haar kon bereiken op deze afstand met zijn redelijk korte staart, langs haar flank.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   di 25 apr 2017 - 13:18

Ze was zo dankbaar dat hij niet terugtrok. Het was fijn om een schouder te hebben om op uit te kunnen huilen. Ze had dat zo lang niet gehad. Haar familie en beste vrienden hadden altijd in andere clans gezeten. Onbereikbaar. Nu was dat natuurlijk anders, nu alle clans samen waren. Nu had ze ook naar Tallshadow kunnen gaan, al had hij het vast druk met het leiden van de groep. Maar nee, ze had Crowfur op willen zoeken. Misschien omdat hij haar goed begreep, omdat hij zelf een half-clan kitten had. Misschien omdat hij haar zo lief had opgevangen toen ze op de Gathering zo ongerust was geweest over haar vader. Misschien omdat ze het gewoon fijn vond om bij hem te zijn. Zijn geur had iets geruststellends. Ze snikte toen hij raadde waarom ze hier was, en knikte zonder iets uit te kunnen brengen. Weg. Hij was weg. "Ik wist niet hoe ik hem tegen moest houden", miauwde ze uiteindelijk met haperende, verstikte stem.


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tallshadow
Catministrator

☙Emma☙
15699
Actief
"Never gonna give you up, never gonna let you down"

CAT'S PROFILE
Age: 42 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Leader
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   di 25 apr 2017 - 15:22

Hij wilde niet constant op ze letten, maar wat kon hij eraan doen als Crow en Crow plotseling recht voor zijn ogen gingen zitten - hij zat weer op zijn coole opstekop staande twoleg ding (emmer) - en Crow, het meisje, er sneu uitzag? Juist, hij deed wat een goede vriend betaamde, en draaide een beetje hun richting uit, zodat hij van een afstandje met vernauwde ogen de ander Crow in de gaten kon houden. Die kat had potverdikkie al kits, hoe durfde hij aan te pappen met andere Crow zo recht voor de ogen van haar beste vriend die by the way nog niet eens geconsulteerd was wat die relatie betrof. Hij was niet boos, enkel teleurgesteld. En om te zorgen dat er niet nog meer gebeurde zonder zijn weten, zat hij nu dus hier, de twee goed in de gaten te houden, zonder dat ze het meteen zouden zien. Je was een sluwe Shadowclanner, of je was het niet.

Note: Tall zit een eindje van ze af, te kijken, jullie hoeven niet op 'm te wachten met posten oid (:




»Awesomeness:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 7 mei 2017 - 21:21

Crowfur slikte even toen hij haar hoorde snikken. Je zou denken dat hij meer bezig was met haar te troosten, maar dat was hij niet. Hij wilde niet rude zijn of zo, maar er schoten de hele tijd beelden door zijn kopje heen. Beelden waarin ze bij Fourtrees waren. Niet Crowcall en hij, maar zijn ex en hij. Zij stond ook tegen hem aan te huilen terwijl ze hem vertelde dat ze kits van hem had en dat ze die niet kon houden. Dat zij ze wel aan hem moest geven omdat ze anders verstoten zouden worden. De dag dat het allemaal veranderde en dat hij een hekel aan haar begon te krijgen, dat hij zag wat voor karakter ze eigenlijk echt had. Maar goed. Hij moest die gedachten nu wel uit zijn kopje halen, want Crowcall was haar niet. En dit was niet dezelfde situatie. Crowcall en hij hadden geen relatie en niets duidde erop dat ze dat binnen de kortste keren zouden krijgen. Toch? Ja. En dus probeerde Crowfur zich uit alle macht weer op het gesprek te richten, maar hij had haar antwoord gemist. Verdorie. Hoe had hem dat nu weer kunnen gebeuren? Hij wist wel hoe. Door aan iemand te denken die eigenlijk zijn aandacht niet eens waard was. Maar het was die verdomde journey met zijn ex die hem weer liet denken aan alles wat er fout was gegaan. Crowfur klemde zijn kaken op elkaar en dwong zichzelf een antwoord te geven op Crowcall. Hij kon toch al wel raden wat ze gezegd had. “Er is niets wat je kon doen,” mauwde hij zachtjes tegen haar. “Je hebt je best gedaan om hem te laten blijven, maar misschien werd het gewoon allemaal te veel voor hem. Je moet in gedachten houden dat hij ook niet meer de jongste was, Crowcall. Misschien zou deze reis te veel van hem hebben geëist, hoe vervelend dat dan ook is voor jou om te accepteren.” Hij gaf haar een lik over haar kopje. “Maar dat je vader weg is neemt niet weg dat je andere katten hebt die om je geven en er voor je kunnen zijn. Als er ook maar iets is, hoe klein dan ook, dan ben ik er voor je.” Hij was eigenlijk van plan geweest om Leopardkit te introduceren aan Crowcall, maar dat kon wachten. Zeker als hij zich al half kon inbeelden hoe Leopardkit ging reageren. “Je bent niet alleen, oké?” fluisterde hij zachtjes.


OOC: Je kon het weer niet laten hè Em Razz <3


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   ma 8 mei 2017 - 10:15

Hoe weinig woorden ook aan de situatie konden veranderen en hoe weinig ze ook deden om haar te overtuigen, ze was toch blij dat er iemand was om ze uit te spreken. Ze was blij dat er iemand was tegen wie ze aan kon leunen, die haar een lik over haar kop kon geven, die haar beloofde dat hij er voor haar was, zonder dat het ongemakkelijk was. Ze sloot haar ogen terwijl ze dacht aan haar vader, die opeens zou oud had geleken, die zo mank liep. Ze wist dat de reis zwaar voor hem geworden zou zijn. Misschien té zwaar. Maar waarom had hij het niet geprobeerd? De reis had slecht af kunnen lopen, maar dan nog was hij er even geweest. Dan zouden ze even allemaal samen geweest zijn, als een familie. Waarom gunde hij dat zijn kittens niet? Ze besefte dat ze niet alleen verdrietig was, maar ook boos. Hij had hen zonder vader achtergelaten. Hij had hen in de steek gelaten. Of was ze egoïstisch door zo te denken? Als hij was meegegaan was het tenminste hoop geweest. Wat voor hoop was er voor hem in die modderpoel? Hij was niet meer zo sterk als vroeger. Hij zou verhongeren, of gedood worden door een roofdier, of door rogues die wat extra gebied wilden claimen. Ze hief haar kop en keek naar de richting waar ze vandaan gekomen waren. Er was al niets meer van de oude territoria te zien. Zou Dangerdance hen kunnen vinden als hij toch mee wilde? Zou hij hun spoor kunnen volgen? Of zou de regen dat al hebben uitgewist? Zou zij de weg nog terug kunnen vinden? Zou ze hem nog terug kunnen vinden, en hem overhalen om toch alsjeblieft mee te gaan? Zou ze hem nooit meer terugzien? "Kunnen we hem niet toch nog halen?" fluisterde ze. Ze had tijd gehad om na te denken, om meer argumenten te verzinnen. Als ze alleen maar nog een kans kreeg... Misschien zou ze hem dan wel kunnen overtuigen... Dan zou hij blijven leven, en dan zouden ze bij elkaar zijn. Eindelijk bij elkaar. Eindelijk gelukkig.


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   vr 19 mei 2017 - 13:34

Crowfur kon zien dat Crowcall de woorden maar amper op kon nemen omdat ze te erg bezig was met haar eigen gedachten. Hij herkende zichzelf een beetje in haar toen het net gedaan was tussen hem en zijn ex. Hij had toen ook dagenlang verdriet gehad en was toen zo erg in gedachten verzeild geraakt dat hij eigenlijk totaal geen aandacht meer had voor zijn omgeving. Het was zijn eigen kitten die hem weer terug naar de wereld had geholpen en hem had laten inzien dat hij zijn aandacht er echt wel bij moest houden. Zijn dochter had haar moeder niet meer, maar hem nog wel. En nu werd het hem nog moeilijker gemaakt door samen met de vier Clans op reis te vertrekken waardoor hij dag en nacht met zijn ex opgescheept zou zitten. En het zou haar waarschijnlijk amper iets doen dat haar dochter aan het groeien was en dat ze zelfs kleine karakteristieken over begon te nemen van haar. En hoewel Crowfur het nooit hardop zou zeggen, wilde hij wel graag dat die karakteristieken zouden verdwijnen en ze zijn karakter over zou nemen of een eigen karakter zou creëren. Het was zo al lastig genoeg voor hem. Hij wilde haar alle liefde geven die hij had, maar de slechte kanten van zijn ex wilde hij niet in haar zien. Niet dat hij haar zou verlaten als het er niet uit zou gaan, maar hij hoopte toch wel lichtelijk op verandering. Crowcall haalde hem weer uit zijn gedachten door haar vraag te stellen en even wist Crowfur niet wat hij moest voelen. Er ging enthousiasme door hem heen bij het idee om samen met haar op reis te vertrekken en haar vader te gaan zoeken, maar ook twijfel. En dan de realiteit die insloeg als een bom: zijn dochter. Hij kon het niet. Hij kon niet met haar gaan zoeken, ook al zou hij wel willen. Dan zou hij Leopardkit achter moeten laten en dat was het laatste wat hij wilde. Hij keek Crowcall met een spijtige blik aan. “Je weet dat dat niet gaat, Crowcall,” sprak hij zachtjes. “Zowel jij als ik hebben hier prioriteiten. We kunnen onze Clan echt niet zomaar achter laten.” Hij drukte zijn neusje even tegen de tip van haar oor. “Je weet dat het een onbegonnen en gevaarlijke klus is om je vader terug te gaan halen. Katten hebben ons nodig hier. Leopardkit heeft mij nodig. Ik kan haar niet meenemen en er is geen haar op mijn pels die eraan denkt om haar achter te laten. Niet met haar in de buurt. Voor de rest heeft ze niemand die voor haar kan zorgen zoals ik dat kan. En voor de rest accepteert ze ook niemand. Ze heeft al geen moeder meer en ik wil niet dat ze haar vader ook nog eens kwijtraakt."


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 21 mei 2017 - 10:43

Misschien had hij al wel spijt van zijn keuze om achter te blijven. Misschien had hij wel geprobeerd de groep nog terug te vinden, maar was hij in de regen het spoor kwijtgeraakt. Misschien hoopte hij wel dat iemand hem zou komen halen. Ze keek verlangend naar de richting waar hij zich ongeveer zou moeten verbinden. Haar blik zakte naar de grond toen Crowfur antwoord gaf. Andere prioriteiten. Ze begreep dat hij Leopardkit had, maar wie had haar hier nodig? Het was niet zo dat ze iemand hier zou willen missen. Crowfur zou het vast niet fijn vinden als ze wegging, en Dangerdance had haar natuurlijk gevraagd om op zijn andere kittens te letten, maar ze zou toch ook terugkomen? Mét haar vader, zodat hij weer zelf voor zijn kittens kon zorgen. Ze stond op en zette een wankele stap in de richting waar ze vandaan gekomen waren, haar blik weer op de horizon gericht. "Ik kan zelf gaan", miauwde ze afwezig. "Ik kan hem zelf gaan halen." Ze zei het zonder erg na te denken over wat zo'n tocht in zou houden, zonder na te denken over hoe de weg terug zou vinden, hoe ze haar vader over moest halen, hoe ze vervolgens met zijn tweeën de groep zouden moeten vinden, terwijl hij zo langzaam liep en zij moest jagen voor hen tweeën. Misschien zou ze Dangerdance niet eens kunnen vinden, misschien was hem al wel iets overkomen. Maar daar kon ze niet aan denken. In haar verlangen kon ze alleen maar zijn zorgzame glimlach voor zich zien, en hoe hij met al zijn kittens herenigd zou worden.


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tallshadow
Catministrator

☙Emma☙
15699
Actief
"Never gonna give you up, never gonna let you down"

CAT'S PROFILE
Age: 42 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Leader
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   za 27 mei 2017 - 20:58

Hij was erover uit, wanneer Crow hem dan eindelijk om zijn zegen voor de nieuw ontstane relatie zou vragen, zou hij nee zeggen. Gewoon om haar even te laten zweten, en ja ook omdat hij er geen goed gevoel bij had. De kater was naar zijn idee te aanhankelijk bij de jonge poes, en pardon you sir, you have a kitten! Wat egoïstisch om Crowcall meteen met zo'n verleden op te zadelen. Als een goede vriend zou hij helaas niet zijn goedkeuring uit kunnen spreken, maar niet getreurd want er zwommen meer vissen in de zee, meer mogelijkheden voor de ander om gelukkig te worden, écht gelukkig. Want met deze gast zou ze dat niet worden, dat kon Tall vanaf hier al ruiken. Bovendien- Ho Ho Ho! Mister no go! Casanova was plots met zijn neus naar het oor van de poes gegaan. Tall moest zijn best doen niet er meteen op af te rennen, maar tegen zijn opspringen kon hij weinig beginnen. Want wat was dat?! Om alsnog niet de aandacht te trekken liet hij zich meteen omvallen en opzij de bosjes in rollen, vanwaaruit hij de anderen ook kon zien. Zijn plotse opspringen had misschien zijn plek verraden, dan was dit een goede actie geweest want voor ze hem gezien zouden kunnen hebben zouden alleen de bosjes nog ritselen, wat net zo goed prooi geweest kon zijn. Nu maar hopen dat hier geen spinnen zaten.




»Awesomeness:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 28 mei 2017 - 16:55

Crowfur klemde gefrustreerd zijnde zijn kaken op elkaar. Hij wist dat het haar vader was en hij wist hoe moeilijk ze het had met het feit dat hij achter had willen blijven, maar kon ze niet voor één keer denken aan hém? Of aan de anderen wie om haar gaven? Hij vond het echt een vreselijk idee dat ze helemaal terug naar de territory van de Clans moesten gaan om een kat te gaan halen die had besloten om niet eens mee te gaan. Dacht ze nu echt dat de mening van haar vader zou veranderen omdat zij hem kwam halen? Het was een onmogelijke opdracht. En dan moesten ze de tom ook nog eens naar hier krijgen. Weer langs al die wegen waar ze waren gegaan. Weer in een gebied waar het het ene moment rustig kon zijn en de hel het volgende moment kon losbreken. Zag Crowcall dan niet in dat het te gevaarlijk was? Dat ze haar eigen leven én die van haar vader op het spel zou zetten? Wie weet was haar vader niet eens meer in hetzelfde gebied, maar was hij naar een gebied gegaan waar hij veiliger was. Wie weet had hij wel een plaats gevonden tussen de rogues. En als haar vader niet mee wilde aan en haar nog eens afwees, werd het des te moeilijker voor Crowcall om het te begrijpen en te verwerken. Bovendien had ze, als hij het goed begrepen had tenminste, nu haar prioriteiten liggen bij de andere kittens van haar vader waar ze voor moest zorgen. “Néé.” Hij keek haar strak aan. “Je gaat niét zelf. Dat zou echt een onverantwoordelijke actie zijn, Crowcall.” Hij onderdrukte een zucht. “Je vader heeft je zijn kittens toevertrouwd. Hoe oneerlijk zou het tegenover hun zijn als je opeens weg zou gaan en misschien niet eens meer terug zou komen? Ik weet dat het moeilijk voor je is, Crowcall, maar denk ook aan hoe anderen zich bij je vertrek zouden voelen.” Hij haalde diep adem. “Je vader heeft bovendien zelf gekozen om in de oudere territories te blijven en om eerlijk te zijn lijkt hij me geen kat die snel onderuit gaat. Wie weet vindt hij écht wel zijn eigen plaatsje in het oude gebied.” Zijn aandacht werd even getrokken door een beweging vanuit zijn ooghoeken en hij trok met zijn oortje toen hij een struik zag ritselen. Hij richtte zijn blik even strak op de struik, maar concludeerde dat het gewoon een prooidier moest zijn. Hm. Daar kon hij dadelijk wel op jagen, eerst Crowcall overtuigen. “Net zoals ik het niet kan maken om Leopardkit achter te laten, kun jij het niet maken om je broertjes en zusjes zomaar achter te laten.” Hij keek haar meelevend aan. “Denk je soms dat ik niet weet hoe graag je hem terug hier wilt hebben? Ik weet hoe lastig het voor je moet zijn, maar denk je soms dat… dat ik je kan missen hier?” Hij voelde de huid onder zijn pels warm worden, maar hield zijn blauwe blik strak op haar.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   vr 2 jun 2017 - 19:15

Ze knipperde met haar ogen, opgeschrokken uit haar hoopvolle gedachten door Crowfurs harde 'nee'. Ze keek hem aan, eerst beledigd omdat hij haar droom zo ruw in duigen sloeg, daarna bedenkelijk, daarna beschaamd. Hoe had ze ook zoiets kunnen bedenken... Het plan was gedoemd te mislukken. Sterker nog, het was niet eens een plan. Het was belachelijk. Het was dom en roekeloos. Het was het enige wat ze kon verzinnen, haar enige hoop... Met een steek in haar hart keek ze terug naar waar Dangerdance ergens moest zijn. Ze besefte nu dat het haar nooit zou lukken. Ze besefte nu dat ze hem vast nooit meer zou zien. Ze voelde alweer tranen in haar ogen opkomen. Ze kon niet eens proberen hem te vinden. Crowfur had gelijk, ze kon iedereen hier niet in de steek laten. Haar broertjes en zusjes, voor wie ze nu moest zorgen. En... en Crowfur. Ze besefte dat ze hem ook niet achter zou willen laten. Als het echt een kwestie was van kiezen tussen haar vader en al haar vrienden, al haar overgebleven familie... dan was er geen keus meer. Ze moest wel bij de clans blijven. Ze keek weer naar Crowfur, die haar aankeek met zijn heldere blauwe ogen, alsof hij haar alleen al met die blik op haar plaats wilde houden. Hij wilde dat ze bleef, en hij zei het op zo'n manier... Hij meende het. Betekende ze echt zo veel voor hem? "Het spijt me", zei ze zacht en een beetje ongemakkelijk sloeg ze haar ogen neer. "Ik... dacht niet na. Ik weet dat ik niet terug kan, ik weet... ik weet dat ik hem niet kan halen. Ik blijf hier, bij... jullie." Ze wilde 'bij jou' zeggen, maar het klonk opeens zo vreemd, na wat hij had gezegd, en na die blik. Als meer dan haar bedoeling was. Of misschien wel precies zoals haar bedoeling was, maar...


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   vr 9 jun 2017 - 16:23

Er waren weinig momenten geweest in zijn leven dat Crowfur zijn hart figuurlijk voelde breken als hij naar iets verdrietigs keek. Zijn verdrietige ex-partner, zijn zielige dochter en nu onverwachts een huilende Crowcall deden de truc echter wel, hoewel dat eerste geval al snel omgeslagen was in woede toen deze haar voorstel had gedaan. Eerst had ze zielig gedaan waarna ze hem had proberen te overtuigen de kitten gewoon af te staan. Crowfur kon zich geen leven zonder Leopardkit indenken. En ja, ze was niet de gemakkelijkste kitten, maar hij was ook niet de gemakkelijkste tom en dat wist heel de WindClan. Dus op dat vlak pasten ze wel goed bij elkaar. Alleen begon ze een paar kuren van haar moeder over te nemen, maar Crowfur dacht dat dat uiteindelijk ook wel goed zou komen. De ravenzwarte kat liet zijn blik naar Crowcall glijden en merkte dat ze aan het nadenken was. De tranen stonden nog steeds in haar ogen en Crowfur moest zijn poten hard tegen de grond drukken om niet naar haar toe te lopen en zijn pels dicht tegen het hare te duwen. Ze waren immers gewone vrienden en hoewel ze al eerder een emotionele uitbarsting had gehad in zijn bijzijn, was het nu ook weer niet zo dat hij om die reden haar steeds dicht tegen zich aan mocht drukken. Hoewel hij het eerlijk gezegd wel prettig vond om haar dichtbij zich te hebben en hij het minder prettig zou vinden als een andere tom het bij haar zou doen. Verward zijnde knipperde hij met zijn ogen, maar Crowcall opende haar bek om te spreken en Crowfur dwong zichzelf om zich op haar woorden te concentreren in plaats van zijn rare gedachten. Opluchting verspreidde zich door zijn lichaam toen hij kon concluderen dat Crowcall zich bedacht had en toch hier zou blijven. “Ik weet dat het nu niet geloofwaardig klinkt, maar ik denk dat dat de juiste keuze is.” En hij kon het niet laten om zachtjes te snorren, een geluid dat hij eigenlijk niet zo vaak maakte. “En het zal zeker in het begin nog lastig zijn en je gaat vaak het idee hebben dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt, maar als je dat denkt, moet je gewoon denken aan wat je hier hebt. Ik laat je niet in de steek. Je mag altijd naar me toekomen als je het moeilijk hebt, ook als het ’s nachts is en ik de volgende dag een training heb.” Twijfelachtig liep hij wat dichter naar haar toe en liet zijn kopje toch even langs haar wang glijden. “Niet huilen,” mompelde hij zachtjes. “Daar ben je veel te mooi voor.” Zijn huid onder zijn pels voelde warm aan en hij klemde zijn kaken op elkaar. Waar was hij nu weer mee bezig?


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tallshadow
Catministrator

☙Emma☙
15699
Actief
"Never gonna give you up, never gonna let you down"

CAT'S PROFILE
Age: 42 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Leader
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 11 jun 2017 - 15:15

Mayday mayday! Op meerdere fronten liep het nu mis. Ten eerste was Tall blijkbaar toch een beetje opgevallen toen hij omviel, aangezien de katten zijn kant een beetje opkeken. Hij had geen zin om als windclanprooi te eindigen dus hij moest met een plan komen om hier weg te kunnen gaan. Ten tweede was er ook nog het punt van de spin voor zijn neus die langzaam naderde en zijn hart gekke dingen deed doen. Gefixeerd keek hij naar het beest, vanuit zijn ooghoeken ook de twee katten in de gaten houdende. Multitasken ten top, maar multitasken was niet zijn ding. Zo bleek wel toen de katten zijn aandacht trokken, en het derde punt waarop het mis ging zich aankondigde. Crow maakte een move op Crow! Alarmbelletjes gingen rinkelen in het hoofd van de kater, en meteen kroop hij achterwaarts - de spin zat immers voor hem - de bosjes uit, nam hij een omweg, en schudde zich eens uit. Hierna fatsoeneerde de kater zijn haar, en naderde langzaam het stel, zijn kop schuddend. Hij moest nog iets dichterbij zien te komen, en die boomstam hier leek net dik genoeg. Vandaar dat hij met zijn shadowclan skills het stel van achter voorbij trippelde, en achter de dikke boom ging staan. De wind stond goed, hij kon hen horen, en zij konden hem niet ruiken.




»Awesomeness:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   wo 28 jun 2017 - 14:01

Hij zei haar dat ze de juiste keuze maakte, maar ze wist het niet zo zeker. Het was vooral een moeilijke keus. Ze had het gevoel dat ze haar vader in de steek liet, wat misschien een beetje vreemd was, want was het niet precies andersom? Maar het voelde toch zo. Omdat ze niet harder haar best had gedaan om hem bij zich te houden, omdat ze niet hard genoeg haar best deed om hem terug te krijgen. En zijn andere kittens hadden hier ook onder te lijden. Ze kon hen niet achterlaten, maar zou ze niet moeten proberen om hen hun vader terug te geven? Maar door deze gedachten heen klonk de stem van Crowfur, die haar geruststelde, die haar zei dat ze moest blijven, en dat hij er voor haar was. Haar gedachten en die stem streden om de voorgrond, maar uiteindelijk won Crowfur met zijn prettige gespin, in ieder geval voor even. Wat snorde hij mooi... Het was zo'n heerlijk diep, tevreden geluid, je ging er vanzelf van meespinnen. Ze schrok eventjes toen hij met zijn kop langs haar wang streek. Maar het was gewoon vriendelijkheid, dacht ze, een gebaar van troost, een- "Niet huilen, daar ben je veel te mooi voor." Stress, paniek, wat was dit nu? Waar kwam dit vandaan? Wat had het überhaupt met elkaar te maken, huilen en mooi zijn? Mochten mooie katten niet huilen? Maar tussen haar verwarring door vond ze het ook wel heel lief van hem dat hij het zei, ook al was de context dan wat vreemd. Het was niet alsof katten vaak tegen haar zeiden dat ze mooi was. Eigenlijk kon ze zich maar één andere keer herinneren dat iemand het tegen haar had gezegd. Ze keek naar Crowfur en vroeg zich af hoe hij zo lief tegen haar kon zijn. "Dus jij mag ook nooit huilen?" miauwde ze met een klein glimlachje.


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 2 jul 2017 - 14:27

Crowfur had geen idee wat er allemaal in zijn binnenste gebeurde. Allereerst was hij in het bijzijn van iemand anders dan Leopardpaw aan het snorren en schaamde hij zich er niet voor, wat op zich al vreemd was. En ten tweede had hij net lichamelijk contact gemaakt met iemand anders dan Leopardpaw. Normaal gezien liet hij geen enkele kat in zijn buurt komen en vermeed hij daden die ook maar iets in de richting van affectie konden wijzen, zeker als het om she-cats ging. Maar het was vanzelf gebeurd, alsof het zo hoorde. Alsof hij zijn kopje langs die van Crowcall hoorde te schuren, alsof dat iets was wat ze normaal gezien ook deden. Ze waren totaal niet meer de katten die ze tijdens hun eerste ontmoeting waren; hij was veel losser geworden en zij had hem een kans gegeven. En ergens was hij daar wel blij om. Ergens was hij blij om het feit dat ze hem niet van zich afgeduwd had nadat hij voor geen reden tegen haar uit was gevlogen. Eigenlijk ging het met hem en zijn Clanmates steeds beter als hij het zo bekeek; hij was niet meer echt tegen ze uitgevlogen en deed nu juist echt zijn best om een goed contact met hun te krijgen. Hij nam aan dat katten konden veranderen als ze dat wilden. Toch zou hij altijd zijn haat tegenover RiverClan blijven behouden, maar dat was een verhaal die hij op een andere dag kon vertellen aan haar. Eerst was het de bedoeling dat ze volledig overtuigd zou zijn dat hier blijven de beste optie voor haar was, waar hij al redelijk zijn best voor had gedaan en nu zijn vruchten begon af te werpen. Hij grinnikte toen ze haar opmerking maakte, maar voelde zijn huid warm worden onder zijn pels. “Zo knap ben ik nu ook weer niet,” murmelde hij vervolgens. Het was niet dat hij zichzelf lelijk vond, maar zichzelf knap vinden? Nee, dat ging hem een brug te ver. “Maar toch bedankt,” zei hij en hij gaf haar een klein knipoogje. Een kleintje maar. Hij keek haar een beetje twijfelachtig aan, een awkward stilte tussen hun bevindend voor enkele seconden. Toen glimlachte hij naar haar en liet kort zijn staart op haar schouder rusten. “Wat dacht je ervan om een wandeling te gaan maken?” vroeg hij. “Gewoon zodat je je hoofd wat kan leegmaken.” En misschien kon hij nog wat dingen vertellen die hem dwars zaten.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   ma 3 jul 2017 - 14:51

Zijn gemurmelde antwoord was aandoenlijk. Crowcall trok haar wenkbrauwen op. Dat kon ze van zichzelf ook wel zeggen. Ze was nou niet bepaald de mooiste poes van WindClan. Ze was wel tevreden met haar egaal zwarte vacht, die mooi glansde als ze zich net had gewassen, en de kleur van haar ogen kon ze misschien niet helemaal goed beoordelen in de weerspiegeling in een plas water, maar leek haar ook niet verkeerd, maar ze was niet zo slank en fijn gebouwd als de meeste van haar clangenoten. Niet zo elegant. Ze had de WindClanhoogte misschien van haar moeder geërfd, maar haar vader had haar bredere schouders en grovere trekken gegeven dan gewoon was voor een WindClanner. Niet dat ze zich er druk om maakte. Ze had zich over genoeg dingen onzeker gevoeld, maar haar uiterlijk was er daar niet een van. En blijkbaar was er ook niets om zich zorgen over te maken, als hij al als tweede zei dat ze mooi was...
Het knipoogje was zo on-Crowfurachtig dat haar wenkbrauwen nog wat verder omhoogschoten. Was dit nou de kat die haar de eerste keer zo grof had begroet? Als vanzelf kwam er een glimlach op haar gezicht en ze knikte bij zijn voorstel, waarna ze hem zwijgend volgde. Een wandelingetje zou haar goeddoen. Als een echte WindClanner kon ze sowieso niet al te lang stilzitten voor ze rusteloos werd.


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tallshadow
Catministrator

☙Emma☙
15699
Actief
"Never gonna give you up, never gonna let you down"

CAT'S PROFILE
Age: 42 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Leader
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   wo 5 jul 2017 - 12:21

SOS. SOS. SOS. Tall keek kwaad omhoog naar Starclan toen niemand zijn in gedachte uitgeroepen hulpkreten beantwoordde. Was het nou echt teveel gevraagd om een plotse blikseminslag te laten gebeuren? Niets dodelijks, gewoon iets wat Crowfur in zoverre zou verwonden dat hij niet kon gaan wandelen, en ook geen knipogen kon geven aan Crowcall. Dat was namelijk erg uncalled voor, zeker nu Tall niet direct kon reageren. Maar reken maar dat hij bij de wandeling aanwezig zou zijn, als hun schaduw, zijn clan eer aandoenende, en tegelijkertijd zijn vriendinneh.. vrienden in de gaten te houden. Het zou voor geen van beiden goed zijn als hier iets uit kwam. Als vriend diende hij dat dan ook koste wat het kost te voorkomen. Ze zouden hem ervoor bedanken later.




»Awesomeness:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   di 11 jul 2017 - 16:36

Crowfur wist niet waarom, maar zijn hart leek een kleine salto te maken toen Crowcall instemde om mee te gaan. Hij hield zichzelf voor dat dat kwam omdat hij een paar dingen wilde vertellen aan haar die hem zwaar lagen, maar hij wist niet eens zeker of het daar wel volledig aan lag. Het was namelijk te vergelijken met… nee. Néé. Hij wilde het daar niet mee vergelijken, want zo was het niet. Hij had Leopardkit nu en hij had verantwoordelijkheden. Hij mocht niet meer zo stom zijn als een paar moons geleden en het kon ook gewoon niet. Niet tijdens deze reis, nooit niet. En bovendien had hij haar te weinig gezien om het allemaal precies te beoordelen. Misschien bracht deze reis een soort van sentimenteel gevoel naar boven waardoor hij dacht dat het zo was, maar het eigenlijk niet zo was en hij zichzelf alleen maar in de problemen zou brengen als hij er nu naar zou reageren. Crowfur schudde zijn kop en deed een stapje opzij zodat Crowcall naast hem kon komen wandelen. Wat had hij verwarrende gedachten, zeg. Doordat de zwarte tom een stapje opzij had gedaan, kon hij langs een boom kijken en zag Tallshadow staan die naar de lucht aan het kijken was. Crowfur trok even kort met zijn oortje, maar besloot de tabby te laten voor wat het was. Het was Tallshadow, hoe erg kon het zijn? En dus richtte Crowfur zijn aandacht weer op zijn metgezel terwijl hij een willekeurig pad uitkoos om te volgen. Toen hij dacht dat er niemand in de buurt was, boog hij zich wat naar haar toe zodat zijn bek zich niet ver van haar oortje bevond. “Leopardkit’s moeder is hier,” fluisterde hij zachtjes. “Ze is meegekomen op de reis.” Hoe kon het ook anders? Leopardkit’s moeder was net zoals elke kat een lid van de Clan en dus was het niet meer dan normaal dat ze meegekomen was. “Het lijkt er niet op dat ze ondertussen de rank gekregen heeft waar ze voor wilde gaan.” Er klonk een bittere ondertoon in zijn stem. “Ik hoop dat ze Leopardkit tijdens deze reis niet benadert. Ik heb mijn poten al vol genoeg aan haar zonder dat haar ook nog eens veel te vroeg de waarheid verteld wordt.” Damn. Hij ging dit eigenlijk voor zich houden om Crowcall niet te veel te belasten, maar het voelde zo vertrouwd om zijn problemen met haar te bespreken, net zoals dat andersom waarschijnlijk ook wel het geval was. Hij besloot haar echter er niet in te gaan betrekken als Leopardkit’s moeder daadwerkelijk tot kinderachtig gedrag over zou gaan, hield hij zichzelf voor.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowcall
Member

Floriske
1911
Actief
This is the world we live in
These are the hands we're given
Use them and let's start trying
To make it a place worth living in

CAT'S PROFILE
Age: 25 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 16 jul 2017 - 12:20

Crowfur schudde zijn kop even alsof hij in de war was, en trok met zijn oor terwijl hij langs haar heen keek. Crowcall keek achterom, maar zag niets. Ze vroeg er niet naar, aangezien Crowfur er verder ook geen aandacht meer aan besteedde. Misschien was hij alleen even in gedachten verzonken geweest. Ze liep met hem mee, haar passen zo afmetend dat ze precies gelijk liepen. Haar blik ging van zijn poten omhoog naar zijn gezicht toen hij begon te praten, en ze knikte even nadenkend bij zijn woorden. Leopardkits moeder was hier. Het kon niet als een verrassing komen, natuurlijk was ze hier, maar ze kon zich voorstellen dat hij er toch wat van was geschrokken. Hij had zich er natuurlijk niet echt op voor kunnen bereiden. En belangrijker nog: hij had zijn dochter er niet op voor kunnen bereiden. Wat als de RiverClanner haar nu opeens benaderde en haar zei dat ze haar moeder was? Hoe zou de kitten reageren? Crowcall schudde echter geruststellend haar kop. "Ik denk dat je daar niet bang voor hoeft te zijn. Waarom zou ze nu contact met haar opnemen? Als ze er nog net zo over denkt als vroeger..." Als ze haar hoop op een hoge rang nog altijd belangrijker vond dan haar dochter... Ze zou nog altijd haar reputatie niet willen schaden door nu bekend te maken dat ze een WindClan kitten had, toch? Ze keek Crowfur aan. "Waar ben je precies bang voor?" Ergens vond ze nog altijd dat Leopardkit het verdiende te weten wie haar moeder was. En als deze moeder nu contact zou zoeken, betekende dat dan niet dat ze toch iets om haar dochter gaf? Was dat niet alleen maar goed?


This strong old blizzard, I will let it blow
To undiscovered places underneath the snow



Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Crowfur
Member

Freedje
447
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 24 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Comfort   zo 23 jul 2017 - 13:03

Als hij terug kon gaan in het verleden, dan zou hij… Dan zou hij niets gedaan hebben. Want het was nu eenmaal zo dat als hij terug zou gaan in het verleden en alles ongedaan zou maken, hij Leopardkit nu niet zou hebben. En hij kon zich geen leven zonder zijn dochter voorstellen. Sure, misschien was hij een vrolijkere tom geweest als al die ellende hem niet was overkomen, maar aan de andere kant had het hem ook wijzer en harder gemaakt. Het had ervoor gezorgd dat hij beter ging uitkijken wie hij kon vertrouwen met zijn geheimen en wie niet. Het had ervoor gezorgd dat hij zich in eerste instantie had afgesloten voor zijn Clanmates, maar langzaam maar zeker een manier had gevonden om zichzelf te uiten naar zijn Clanmates toe. En die manier van uiten had ertoe geleid dat hij nu met Crowcall kon praten over zijn problemen zonder dat hij bang hoefde te zijn dat ze hem ging verraden. Zij deed immers ook dingen waarvan ze liever wilde dat anderen ze niet wisten en waarvan ze wist dat haar geheimen veilig bij hem waren. Crowfur haalde zijn schouders op toen ze haar woorden sprak. “Misschien kan ze spijt krijgen,” sprak hij. “Of misschien ziet ze hoe hard Leopardkit wel niet op haar lijkt en zal ze haar terug op willen eisen. Het zou niet de eerste keer zijn dat een ouder zijn of haar kitten laat zitten en nadien weer terug contact wil hebben omdat zijn of haar doel niet bereikt is.” Hij zuchtte. “Het probleem is dat als het nu zou uitkomen, Leopardkit terug naar RiverClan zou moeten gaan. En dat gaat nu een stuk makkelijker omdat de Clans bij elkaar zijn. Dat was nog een reden waarom ik heel deze reis een nadeel vond.” En voor Crowcall had het ook zeker niet goed uitgepakt, want zij was nu haar vader kwijt omdat hij had gekozen achter te blijven op het gebied. Ze hadden er beiden niets door gewonnen, maar een hoop verloren. Of konden een hoop verliezen, in zijn geval. “Ik wilde gewoon dat we nooit op deze stomme reis waren gegaan,” mopperde hij. “Het werd juist wat makkelijker voor me omdat Leopardkit opgroeide in een veilige omgeving zonder de invloeden van andere katten om haar heen. Nu moet ik constant uitkijken dat er niks wordt gedaan waardoor mijn geheim onthuld wordt. Het zou een stuk makkelijker zijn als ze nu gewoon apprentice was geweest, maar dat duurt nog wel even.” Eén moon viel behoorlijk mee, maar niet als je je bedacht dat zijn leven in duigen kon vallen door één verrader, door een paar zinnen waardoor hij Leopardkit kwijt zou kunnen raken.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Comfort
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: In Game :: The Journey-
Ga naar: