Paper thin reality



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Greenleaf, 12 °C - 22°C
Het is lekker weer in het woud. Er zijn veel kruiden te vinden nu het water terug getrokken is. Ook prooi is er genoeg. Een mooie tijd voor de Clans.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
None
enjoy your peace... while it lasts
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Founder
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 Paper thin reality

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Honeyspots
StarClan
Paper thin reality RMyJq5TR_o
Lianne
1597
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: ⚜ 67 moons †
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Honeyspots
BerichtOnderwerp: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimedo 24 jan 2019 - 22:55


"Sou kimeta koto
kui wa nai "


Alle hel was losgebroken. Dit was het ergste scenario. Paniek was uitgebroken en ze wist niet wat ze moest doen. Ze had eindeloos lopen ijsberen in de warriors den totdat een clan genoot haar boos toe siste dat ze strepen in de aarde trok. Ze verliet de den, liet iedereen even voor wat het was en rende het kamp uit. Zodra haar wangen aan begonnen te voelen alsof ze in vuur stonden en het leek alsof ze zweefde, kwam ze tot stilstand en moest ze even zitten om haar gedachten te ordenen. Diep ademhalen, Honeyspots, nu niet in paniek raken daar schiet je niets mee op! Ze concentreerde zich op haar ademhaling en probeerde rustig te worden voordat ze de controle zou verliezen en een heftige paniekaanval zou krijgen. Ze ging met haar rug tegen een rots aan zitten voor ondersteuning, zodat ze niet alsnog om dreigde te vallen. Ze sloot haar ogen en haalde diep adem. Dit is het dan. Nu heb je jezelf pas écht in de nesten gewerkt. Meid, je bent de grootste dwaas die er bestaat. Domme gans! Ze was dikker geworden, dat stond vast, maar allemachtig ze had toch een eetlust! Dit was niet haar eerste keer, ook niet haar tweede keer, nee dit zou haar derde keer worden. Ze had genoeg ervaring onder de gordel om de signalen te herkennen. Koppig overtuigde ze zichzelf ervan dat ze het mis had. Ze had een eetlust als een veelvraat maar gaf haar recente mentale transformatie hier de schuld van. Ze leek wel een andere kat! Een ander wezen! Natuurlijk kwamen daar veranderingen bij. Veranderingen die niet bij dit huidige probleem hoorde. Ze had het nog kunnen verbergen een tijdje. Ze at zonder schaamte en snauwde iedereen af die iets op haar aan te merken had. De meeste katten wisten wel beter dan een dame over haar gewicht vragen. Haar lange vacht en stevige bouw was een zegen, niemand viel het écht op in het begin. Inmiddels was dat wel anders. Ze had het eerste schopje gevoeld, en nu leek het alsof haar hele wereld op instorten stond.

Oké, ze was zwanger. In verwachting. Ze hoefde niet te vragen van wie want er was er maar één geweest de afgelopen maanden. Na Robinflight had ze geen meer gehad. Hij was een passerende ziel. Ze gaf geen zier om hem en had hem alleen gehad in een poging nog enige liefde te voelen, en hoe kinderachtig het ook klonk, ook om haar oude partner Cindersmoke jaloers te maken. Ze was nog een kind geweest. Dom, egoïstisch en geen haar beter dan ze zich gewaand had al die manen geleden. Ze had van hen gehouden, haar twee kinderen en alles gedaan wat ze maar kon om ze te voorzien in hun behoeftes, al was het toch anders dan toen ze Flowpetal en Quietpace had gehad. Zij waren voortgekomen uit gelijke liefde, Newtleaf en Ashfire uit jaloezie en lust. Ze nam het hen niet kwalijk dat ze bijna geen tijd meer met haar wilde doorbrengen.
Dit bracht haar terug naar het heden, naar deze keer, naar Saxon. Ze was zwanger van hem geraakt. Zwanger van een BloodClan kater. Als iemand dit ooit te weten kwam zouden ze haar en haar arme pasgeboren kits de clan uit smijten, en haar arme dochters zich voor altijd geschaamd voelen door hun moeders zonde. Ze rilde toen sneeuw op haar vacht neerdaalde en ze duwde haar ogen stijf dicht. Saxon had haar levend laten voelen, haar leven vrij letterlijk ook gered, hij was datgene wat ze nodig had gehad toen ze op haar dieptepunt was beland. Ze was uit het dal geklommen, ontwaakt uit haar nachtmerries en wakker geworden als een vernieuwde ziel. Hoe kon ze ooit houden van de kittens in haar buik? Ze voelde tranen in haar ogen branden maar duwde ze halsstarrig weg. Natuurlijk zou ze van hen houden. Haar twee dochters waren volwassen, Ashfire en Newtleaf waren ook al oud genoeg om zichzelf te redden. Dat deden ze al aardig goed zonder haar.. ze zou zeggen dat ze van iemand anders waren, ze zou desnoods als het nodig bleek ze in ThunderClan territorium leggen om ze te beschermen tegen de toorn van haar clan genoten mochten ze uit vinden dat de kittens halfclan waren en een bloodclan vader hadden. Honeyspots haar haren stonden recht overeind en ze werd ziek van verdriet bij dat idee.

Het duurde een tijd voordat Honeyspots tot bedaren was gekomen. Toen ze zich mentaal sterk genoeg voelde om terug te gaan naar het kamp stond ze op en begon ze te lopen. Ze had het koud tot op het bot, maar dat kwam niet alleen door de sneeuw die aan haar vacht kleefde. Ze zou alles er aan doen haar kittens te beschermen. Ze zou ze alles geven wat ze maar kon. Wat in haar macht zou liggen. Ze had StarClan om hulp willen vragen maar ze had zo’n vermoeden dat ze haar geen vergiffenis zouden schenken met haar wandaad die ze gepleegd had. Toen ze het kamp zag opdoemen in de verte bleef ze staan toen ze Flowpetal haar kant op zag komen. Ze slikte en wist even niet wat ze doen moest. Haar dochter zou geen enkele weet hebben van haar geheim, of van haar mentale ineenstorting. Toch had ze het gevoel alsof alle ogen ineens op haar gericht waren en haar geheim van haar gezicht af was te lezen.

Paper thin reality BX2HQyN

MADE BY VEL OF GS


The many miles we walked, the many things we learned. The building of a shrine, only just to burnPaper thin reality Honeypaw1sig
That's the way it is______That's the way it is
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Flowpetal
Member
Paper thin reality LH5bNQI
Bo ~
595
Actief
Don’t cry, don’t cry little bird
Though you are scared and you’re hurt
You’re gonna wake up
It’s only a dream
And why do dreams make people scream

CAT'S PROFILE
Age: 40 Moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Flowpetal
BerichtOnderwerp: Re: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimevr 25 jan 2019 - 16:59

Lucía, Lucía, Todos quieren algo más. Lucía, Lucía, No te dejes llevar. No te vayas volando. Toma tú el mando. Lucía, Lucía, No te dejes engañar
Het was al een tijdje dat Flow zich zorgen maakte om haar moeder. Ze was dan wel volwassen en had niet zoveel contact met haar moeder als dat ze zou willen, maar dat betekende niet dat ze haar moeder niet in de gaten hield. En vooral toen ze hoorde dat haar moeder aan het ijsberen was in de warriors den.. Ze wist niet wat ze moest denken, maar iets was er mis. Ze wist niet wat, natuurlijk. En ze wist niet zeker of ze haar moeder ermee moest confronteren. Want wat als het niets was? Wat als ze haar moeder confronteerde met iets wat niet eens waar bleek te zijn en alles overhoop haalde voor niks? Maar dan nog... Ze slikte even en zuchtte zachtjes. Misschien had ze meer met haar moeder om moeten gaan door de moeilijke periodes heen.. Maar goed, ze was niet de beste in het praten over gevoelens en problemen, ze had immers nooit verteld dat ze gepest werd door meerdere katten, waaronder Warhound, waar ze vaak nog de rillingen van kreeg als ze hem door het kamp zag lopen. Maar, hoe dan ook, het was tijd om misschien met haar moeder te praten, al was het alleen om haar moeder te laten weten dat ze nog steeds voor haar moeder klaar stond, wat er ook zou gebeuren. Ze waren familie en familie was dierbaar voor haar. Dus het was tijd om haar moeder te zoeken. Ze spoorde snel de geurspoor van haar moeder op, waarna ze de spoor begon te volgen. Ze zou het casual laten overkomen, alsof ze niet naar haar moeder opzoek zou zijn geweest als ze haar zou tegenkomen. Ze wilde niet dat haar moeder dingen zou gaan afvragen. Of zich zorgen om háár zou gaan maken terwijl het bij de ander lag. Het duurde niet lang voordat ze dichtbij genoeg zou zijn om haar moeder tegen te komen, nu alleen nog casual spelen.. want ja daar was ze zo goed in -kuch-. Toen ze de bekende gevlekte pels van haar moeder zag glimlachte ze zachtjes, maar warm toen ze de poes benaderde. "Mam," sprak ze warm, waarna ze zachtjes haar kopje tegen de kop van haar moeder drukte. Haar moeder had een dikke, fluffy vacht, waar ze vroeger in kon verdwijnen en zich in kon verstoppen... Zij zelf was kortharig en ondanks dat haar wintervacht dikker was dan haar normale vacht, was het nooit zo fluffy en dik als de warme vacht van haar moeder. "Hoe gaat het?" gewoon een general vraag.. daar was niks mis mee toch?


Paper thin reality 331gcih
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Honeyspots
StarClan
Paper thin reality RMyJq5TR_o
Lianne
1597
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: ⚜ 67 moons †
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Honeyspots
BerichtOnderwerp: Re: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimeza 26 jan 2019 - 23:07


"May I?
Stand unshaken"


Honeyspots beantwoordde Flow haar uiting van liefde door haar een kopje terug te geven. Ze snorde een korte octaaf voordat ze haar kop ophief en haar dochter verwachtingsvol aankeek. “Ach, wat kan ik zeggen-“ begon ze met een zucht en een iet wat bittere glimlach. “Laten we een eindje gaan lopen, goed?” Wat ze te zeggen zou hebben zou niet voor andere oren bedoeld zijn. Als ze de sprong in het diepe zou wagen zou ze er alles aan doen er voor te zorgen dat niemand anders het zou horen. Het besluit was als een kleine gedachten gekomen, ze zou eerst een eind moeten lopen en moeten nadenken of dit het juiste besluit was. Want allemachtig wat had ze veel te verliezen. Maar wat zou ze nog hebben aan deze wereld als ze zelfs haar eigen kinderen niet meer vertrouwen kon? “Zeg, wanneer ga je mij nou eens kleinkits geven? Ik ben de jongste ook al niet meer.” snorde ze al was het niet zo gemeend als het zou moeten klinken. Ergens wilde ze de grote vraag nog ontwijken. Ze wilde nog even lichte conversatie met haar dochter houden voordat ze haar geheim los liet en de bom zou ontploffen.

MADE BY VEL OF GS


The many miles we walked, the many things we learned. The building of a shrine, only just to burnPaper thin reality Honeypaw1sig
That's the way it is______That's the way it is
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Flowpetal
Member
Paper thin reality LH5bNQI
Bo ~
595
Actief
Don’t cry, don’t cry little bird
Though you are scared and you’re hurt
You’re gonna wake up
It’s only a dream
And why do dreams make people scream

CAT'S PROFILE
Age: 40 Moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Flowpetal
BerichtOnderwerp: Re: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimedo 31 jan 2019 - 0:56

Lucía, Lucía, Todos quieren algo más. Lucía, Lucía, No te dejes llevar. No te vayas volando. Toma tú el mando. Lucía, Lucía, No te dejes engañar
Haar moeder drukte haar kopje terug tegen haar aan, waardoor ze zachtjes spinde. Misschien was ze niet zo close dat ze iedere dag met haar praatte, maar ze hield zielsveel van haar moeder. De gevlekte poes keek haar verwachtingsvol aan, waarna ze haar vraag beantwoordde over hoe het ging met haar. "Ach, wat kan ik zeggen-" begon haar moeder met een zucht, waardoor ze even haar moeder vragend aan keek. Ze glimlachte er ook nog bitter bij ook.. Wat was er toch aan de hand? "Laten we een eindje gaan lopen, goed?" klonk er vervolgens van haar moeder af, waardoor ze even langzaam knikte. Als dat ervoor zou zorgen dat haar moeder daar meer op haar gemak voelde.. dan natuurlijk! Wie was zij om dat van haar te ontnemen? "Natuurlijk, mam." sprak ze met een zachte, maar warme glimlach tegen haar. Ze zou haar moeder de hele wereld geven als dat kon, na alles wat ze had meegemaakt. Ook onder andere met wat er met haar gebeurt was.. "Zeg, wanneer ga je mij nou eens kleinkits geven? Ik ben de jongste ook al niet meer," snorde haar moeder opeens, waardoor ze ietwat geschrokken naar haar keek en ietwat verlegen haar oren terug trok. "Katers en ik... liggen niet zo goed." sprak ze met een zacht glimlachje tegen haar moeder. Het zou al een wonder zijn als ze ooit een kater tegen kwam die haar verleden zou ontarmen en überhaupt een kater interesse in haar toonde. Alleen bedacht ze zich net dat het bedoeld was om het gesprek licht te houden.. Zucht, doet ze weer goed dus. "... dat was niet zo bedoeld of wel?" sprak ze met een zachte, onhandige glimlach tegen de poes.


Paper thin reality 331gcih
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Honeyspots
StarClan
Paper thin reality RMyJq5TR_o
Lianne
1597
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: ⚜ 67 moons †
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Honeyspots
BerichtOnderwerp: Re: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimedo 31 jan 2019 - 14:37


"May I?
Stand unshaken"


Achteraf gezien was juist die vraag die ze had gesteld aan Flowpetal wellicht wat slecht getimed. Ze liet een geamuseerd gesnor horen en keek haar dochter zijdelings aan. Kater problemen, ja daar wist Honeyspots alles van. Haar hele crisis was ontstaan door kater problemen. Haar eerste partner was een kater probleem, de vader van heer tweede nestje kits was een kater probleem.. het leek in de familie te zitten. Quietstep had ook nog geen kater gevonden. Haar dochters waren er laat bij. Helaas dwaalde haar gedachten al snel weer af naar haar huidige probleem. Ze wiebelde met haar oren en wendde haar blik af. Ze voelde een enorm sterk ongemak terwijl ze naast haar dochter liep. Toch deed ze haar best om zich niet al te onbehaaglijk er uit te zien. Dat zou Flowpetal immers alleen maar een naar gevoel geven. "Zit er niet over in." zei ze met een zucht en daarmee was de zaak af gedaan.

Honeyspots liep een tijdje voort zonder nog een gesprek aan te knopen. Ze kon zichzelf nauwelijks in bedwang houden meer. Ze wilde haar geheim er uitflappen. Het schreeuwen. Tegelijk wilde ze ook nooit haar mond erover open doen en de last in haar eentje dragen. Haar maag was pijnlijk samen getrokken en haar hartslag was veel te gejaagd. Toen ze eindelijk de hooglanden bereikte kwam ze tot stilstand. Hier zou niemand hen horen, dat wist de gevlekte poes zeker. Haar gespannen toestand was inmiddels zo ernstig geworden dat het voelde alsof haar ontbijt zojuist naar boven ging komen. "Lieverd, ik moet je wat vertellen." Begon ze heel voorzichtig. Hoe zou ze dit vertellen? Waar moest ze beginnen? Flowpetal had alle recht om haar te vervloeken voor dit. Zij zou hetzelfde hebben gedaan al die manen geleden. Sinds het gevecht met bloodclan, sinds Saxon.. alles was anders en haar hele hoofd tolde er soms van. "Ik wil dat je weet wat er is gebeurt toen ik verdween voor twee nachten. Ik- ik denk niet dat ik dit alleen aan kan anders.." Honeyspots vond het een egoïstische daad om dat zo te zeggen. Maar als ze één ding was gaan beseffen sinds die laatste nacht, was het dat je niet alles in je leven alleen moest doen. Ze keerde zich om en keek in de gele ogen van haar dochter. Allemachtig, wat leek ze veel op Cindersmoke.. "Het is niet helemaal de waarheid dat ik ben aangevallen door een BloodClan kater. Die snee heb ik opgelopen toen ik terug reisde naar het kamp- toen ik zo ziek was geworden.." Gespannen kneedde ze de sneeuw met haar pootjes. "Ik- nou.. het zit zo. Ik was de eerste nacht te dicht bij de waterval gekomen- en ik zou naar beneden zijn gestort als hij- mij niet gered had. Een kater die in de BloodClan zit." De halve waarheid, maar een waarheid desalniettemin. Ze liet het deel waar ze zelfmoord had willen plegen maar achterwegen. Er was geen enkele reden dat ze haar arme dochter met die wetenschap zou moeten opzadelen. "Ik was best ver weg van het kamp en besloot met hem mee te gaan. We hebben een heel eind buiten het territorium gerust in een oude twoleg schuur. Hij was welwillend tegen mij, aardig.. hij was zelfs lief tegen mij! Hij hielp mij met wat interne struggles die ik al heb sinds het gevecht met de bloodclan toen we terug hier kwamen. Ik denk dat jij ook wel hebt gemerkt dat ik niet in een .. gelukkige stemming verkeerde sinds ons terugkeer vanuit de bergen" Was er überhaupt ook maar één ziel in riverclan geweest die niet had gemerkt dat Honeyspots depressief was? Honeyspots schudde haar hoofd en wendde haar emotioneel af. "Hij bracht mij eten. Gaf mij raad- o wie houdt ik ook voor de gek!" Riep ze geëmotioneerd uit. "Hij gaf mij het gezelschap die ik had gemist al die tijd. Hij gaf mij de wil om verder te gaan terug. Hij liet mij wat dingen inzien over mijzelf die ik al jaren bij mij meedraag. Als een zware steen aan mijn poot die er voor zorgt dat ik alsmaar naar de bodem van het meer word getrokken. Door hem ben ik die steen kwijt en ik ben hem dankbaarder dan wie dan ook." Zei ze eerlijk en oprecht, en met een hint van uitdaging in haar blauwe ogen. Ze glommen om Flowpetal uit te dagen die woorden te betwisten. Tranen brandde achter haar ogen maar ze duwde die weg. De tijd van huilen was over. Huilen had haar nog nooit geholpen en nu, juist nu, moest ze sterk zijn. "Oh- mijn lieve dochter.. ik ben zo een dwaas geweest." Ze schudde haar hoofd en draaide zich weer om. Ze keek uit over de hooglanden die bedekt waren in een witte deken. Koude wind waaide langs haar heen en verkleumde haar tot in haar botten. "Ik heb zijn kinderen in mijn buik." Ademde ze zacht, zo zacht dat het bijna verloren ging op de huilende wind die begon op te steken.

MADE BY VEL OF GS


The many miles we walked, the many things we learned. The building of a shrine, only just to burnPaper thin reality Honeypaw1sig
That's the way it is______That's the way it is
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Flowpetal
Member
Paper thin reality LH5bNQI
Bo ~
595
Actief
Don’t cry, don’t cry little bird
Though you are scared and you’re hurt
You’re gonna wake up
It’s only a dream
And why do dreams make people scream

CAT'S PROFILE
Age: 40 Moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Flowpetal
BerichtOnderwerp: Re: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimema 18 feb 2019 - 20:32

Lucía, Lucía, Todos quieren algo más. Lucía, Lucía, No te dejes llevar. No te vayas volando. Toma tú el mando. Lucía, Lucía, No te dejes engañar
Ja… een grapje vinden in zo’n onderwerp vond ze nog steeds moeilijk. Sowieso was ze niet de persoon die goed was in het zien van grapjes, behalve als het overduidelijk was dat het een grapje was. Zoals Tallstar altijd deed. Bij hem wist ze vrijwel altijd zeker wanneer het serieus was of wanneer het totaal niet serieus was. Haar moeder vertelde haar dat ze er niet over in moest zitten, waardoor ze langzaam knikte en het gesprek daarmee gedaan was tussen hun. Meteen viel er weer een complete stilte tussen hen, waardoor Flow de spanning door haar lichaam voelde gaan. Er was echt iets mis met haar moeder en ze was bezorgd. In de hooglanden stopte haar moeder met lopen, waardoor Flow ook rustig stopte en haar moeder afwachtend aan keek. Ze had geen idee wat ze moest verwachten, maar toen haar moeder vertelde dat ze haar iets moest vertellen wist ze dat er iets mis was met haar. Ze slikte even en knikte langzaam, als teken dat ze zou luisteren naar haar. Natuurlijk zou ze luisteren naar haar moeder. Vervolgens klonk er dat ze haar moest vertellen wat er gebeurd was in de twee nachten dat ze weg was geweest, omdat ze anders bang was dat ze het niet alleen zou redden. Flow slikte even, wat kon dat betekenen? Wat was er wat ze niet alleen kon redden? Misschien zou die bloodclan kater die haar had verwond wel terugkomen, was ze daar bang voor? Haar moeder liet haar echter niet meer lang in spanning en vertelde haar dat het niet helemaal de waarheid was dat ze was aangevallen door de bloodclan kater. De snee had ze blijkbaar opgelopen op de terugweg naar het kamp toe, toen ze ziek was geworden. Ze keek haar verward aan, als dat zo was, waarom had ze dat vanaf het begin dan niet verteld? En waarom rook ze dan toen naar Bloodclan? Een aanval had alles kunnen uitleggen.. maar nu? Haar moeder kneedde de sneeuw onder haar, een oude gewoonte die ze van hun kittentijd overhielden, iets wat veilig was. Ze begon vervolgens uit te leggen dat ze de eerste nacht te dicht bij de waterval was gekomen, waar ze zou neer zijn gestort als deze benoemde bloodclan kater er niet was geweest. Dat was iets wat haar wel iets deed, want als de bloodclan kater er niet was geweest dan.. ze wilde er niet eens aan denken. Haar moeder vervolgde het gesprek door te vertellen dat ze met hem mee was gegaan, naar een twoleg schuur waar ze tijd samen spendeerden. Dat de bloodclan kater lief tegen haar was, haar hielp met problemen die ze had mentaal sinds het gevecht tegen bloodclan. En dat zij waarschijnlijk ook had gemerkt dat haar moeder niet in de meest blije staten was geweest sinds ze terug waren. Dat had ze wel opgemerkt ja, maar ze had zelf niet geweten wat ze er aan moest doen. Op dat sociale vlak was ze gewoon… onderontwikkeld. Ze wist niet wat ze moest doen om haar moeder daarmee te helpen en ze wist ook niet met wie ze had kunnen praten. Als het kon had ze haar verwezen naar Tallstar, maar dat was ook raar om te doen. Haar moeder bleef niet lang stil en ze moest wel haar aandacht erbij houden.. Ze vertelde dat hij haar eten bracht, raad gaf… en toen klonken de woorden ‘wie houdt ik voor de gek’, waardoor Flow even verward knipperde. Hij had haar gezelschap gegeven die ze wilde, had haar de wil gegeven om terug te komen, had haar dingen laten inzien die ze al tijden met haar mee trok. Door hem was ze dat allemaal kwijt. En daar was ze hem dankbaar voor. Meteen voelde ze schuld, als gezelschap was wat haar moeder nodig had… waarom had zij dat dan niet kunnen geven aan haar? Haar van al deze pijn kunnen behoeden? Ze sprak haar moeder dan ook totaal niet tegen, ze had immers iets soortgelijks met Tallstar… Haar beste vriend was de leader van een andere clan. Toen sprak ze dat ze een dwaas geweest was, waardoor ze even fronste. Was het slecht dat ze iemand had gevonden die haar had geholpen? Het was een bloodclanner, ja, maar... als het had geholpen? De koude wind vloog door haar korte vacht heen en toen hoorde ze de zachte woorden.

Ze had zijn kittens in haar buik.

Even was ze stil, alles verwerkend. Haar moeder, haar grote voorbeeld, voelde zich alleen en dit was zo ver gekomen dat ze de gezelschap moest halen bij een bloodclanner. ”Het… Het spijt me.” bracht ze als eerste uit tegen haar, waarna ze schuld bewust weg keek. ”Ik- ik had er v-voor je m-moeten zijn.” Ze haatte het dat iedere keer dat ze geëmotioneerd werd haar stotter terug kwam, iets wat ze voor altijd zou houden. Ze nam een diepe, trillerige ademteug, proberende zichzelf te kalmeren, de rust te vinden die haar minder zou laten stotteren maar ook in het algemeen zou moeten kalmeren. Ze stapte naar voren en drukte haar kop in de vacht van haar moeder en sloot haar ogen. ”H-het sp-spijt me zo.” sprak ze trillerig tegen haar. Ze had haar moeder moeten helpen, hell, zelfs als ze haar naar Tallstar had moeten sturen. ”I-ik sta a-altijd aan jouw k-kant, mam.” sprak ze terwijl een paar tranen haar ogen verlieten, natuurlijk stond ze aan haar kant. Dit was ook deels haar schuld. Ze zou haar moeder niet meer alleen laten, haar moeder had haar. Wanneer ze haar dan ook nodig had, ze zou voor haar klaar staan. Net zoals ze wist dat haar moeder ook klaar zou staan voor haar. En het was raar, maar ze was de bloodclan kater dankbaar. Wie weet wat er was gebeurd als de bloodclan kater er niet was geweest. Alleen dat al liet een rilling over haar lichaam gaan. Ze zou de kittens helpen, want wie wist hoeveel problemen die zouden kunnen krijgen zodra andere katten en kittens erachter zouden komen wat er echt gebeurd was met hun moeder die avond. Nee, ze zou haar moeder en de kittens helpen. Haar moeder zou hier niet alleen in staan.


Paper thin reality 331gcih
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Honeyspots
StarClan
Paper thin reality RMyJq5TR_o
Lianne
1597
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: ⚜ 67 moons †
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Honeyspots
BerichtOnderwerp: Re: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimedi 19 feb 2019 - 17:08


"May I?
Stand unshaken"


Er viel een oorverdovende stilte. De woorden waren gezegd en nu was er geen omkeren meer. Als ze om keek, dan was ze verloren. Honeyspots haar blauwe ogen vulde zich met warme tranen terwijl ze vol intensiteit naar haar dochter staarde, wachtend op haar reactie. Al zei de stilte al genoeg.. ze was een stomme dwaas, ze had zojuist haar lot vergooid. Haar dochter zei maar niets.. voor elke seconde die in stilte doorgebracht werd leek de calico kat haar hart verder te breken. ‘Het het spijt me.” hoorde ze Flowpetal zeggen. Toen ze weg keek brak Honeyspots haar moederhart pas echt in tweeën. “Ik-ik had er v-v--r je m-moeten zijn.” Ze liet een adem los waarvan ze niet had beseft dat ze die al die tijd ingehouden had. Ze reageerde meteen toen haar dochter op haar af kwam en leunde dicht tegen haar aan en gaf haar een geruststellende lik tussen haar oren, en ook zij begon nu te huilen, al was dit geluidloos. “Stil maar, Flowpetal. Het is niet jouw schuld. Weet je dan niet dat jij nooit enige schuld hebt getroffen.” Miauwde ze warm en ze keek haar dochter in haar gele ogen. O, wat leek ze veel op hem.. “Ssst, alles komt goed.” Murmelde ze en ze vouwde haar dikke staart zo ver mogelijk als maar mogelijk was om haar dochter heen en legde haar kop tegen de hare aan. Ooit had haar hele staart om haar heen gepast. Toen Flowpetal nog een kleine kitten was geweest. Soms als ze haar ogen dicht deed en droomde zag ze hen nog samen in de nursery aan haar buik liggen. Één gevlekte en één zwart witte. Haar dochters. Haar trots. Tranen rolde nu vrijelijk over haar wangen. Van opluchting omdat ze haar geheim had gedeeld, van de pijn omdat ze het niet aan kon haar kind in zo veel pijn te zien, en van angst omdat het ergste nog niet voorbij was. “Het zal moeilijk worden voor de hele familie. Ik zal eeuwig schaamte met mij mee dragen. Maar ondanks alles wat ze te kort gaan komen wil ik dat wij, hun familie, ze alles geven wat ze maar kunnen krijgen. We moeten ze beschermen. Al moet ik ze weggeven, ik zal nooit en te nimmer toestaan dat hen iets overkomt omwille van mijn fouten, Flowpetal.” Miauwde ze een stuk serieuzer. Allemachtig, wat was ze moe.. ze kon van uitputting hier wel in slaap vallen. “Ik zal ze vertellen dat hun vader een riverclanner is, maar ik zeg niet wie. Ik zeg desnoods dat hij al een partner had en dat ik hem daarom niet wil noemen. Ze zullen me hier nog lang voor beschamen.” Ze zweeg even en opende haar ogen en keek de hooglanden over. Nu moest ze weer sterk zijn. “Maar voor hen doe ik alles. Alles om ze te beschermen tegen de echte waarheid.” Zwoer ze en ze gaf haar dochter nog een troostende lik.

MADE BY VEL OF GS


The many miles we walked, the many things we learned. The building of a shrine, only just to burnPaper thin reality Honeypaw1sig
That's the way it is______That's the way it is
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Flowpetal
Member
Paper thin reality LH5bNQI
Bo ~
595
Actief
Don’t cry, don’t cry little bird
Though you are scared and you’re hurt
You’re gonna wake up
It’s only a dream
And why do dreams make people scream

CAT'S PROFILE
Age: 40 Moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Flowpetal
BerichtOnderwerp: Re: Paper thin reality   Paper thin reality Icon_minitimevr 22 feb 2019 - 16:24

Lucía, Lucía, Todos quieren algo más. Lucía, Lucía, No te dejes llevar. No te vayas volando. Toma tú el mando. Lucía, Lucía, No te dejes engañar
Toen ze tegen haar moeder aan begon te leunen likte haar moeder haar geruststellend tussen haar oren, waarna ze vertelde dat het niet haar schuld was. En of ze niet wist dat ze enige schuld had getroffen klonk er warm van de gevlekte poes af, waarna ze de blauwe ogen van haar moeder ontmoette met haar gele ogen, gevuld met tranen. Haar moeder begon haar zachtjes te sussen, haar vertellend dat alles goed zou komen. En ze hoopte dat het goed zou komen, want hoe erg het ook was, ze betwijfelde het ergens. Wat als de clan erachter zou komen? Wat dan? Honeyspots vouwde de dikke, fluffy staart om haar heen, zo dicht mogelijk tegen haar aan, en legde haar gevlekte kop tegen de hare, waardoor ze haar gele ogen sloot en diep, trillerig in ademde. Ze voelde iets nats, maar ze wist niet zeker of dat van haar moeder af kwam, of dat haar eigen tranen waren. Misschien wel beide, maar dat gaf alleen maar aan hoe sterk hun band was. Haar moeder vertrouwde haar met zoiets belangrijks… Dat duidde aan hoeveel vertrouwen ze in haar had, vertrouwen die ze nooit en te nimmer zou willen beschadigen. Haar moeder was alles en dat wilde ze niet verliezen. Haar moeder begon weer te spreken en sprak dat het moeilijk zou worden voor de familie, dat haar moeder voor altijd schaamte bij haar zou dragen. Maar ondanks alles wat de kittens te kort zou komen, dat ze wilde dat zij als familie ze alles zouden moeten geven wat ze maar konden krijgen. En daar kon ze het niet minder mee eens zijn. Wat maakte de vader uit, zolang ze loyaal waren? Maar haar moeder sprak nog meer, over dat ze hen moesten beschermen, dat haar moeder de kittens zelfs zou weg geven aan een ander als dat voorkwam dat er iets met ze zou gebeuren door de fouten die zij had gemaakt. Misschien moest ze haar moeder ook wel vertrouwen met haar dingen. Maar haar moeder had nu al genoeg aan haar kop, met kittens onderweg. Haar moeder zou aan de clan gaan vertellen dat de vader een riverclanner was, maar dat hij al een partner had en daarom niet wilde noemen, dat de clan haar lang voor zou gaan beschamen. Haar moeder zweeg voor een tijdje en Flow wilde haar gedachtengang niet onderbreken, zeker niet. Ze wilde dat haar moeder alles eruit had gegooid, zodat ze er gewoon… van af was. Haar moeder vervolgde haar verhaal na een tijdje, kijkende naar de hooglanden terwijl Flow naar de lange vacht van haar moeder keek. Voor de kittens zou ze alles doen, alles om ze te beschermen van de echte waarheid. En na dat verhaal kreeg ze een troostende lik van haar moeder, waarbij ze zachtjes spinde. ”I-ik zal er o-ook zijn v-voor ze.” sprak ze zachtjes tegen haar moeder, waarna ze op keek met een zachte, waterige glimlach. ”F-familie staat a-altijd s-samen.” En zo was het, ze zou altijd bij haar familie blijven staan, hoe het ook zou lopen. Ze hoopte dat dit natuurlijk ook andersom gold, maar daar was ze vrijwel zeker van dat dat zo was. ”Ik hou v-van je, mam.” sprak ze zachtjes, haar kop tegen de gevlekte poes aan drukkende terwijl ze zachtjes spinde. Het was niet erg om haar moeder eraan te herinneren dat ze van haar hield.


Paper thin reality 331gcih
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Paper thin reality
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: RiverClan territory :: RiverClan territory-
Ga naar: