Clan before Family



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Newleaf, 8 °C - 20°C
Het ijs en de sneeuw begint te smelten en er waait een zwoel briesje over het woud. Vogels beginnen verwoed nestjes te maken en eieren te leggen. Newleaf is dan toch eindelijk daar.
WARNING
Flash Flood
In-Game Event
Flash Flood
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
Prophecy given by Starclan
"Heed the darkness that creeps near.
Heed the purge that will begin
Seeping into the forest slowly.
Poisoning the clans from within

Blood will turn the forest red.
Lie low in order to thrive
Stay aware of who your allies are.
Or none of the clans will survive"
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Founder
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 Clan before Family

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Indra
Member
Clan before Family BBTakD
Bunny
1451
Actief
She was a storm, begging to be understood in a world that loves sunny days.

CAT'S PROFILE
Age: 36 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Indra
BerichtOnderwerp: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimedi 19 nov 2019 - 19:56

Amberstorm begroef het konijn dat ze net gevangen had en zette het daarna op een lopen. Haar snelheid was minder snel dan normaal; dat kwam door de vermoeidheid. Maar de jonge deputy liet zich niet stoppen. Van de ene dag op de andere was haar leven plots veranderd. Ze had veel meer verantwoordelijkheden, dingen die haar stress gaven en bang maakten - maar aan de andere kant had ze ook ineens veel meer te doen. Ze kon haar dagen zo hard vullen dat ze geen seconde tijd had om te piekeren, laat staan om katten onder ogen te komen die ze liever niet onder ogen zou komen. Zoals haar kittens, bijvoorbeeld. Ze had met geen van beiden echt gesproken sinds ze teruggekeerd waren van hun mini-journey en eigenlijk vond ze dat maar best ook. Het was simpeler zo. En ze had nu het excuus dat ze toch te druk bezig was met haar nieuwe verantwoordelijkheden. Clan voor familie, zoals ze altijd luidkeels geroepen had. Het maakte haar leven tienduizend keer simpeler.

+Falconpaw


Clan before Family 5FUjk8
Stamps:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconstrike
Catministrator
Clan before Family SCwUkVM
Bo~
1129
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Sixteen moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat
Falconstrike
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimewo 20 nov 2019 - 17:40

Het was pas net dat zijn moeder deputy was geworden, niet lang nadat ze terug gekeerd waren van de reis uit de bergen met Hazelpaw. Hij was nog steeds boos op haar en de woorden die hij die dag naar haar toe geschreeuwd had, had hij nooit sorry voor gezegd. Hij voelde zich er ook niet schuldig om. Niet alleen dat, zijn moeder deed toch alsof het niets was en had ook niet echt meer met hem gesproken. Ze was 'druk' nu. Hij klemde zijn kaken op elkaar, moest hij nou echt de volwassene spelen? Terwijl hij nog een apprentice was? Het was eigenlijk niet eerlijk hoe erg dit was. Hij had haar nog niet gefeliciteerd met haar rang, puur omdat ze altijd druk leek te zijn en op de dag van aanwijzing hij met andere dingen bezig was dan naar zijn moeder te gaan en haar te feliciteren. Het was een periode van rouw geweest en hij wilde zijn andere clangenoten bij staan. Want hij dacht dat hij toch nog wel de kans zou krijgen, wat dus niet gebeurde. Maar nu had hij haar in het vizier, alleen, in het territorium. Hij slikte even de brok in zijn keel weg, waarna hij naar haar toe begon te lopen. "Amberstorm," begroette hij haar netjes zoals hij bij enig andere warrior zou doen. Altijd netjes blijven, niet onbeleefd doen en al helemaal niet nu ze ook nog eens zijn Deputy was. "Gefeliciteerd met je rang." vervolgde hij rustig. Het was geen mama, hoe hij haar vroeger voor het gevecht altijd had genoemd, het was Amberstorm. Niets meer, niets minder.


그대는 나의 이야기였다
Clan before Family Unknown

ɏøᵾ wɇɍɇ mɏ sŧøɍɏ
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Indra
Member
Clan before Family BBTakD
Bunny
1451
Actief
She was a storm, begging to be understood in a world that loves sunny days.

CAT'S PROFILE
Age: 36 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Indra
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimewo 20 nov 2019 - 18:04

De slanke kattin bekeek de jonge kater toen die op haar af liep met zorgvuldig gesloten blik. Hij begroette haar met haar naam; niet met "mama", zoals hij ervoor gedaan had. Amberstorm slikte de brok in haar keel weg bij de koele beleefdheid die haar zoon haar gaf. Het was beter zo, hield ze zichzelf voor. Ze had toch nooit een moeder willen zijn, nietwaar? Was dat niet wat ze altijd gezegd had? De deputy knikte lichtjes, een glimlach om haar lippen die haar ogen niet bereikte. "Dankjewel.", antwoordde ze ook, koel en beleefd - twee woorden die normaal niet echt met haar geassocieerd werden. Ze was trots op Falconpaw, trots dat hij zo'n volwassen jonge kater geworden was, maar ze liet het zichzelf niet zien. Hij was gewoon eender welke apprentice. Dat ze bloed deelden wou niets zeggen. Clan voor familie.


Clan before Family 5FUjk8
Stamps:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconstrike
Catministrator
Clan before Family SCwUkVM
Bo~
1129
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Sixteen moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat
Falconstrike
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimewo 20 nov 2019 - 18:19

Hij zou er niet om liegen, hij vond dit verschrikkelijk lastig. Hij wilde niet zo apart doen met zijn moeder. Hij had hier nooit om gevraagd. En dat hij nu ook degene moest zijn die verantwoordelijk was gaf voor hem alleen maar aan dat hij niet snapte waarom zijn moeder deputy was geworden. Maar Stallionstar had iets in haar gezien wat hij misschien nog niet zag. Goed, hij zag wel veel. Zijn moeder was loyaal aan de clan, misschien nog wel meer dan andere dingen. Nee, correctie, hij wist zeker dat zijn moeder loyaal was aan de clan en warrior code. Meer dan dat ze aan haar familie was, dat was duidelijk. "Dankjewel." klonk er koel en beleefd van haar af. Het was geen gesprek tussen twee familieleden. Zo zou het tenminste niet gezien kunnen worden. Een gesprek tussen hem en Hazelpaw was veel warmer. Bijna ieder gesprek die hij met zijn clangenoten had was warmer dan dat hij nu had met zijn eigen moeder. "Je moet een keer tijd spenderen met Hazelpaw." sprak hij, meteen naar het punt komende wat hij belangrijk vond. Zijn moeder moest meer tijd spenderen met zijn zusje, hem maakte het toch niet uit. "Dat zou ze heel erg fijn vinden." Ze had het immers ook al tegen hem gezegd voordat ze naar de bergen was gegaan. Ze dacht dat Amberstorm niet van hen hield en dat ze haar alleen maar lastig vielen. "Ga een keer met haar jagen ofzo. Spreek een keer met haar allerminst." sprak hij terwijl hij lichtjes met zijn staart sloeg. Hij wilde voorkomen dat Hazel misschien weer zou gaan vertrekken, want hij wist niet zeker of hij dat nog voor een tweede keer aan zou kunnen.


그대는 나의 이야기였다
Clan before Family Unknown

ɏøᵾ wɇɍɇ mɏ sŧøɍɏ
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Indra
Member
Clan before Family BBTakD
Bunny
1451
Actief
She was a storm, begging to be understood in a world that loves sunny days.

CAT'S PROFILE
Age: 36 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Indra
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimevr 22 nov 2019 - 19:46

Falconpaw viel meteen met de deur in huis - daarin leek hij wel op haar. In veel dingen die hij deed zag ze zichzelf, en ergens irriteerde dat haar mateloos. Gelukkig leek hij meer op zijn vader in matters of the heart en had hij niet haar ijzeren muur geërfd; dat wenste ze niemand toe, maar toch was het voor haar de makkelijkste manier van leven. Ook al voelde ze zich sommige dagen eerder alsof ze enkel overleefde, zonder effectief te leven. Het was dat ze niet wist hoe ze het anders moest doen. De slanke kattin draaide haar kopje weg van hen en kneedde de grond onder haar pootjes onrustig. Wat moest ze daar nu weer op antwoorden? Een lange tijd was ze stil; iets dat de laatste tijd steeds meer haar standaard werd, hoe luidruchtig ze ook geweest was als tiener. "Ik zou haar toch gewoon opnieuw wegjagen. Het is beter zo.", antwoordde ze uiteindelijk, haar blik weer borend in de blauwe ogen van haar zoon; blauwe ogen die zo hard op Cootsnarl leken, al misten ze de warmte die altijd in zijn blik gezeten had toen hij naar haar keek. Maar zie wat er van hem geworden was. Nee, Amberstorm was er van overtuigd dat het beter was als niemand diezelfde warmte had in hun blik als hij ooit had gehad.


Clan before Family 5FUjk8
Stamps:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconstrike
Catministrator
Clan before Family SCwUkVM
Bo~
1129
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Sixteen moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat
Falconstrike
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimeza 23 nov 2019 - 1:24

Hij wist niet hoe hij het anders moest gaan verwoorden. Een simpel gesprek leek niet eens te gaan tussen hen. Zijn moeder vroeg niet eens aan hem hoe het met hem ging. Normaal zag hij toch wel dat dit vaak gebeurde tussen katten die close waren. Hier leek het gesprek te stoppen na de bedankt. Maar daar wilde hij het niet laten stoppen en hij wilde dat zijn moeder meer tijd in Hazelpaw zou stoppen. Want hij wilde haar niet nog een keer gaan kwijtraken, daar waren ze al te ver voor gegaan een keer. Hazelpaw verdiende alle liefde van Amberstorm te krijgen. "Ik zou haar toch gewoon opnieuw wegjagen. Het is beter zo." klonk er van haar af, waarop hij even versteende. Meende ze dat? Na alles waar ze doorheen waren gegaan? Hij moest moeite doen om niet meteen boos te worden op zijn moeder. Ondanks dat hij dat wilde zijn wilde hij ook de volwassene hier zijn. "Gedraag je niet als een tiener." beet hij haar toe, zijn blauwe ogen strak gericht op zijn moeder, terwijl hij een keer met zijn staart sloeg. "Je bent haar moeder. Je kan haar niet laten stikken en je verschuilen achter je taken als deputy." vervolgde hij terwijl hij zijn borst weer wat uitpufte. Want hij zou weer niet naar beneden stappen, net zoals dat hij dat niet deed toen hij in het kamp naar haar had staan schreeuwen. "Ik had niet naar je moeten schreeuwen die dag in het kamp, daar verontschuldig ik me ook voor. Maar kom op. Pak jezelf samen, je bent al een kind verloren." sprak hij, waarna hij zijn kaken even op elkaar drukte. Kalm blijven, kalm blijven. Hij zou niet nog een keer naar haar gaan schreeuwen. Hij zou dit een kalme discussie laten zijn. "Verlies Hazel ook niet. Ze houdt van je." sprak hij tegen haar, zijn blauwe ogen nog steeds strak op haar gericht. Hij was niet bang voor zijn moeder. Niet bang voor de deputy van WindClan. "Ze houdt van je, verlies dat niet. Je kan wel iedere keer zo stoer doen alsof het je allemaal niet boeit, maar als je later terug kijkt heb je spijt als je dit niet doet." sprak hij vervolgens. Dat betekende niet dat hij haar zou vergeven, maar als ze Hazel nog meer pijn zou doen kon hij dat niet door zijn poten laten glippen.


그대는 나의 이야기였다
Clan before Family Unknown

ɏøᵾ wɇɍɇ mɏ sŧøɍɏ
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Indra
Member
Clan before Family BBTakD
Bunny
1451
Actief
She was a storm, begging to be understood in a world that loves sunny days.

CAT'S PROFILE
Age: 36 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Indra
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimedi 26 nov 2019 - 19:18


Falconpaw raakte een gevoelige snaar met zijn woorden en zoals iedereen ondertussen wel zou weten, was dat geen goede techniek om met Amberstorm om te gaan. Ze kon er niet tegen dat iemand haar vertelde wat te doen of hoe ze zich hoorde te voelen - en zeker niet als het haar zoon was. Zij zou hem moeten vertellen wat te doen, hoe hij moest omgaan met dingen, niet andersom. Zij was volwassen, deputy in starclansnaam, maar dat snotjong wist ineens hoe de wereld werkte?! Haar eerste defensie tegen de storm aan gevoelens die haar overviel was woede. Woede was simpel en altijd effectief om de ander weg te krijgen. Je zag het moment dat ze de woede liet overnemen duidelijk aan haar lichaamstaal. De bijna onzekere blik die net nog in haar ogen gestaan had, verstarde en alle spieren in haar slanke lichaam spanden zich aan. ze moest zich tegenhouden om haar klauwen niet uit te slaan, maar was nog genoeg bij zinnen om zich te realiseren dat ze daar zeker spijt van zou hebben. Niet dat ze nu niet elke keer spijt had dat ze zo tegen iemand, en zeker tegen haar kittens, sprak - maar het was beter voor hen als ze zagen wie ze echt was en dus hield ze zich niet tegen. Haar naam was niet Amberstorm omdat ze zo hard leek op een zonnige dag waar geen wolkje aan de hemel was. "De wereld is niet altijd zo simpel, Falconpaw. Moet jij niet aan het trainen zijn?" Haar woorden waren ijzig kalm, nu nog - de stilte voor de storm. Haar vraag was een subtiele afwijzing en benadrukte het feit dat hij nog zo jong was, dat hij de wereld en al zijn harde en bittere kanten nog niet kende. En hoe hard ze vroeger ook net zoals hem geweest was, naïef en gelovend in een happy ending, wist ze ondertussen al lang beter. Happy endings waren voor de kittens die stierven voor hun arme hartje gebroken kon worden.


Clan before Family 5FUjk8
Stamps:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconstrike
Catministrator
Clan before Family SCwUkVM
Bo~
1129
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Sixteen moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat
Falconstrike
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimewo 27 nov 2019 - 20:43

Hij merkte dat zijn moeder wel een probleem had met wat hij aan het vertellen was. Hij zag het in haar houding, in haar ogen. Hij was er zeker van dat de poes er niet blij mee was met hoe hij zich gedroeg. Dat hield hem echter niet tegen, want dit ging over zijn zusje, over zijn familie en daar moest hij voor op staan. Dat was voor hem meer dan duidelijk. Hij moest ervoor zorgen dat ze nooit meer het idee in haar kopje kreeg om de clan te verlaten, voor niemand niet. En daarbij was het ook tijd dat Amberstorm eindelijk haar taak op zich zou gaan nemen. Niet de taak van deputy, nee, ook niet de taak van warrior. De taak van moeder. Ze had altijd een muur tussen hen gezet en Falcon was er helemaal klaar mee. Hij was er klaar mee dat hij iedere keer zoveel moeite moest doen om uberhaupt met zijn biologische moeder te praten, terwijl ze zes manen samen in de nursery hadden gezeten. Nog was het niet genoeg voor Amberstorm om een band te ontwikkelen met haar kittens. Hij kon het gewoon niet begrijpen, waarom deed ze nou niks met hen? Hij was ook wel heel erg cru geweest door te zeggen dat het haar schuld was geweest dat Hazel de clan had verlaten maar hij was zwaar emotioneel geweest. Maar dan nog, het was wel deels Amber haar schuld daar was hij van overtuigd. Ze gaf hem dan ook geen redenen dat het niet zo was, dat hielp ook niet. Het enige wat ze deed was ze alleen maar verder weg duwen. En dat kon hij niet hebben, echt niet. "De wereld is niet altijd zo simpel, Falconpaw. Moet jij niet aan het trainen zijn?" klonk er echter van zijn moeder af, waardoor hij even diep fronste. Waarom? Iedere keer duwde ze hen maar weg. Alsof ze niet haar verantwoordelijkheid was. Weer afduwen op regels en niet op de banden die ze hadden. Hij snapte het gewoon niet meer. Hij wist wel dat ze niet van zijn vader had gehouden, dat hoefde ze hem niet eens te vertellen. Want als ze van zijn vader had gehouden had ze op z'n minst nog een goede band met haar kittens moeten hebben, want dat was dan nog speciaal voor haar geweest. Zelfs als het betekende dat het pijn deed om haar kittens met zijn vader te zien. "Stop met het verschuilen achter je rang en je warrior taken!" sprak hij ontdaan tegen haar. Hij kon er niet meer tegen, tegen die muur waar hij maar zo hard tegen aan probeerde te beuken om er doorheen te komen. "Het enige wat wij van je vragen is dat je eerlijk met ons bent!" vervolgde hij terwijl hij zijn moeder met grote blauwe ogen aan keek. Hij wilde gewoon één keer horen dat zijn moeder trots op hem was. Dat ze trots was op de kater die hij aan het worden was. Dat ze van hem en Hazel hield en dat ze uit alle man en macht probeerde om hen bij haar te houden, want ze waren familie. Maar dat was niet zo, want Amberstorm was altijd de Clan op de eerste plaats. De warrior code op de eerste plaats en dat deed pijn, zelfs als hij dat niet zou willen toegeven. "Zie je dan niet wat we proberen te doen? We proberen door die muur heen te komen die je hebt opgezet!" sprak hij terwijl hij zijn snorharen voelde trillen. Ze kon niet boos op hem worden door dit alles. Hoe durfde ze boos te worden op hem? Hij probeerde alleen maar een goede band met haar op te bouwen en zelfs dat leek niet te werken. Wat hij ook deed. Goed zijn best doen, naar haar schreeuwen, ruzie maken, huilen, proberen met haar te praten, alles werkte niet. Iedere keer hield ze afstand. Het was nutteloos, dat kon hij ook wel zien. Hij probeerde het wel maar iedere keer lukte het hem niet. Het enige wat hij steeds kreeg was woede, iedere keer moest ze beter weten. Ze was streng en dat maakte hem niet eens uit, hij wilde gewoon dat ze een keer naar hem en Hazel keek in plaats van naar hoe ze het allemaal deden. "Één keer, dat is alles wat we van je vragen. Één keer willen we gewoon een keer dat je die muur weg doet. Dat je een keer met ons praat, iets met ons doet dat je tenminste laat zien dat je om ons geeft!" sprak hij luid. Hij wilde niet huilen, hij wilde juist laten zien dat hij volwassen was en dat hij dit kon oplossen. Want wie weet was dat juist hetgene wat Amberstorm nodig had om te zien dat ook hij terwijl hij boos op haar was geweest gewoon een beetje liefde wilde van zijn moeder. Al was het maar een beetje. "Altijd geloofde ik dat je om ons gaf, dat er iets in je was die van ons hield. Maar ik begin er steeds minder in te geloven. Waarom kan je het niet gewoon laten zien! Of het aan ons laten weten!" sprak hij met iets meer boosheid, maar er was ook een randje verdriet in zijn stem. Hij kon het niet helpen, echt niet. Hij klonk echt niet meer zo volwassen zoals hij eerst deed maar hij was dan ook nog niet volwassen. Hij was nog een apprentice, jong en hij zou moeten genieten van het leven dat hij op dit moment had. Maar dat kon hij niet, want hij was degene die alles moest oplossen. Geen wonder dat hij vaak bij de kittens zat in de nursery, want daar voelde hij de liefde die hij zelf nooit had gekregen. De puurheid van de kittens hielp hem om de volgende dag weer uit zijn nest te komen. Stallionstar hielp hem ook veel, die sprak ook al dat zijn moeder hem niet zou haten maar hij kon het niet helpen, net zoals Hazelpaw, dat er een waarheid in zijn woorden zat. Dat zijn moeder niet van hem hield. "Ik wil dat mijn moeder een keer naar me kijkt als haar zoon in plaats van een apprentice van WindClan!" riep hij boos en verdrietig tegelijkertijd terwijl hij zijn blauwe ogen stevig dichtkneep om tranen niet te laten gaan.


그대는 나의 이야기였다
Clan before Family Unknown

ɏøᵾ wɇɍɇ mɏ sŧøɍɏ
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Indra
Member
Clan before Family BBTakD
Bunny
1451
Actief
She was a storm, begging to be understood in a world that loves sunny days.

CAT'S PROFILE
Age: 36 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Indra
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimedo 28 nov 2019 - 19:06


Maar ze had beter moeten weten dan dat haar bloed zo snel op zou geven. Oh, ze haatte dat karaktertrek, niet alleen in zichzelf maar ook in haar zoon - alles zou zo veel simpeler zijn als ze niet steeds zo koppig zouden zijn. Maar natuurlijk was weinig in dit leven erop gericht om het hen makkelijk te maken en zo kon ook zij niet weerstaan aan de drang om vast te blijven houden, om niet toe te geven. Op sommige manieren was het de enige reden dat ze nog leefde, dat ze niet al lang ten onder was gegaan. Het was tevens ook het karaktertrek dat haar het meeste definieerde en datgene dat Stallionstar haar gezegd had toen ze vroeg waarom ze tot deputy verkozen werd. Het was positief, het was iets dat haar sterker maakte; iets dat haar zoon sterker maakte en hem nooit deed opgeven. De koppigheid in hun bloed was de reden dat Falconpaw kon overleven met een moeder zoals zij. En toch kon ze diezelfde koppigheid momenteel wel wurgen. Met opeen geklemde kaken luisterde ze naar zijn speech, over eerlijkheid en het doorbreken van een muur. Ze kneedde vurig de grond onder haar poten en een klein deel van haar zou diezelfde klauwen wel in zijn nekvel kunnen begraven - maar Amberstorm mocht dan nog zo graag boos worden, fysiek geweld was iets waartoe ze zich zelden verlaagde; laat staan tegen een clangenoot, familie of geen familie. Ze was stérker dan dat. Volwassener, ook al leek het niet vaak zo. Een ander deel van haar was inderdaad trots op hem, op de manier waarop hij sprak, de passie in zijn stem - de tranen die niet over zijn wangen rolden. Een deel van haar wou haar kop in zijn nekvel begraven, zijn geur die deed denken aan haar en aan Cootsnarl en ergens ook aan haar eigen vader opsnuiven en vertellen dat het haar speet, dat ze zich nooit zo had moeten gedragen, dat ze veel meer leek op haar eigen moeder dan ze ooit gewenst had. Want dat besefte ze zich plots wel, aan de woorden die hij zei, de manier waarop hij sterk probeerde te blijven voor zijn zus. Amberstorm herkende zichzelf in zijn ogen toen hij vertelde over hoe hij begon op te geven, hoe hij hoe langer hoe minder geloofde in haar. Was dat niet exact wat ze over haar eigen moeder gedacht had, toen die hen verlaten had? Ze was toen jonger geweest dan Falconpaw nu was, slechts een kitten. Ze herinnerde zich de dagen vlak na Brindleleaf's vertrek nog veel te goed; in het camp zitten, wachtend terwijl  de zon steeds verder over de hemel kroop. Gelovend dat ze haar moeder terug zou zien, haar bekende geur weer zou ruiken, haar warme vacht tegen de hare zou voelen. Dagen had ze daar gezeten, koppig zoals ze altijd was, slechts af en toe haar vaste plek verlatend. Ze was nog te jong geweest om te beseffen hoe wreed de wereld was; maar dat was een goede leerschool geweest. Het moment dat ze de moed opgegeven was stond minder in haar geheugen gegrift; misschien dat het eerder een proces was geweest, in plaats van één vastomlijnd moment. Maar op een dag was ze opgestaan van haar wachtpost, had ze zich weggedraaid van de uitgang en daarna nooit meer op haar moeder gewacht. Het was het moment waarop ze geleerd had dat boos zijn veel simpeler was; het moment dat ze die muur rondom zichzelf had opgebouwd. En ze wist niet of ze er klaar voor was om die af te breken, om zichzelf weer te tonen. Ze wist niet eens wie dat was, wie ze was zonder haar woede of haar koppigheid. Had ze daaronder nog een karakter? Was ze niet eerder een karikatuur van een kat, iemand die maar enkele emoties kon weergeven? Ze kon zich de laatste keer niet meer herinneren dat ze met iemand zorgeloos gelachen had - als ze dat al ooit gedaan had. Ze had nog nooit iemand gezegd dat ze van hen hield; kon zich niet eens inbeelden dat ze ooit die emotie gevoeld had. En hier kwam Falconpaw ineens, roepend om alles om te gooien, om alles te doen dat ze nooit gekund had - en hij verwachtte dat ze ineens zou veranderen? Dat ze plots niet meer zou zijn wie ze was, dat ze haar enige gevoel van zelf op zou geven voor iets dat slechts voor een seconde hun pijn zou stillen? Amberstorm geloofde niet in een happy end - had niet meer geloofd sinds het moment dat haar vader van zijn rang afstapte omdat hij de warriorcode had gebroken door hen te krijgen. Haar ouders hadden nooit hun happy end gekregen; zij wachtte er al niet meer op. "Wat wil je dat ik zeg?", antwoordde ze woest, haar groene blik gefocust op die blauwe ogen die zo hard op die van zijn vader leken. Ze had al zo veel goeds geruïneerd; eentje meer zou haar lot niet veranderen. "Dat ik van je hou?" Haar stem sloeg een slag over - zelfs hypothetisch kreeg ze de woorden amper uit haar keelgat. Houden van was een ontzettend gevaarlijke emotie. Houden van zorgde er enkel voor dat het uiteindelijk omgezet werd in pijn en in verdriet; dat had ze al vaak genoeg gezien. "Of wil je de waarheid, Falconpaw? Zal ik je eens zeggen hoe het zit?" Ze zette een stap dichter bij hem, tot hun neuzen elkaar bijna raakten; ergens in een poging om hem weg te jagen, te intimideren, in de hoop dat hij het zou laten vallen en zou omdraaien zoals een zwakkeling. Maar iets in haar wist ook wel dat Falconpaw daarvoor te koppig was, net zoals zij daarvoor te koppig zou zijn. Ze kozen nooit de simpele, pijnloze weg naar buiten; nee, ze worstelden en ze vochten en ze beten en ze klauwden en deden daarbij niet alleen iedereen om hen heen maar ook henzelf pijn. Hij zou de desastreuze gevolgen van zijn koppigheid snel genoeg merken. Ergens hoopte ze echter wel dat hij nu zou opgeven; dat hij het zou laten vallen, dat hij zou omdraaien en zou doen alsof dit gesprek nooit gebeurd was. Want Amberstorm wist dat haar volgende woorden pijn zouden doen, dat ze wat er ook nog van over was van hun band volledig zouden kapotmaken, dat ze nooit meer hetzelfde zouden zijn. Dat vooruitzicht maakte haar wel bang, een angst die misschien gereflecteerd werd in haar vurige groene ogen - maar het moest gebeuren. Het was voor zijn eigen goed. Hij kon niet blijven geloven dat ze van hem hield, dat ze kon veranderen, dat ze een moeder kon zijn voor hen. Wat Amberstorm zich niet besefte was dat het feit dat ze hen probeerde te beschermen van haar bewijs was van de manier waarop ze wel degelijk gaf om haar kittens, dat ze wou dat ze goed opgroeiden en waardige katten werden. In haar ogen ging dat gewoon niet zolang ze bleven vasthangen aan de kittenachtige gedachte dat ouders er waren om hen te steunen en om van hen te houden. Het enige dat ouders deden was hen maken, hen op de wereld zetten - en al de rest moesten ze alleen doen. Alleen zo zou je sterk worden. Alleen zo kon je deze wrede, onverschillige wereld overleven. Amberstorm wist geen enkele andere manier - en ze was niet goed in veranderen, dat was al lang geleden bekend. Ze had haar put al te diep gegraven om eruit te komen en om de relatie met haar kittens te repareren. It was a lost cause.


Clan before Family 5FUjk8
Stamps:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconstrike
Catministrator
Clan before Family SCwUkVM
Bo~
1129
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Sixteen moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat
Falconstrike
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimezo 1 dec 2019 - 18:00

Het zat in de familie en dat was wel duidelijk ook als je zowel Amber als hem zag. Het waren net twee rammen die met hun hoorns tegen elkaar aan kwamen, het botste, het ging niet. Beiden waren te koppig om weg te stappen, wat betekende dat er alleen maar meer pijn kon komen. Het was een gevecht en geen van beide gaf op, gaf toe aan de ander. Koppig, eigenwijs, ze gaven niet op. Het konden hele goede karaktertrekken zijn, maar als je twee van die katten samen zette, wist je dat het oorlog kon worden. En op dit moment speelde er oorlog, tussen twee familieleden. Ze leken meer op elkaar dan dat ze ooit wilden toegeven, hij zou het ook niet kunnen toegeven op dit moment. Op dit moment wilde hij het verre van toegeven, want het voelde verkeerd, erover nadenken was al verkeerd. Want over het algemeen leek ze niet eens op zijn moeder, qua uiterlijk vooral niet. Schijnbaar had hij ook niet veel op zijn vader geleken, maar qua karakter werd hij er soms wel mee vergeleken. In dat opzicht was hij misschien wel de meest ideale mix van de twee. Het koppige van zijn moeder, het eigenwijze waardoor hij op dit moment oog in oog stond met zijn moeder, en het familiale, lieve gedeelte van zijn vader. Niet dat zijn moeder hem dat ooit zou vertellen, want ze vertelde hem toch al vrijwel niets. Maar hij wist het toch wel, dat ze hem niet wilde hebben dus had hij hetzelfde tegen haar terug gezegd. Dat ze zijn moeder niet meer was. Niet eens gezegd, dat had hij naar haar geschreeuwd voor de ogen van iedereen in het kamp en beschaamd was hij er niet om. Spijt? Dat had hij misschien wel. Hij had toen volledig de controle verloren over zijn emoties en had zich mee laten slepen. Hij had niet goed nagedacht over alles wat hij had gezegd en nu? Nu had hij daar consequenties van. Maar hij wilde niet dat Hazelpaw daaronder leidde, dat mocht niet. Hazel had niks verkeerd gedaan, had niet naar haar geschreeuwd. Nee, ze had alles juist opgekropt en was tegen hem uitgevallen erover. Maar tegen hun moeder? Sprak ze geen woord tegen, geen enkel woord. Dus nee, Hazel verdiende de behandeling niet die ze nu kreeg van hun moeder. Hazel verdiende alles in de wereld en hij zou er alles aan doen om het haar te geven. Maar hij had zelf ook pijn, hij wilde zelf ook dat zijn moeder van hem hield. Hoe erg hij het ook ontkende, hoe erg hij zichzelf voorlegde dat de clan zijn familie was. Dat hij zijn moeder niet nodig had. En toch, toch ging het niet. Ook hij wilde gewoon de goedkeuring van zijn moeder, gewoon één glimps dat ze om hem gaf. Het hoefde niet eens persé te zijn dat ze direct tegen hem zei dat ze van hem hield. Hij wilde gewoon iets zien, een kiertje, een scheurtje in haar muur, waardoor hij kon zien dat de poes van hem hield. Dat het haar boeide als hij gewond zou zijn en niet teleurgesteld of iets in die trant. Dat ze meer voor hem voelde dan een clangenoot, een apprentice van WindClan. Want dat had hij niet. Ze was dan misschien wel meegegaan om Hazel te halen, maar het was waarschijnlijk niet meer geweest dan een plichtsgevoel en niet uit haar hart, zoals hij. Omdat voor hem, Hazelpaw alles was. Zijn zusje, één van zijn beste vriendinnen. Hij wist niet waarom Amberstorm hem weg duwde, waarom ze Hazel weg duwde. Hij hoefde ook niet alle antwoorden te krijgen, zolang hij maar iets kreeg. "Wat wil je dat ik zeg?" klonk er woest van zijn moeder af. Sommige katten zouden er misschien om inkrimpen, het temperament van zijn moeder kennende. Maar hij niet. Hij bleef recht staan, duidelijk dat hij ondanks alle emoties nog steeds niet bang voor haar was. Mocht dat maar duidelijk zijn, want hij wist dat zijn moeder hem niets zou aan doen. Dat ze hem niet zou gaan aanvallen. Schreeuwen, dat was misschien het uiterste wat ze zou doen naar hem, boos worden. Maar aanvallen? Dat zou niet gebeuren. Daar was ze te trots voor, te gericht op de warrior code. "Dat ik van je hou?" klonk er terwijl haar stem oversloeg. Zijn blauwe ogen keken hard naar de poes, het was niet iets om mee te spotten. Ze hoefde het nog niet te zeggen, maar hij wilde er wel naar toe werken, iets waar zij niet bereid toe leek te zijn. "Of wil je de waarheid, Falconpaw? Zal ik je eens zeggen hoe het zit?" klonk er terwijl ze een stap dichterbij zette, tot hun neuzen elkaar bijna aanraakte. Falcon zette geen stap terug maar keek zijn moeder gewoon strak aan met zijn natte blauwe ogen. Waarom kon ze het niet gewoon toegeven? Dat ze iets om hen gaf, zelfs als het niet zo leek te zijn. Dus misschien moest hij haar maar een beetje porren, hopende dat hij er misschien iets van waarheid uit kwam. "Dat je ons nooit wilde hebben?" sprak hij tegen haar terwijl de tranen overduidelijk in zijn ogen stonden maar hij ze niet liet gaan. Hij zou er alles aan doen om ze tegen te houden. Ook al was hij nog maar een jong jochie. "Dat je niet van ons houdt? Dat wij net zoals papa beter niet konden bestaan?" vroeg hij aan haar, zijn stem licht trillerig. Hij probeerde alles bij elkaar te houden, zijn emoties, zijn lichaam. Hij mocht geen dingen zeggen waar hij weer spijt van kreeg, maar hij moest wel uitten waar hij last van had. "Dat je spijt hebt? Dat je ons ooit op de wereld hebt gezet? Dat je liever wilde dat we misschien bij de tribe achter waren gebleven bij oma?" Hij had het nooit gedaan natuurlijk, daar hield hij teveel van de katten hier in de clan voor, maar oma leek hem wel een gevoelig punt voor zijn moeder, ze praatte er immers nooit over terwijl haar moeder in de tribe zat in de bergen, ver weg van haar en iedereen. "Want dan heb je pech. Wij zijn hier. Recht voor je neus. En je bent moeder geworden." sprak hij tegen haar, waarna hij zijn nagels even in de grond duwde voor afleiding, zodat hij op iets anders kon focussen. Zodat hij even de rust kreeg en niet hoefde na te denken over het feit dat hij op het punt van janken stond. "Je hebt kittens en je kan niet doen alsof die niet bestaan! Dat je met ze bezig bent tot ze de nursery uit zijn en dan denken nou! Mijn taak is gedaan! Doei!" sprak hij met misschien iets meer venijn dan hij bedoelde om te zeggen. Maar hij meende het wel. "Ik verwacht ook niet meteen alle 'ik hou van je's! Maar ik wil een keer een glimps zien dat ik een moeder heb die om me geeft in plaats puur uit plichtsgevoel voor de Clan en Warrior code op bepaalde momenten voor me zorgt! Voor Hazelpaw zorgt!" sprak hij ietwat boos tegen haar, maar de verdriet was ook duidelijk te horen in zijn stem. "De Clan is je familie, maar je geeft meer om alle andere katten in de Clan dan dat je ooit om mij en Hazelpaw gegeven hebt!"


그대는 나의 이야기였다
Clan before Family Unknown

ɏøᵾ wɇɍɇ mɏ sŧøɍɏ
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Indra
Member
Clan before Family BBTakD
Bunny
1451
Actief
She was a storm, begging to be understood in a world that loves sunny days.

CAT'S PROFILE
Age: 36 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Indra
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimeza 7 dec 2019 - 14:30

Hij was niet bang van haar. Ze wist niet of dat haar opluchtte, of juist frustreerde. Hij bleef gewoon staan, hun neuzen slechts een haarbreedte van elkaar verwijderd, hun ogen woest in elkaar borend - tranen in beide blikken, al liet geen van beiden ze toe. Oh, hij leek zo hard op haar, te hard. Ze zag zichzelf weerspiegeld in zijn natte blauwe ogen en wist dat hij hetzelfde beeld zag in haar eigen groene blik. Amberstorm kneep haar ogen toe, klemde haar kaken op elkaar maar bewoog geen millimeter. Hij vulde haar aan, alsof hij alles wist, alsof hij de storm in haar hoofd kon ontwarren. Maar dat kon hij niet. Niemand snapte de tweeledigheid in haar hart, de strijd die ze elke minuut van elke dag met zichzelf voerde. Ze sprak zichzelf om de haverklap tegen - meestal wist ze zelfs niet eens wat ze wou, dus hoe moest iemand anders dat dan? Het leven was simpeler geweest zonder hen, dat was waar. Er waren dagen dat ze wou dat Falconpaw en Hazelpaw nooit geboren waren; de zes manen in de nursery nog het meest van al. En toch vond ze dat ze dat niet met heel haar hart kon zeggen. Er was een deel van haar, ver weggestopt in een hoekje van haar hart, dat Starclan dankbaar was voor de twee levens die haar geschonken waren. Voor het vertrouwen dat ze in haar hadden. Dat deel van haar hart was overschaduwd door haar hoofd, die zei dat ze al sinds haar geboorte vervloekt was. Haar hele geboorte was tegen hun code in - hoe konden ze dan ooit haar accepteren? Amberstorm had lang geleden al geloofd dat ze nooit in Starclan terecht zou komen en het laatste jaar had daar geen verandering in gebracht. Het bloed van twee katten plakte aan haar poten, een elder en een clangenoot, en ze wou het liever bij die twee houden. Ze was bang dat ze het bloed van haar kittens ook aan haar poten zou kleven hebben als ze hen binnenliet, als ze haar hart openmaakte; want dan zouden ze pas echt haar lelijkheid zien. Maar Falconpaw was niet klaar - hij ging verder met zijn veronderstellingen, alsof hij iéts wist van de situatie voor zijn geboorte. Cootsnarl was de enige die ze ooit toegelaten had dichterbij te komen, en zie hoe dat geëindigd was. Kon hij niet gewoon snappen dat ze niet dom was, dat een ezel zich nooit twee keer aan dezelfde steen stoot? Spijt, ja, dat had ze wel. Genoeg voor het hele woud, voor de rest van haar leven. Maar met spijt kon je niets. Het maakte je zwak, en dus negeerde ze het, duwde ze het weg in een hoekje van haar ziel, waar het kon groeien en verzweren tot het uiteindelijk toch naar buiten moest. Amberstorm opende haar ogen weer toen hij over de tribe begon; en daarna mauwde dat ze pech had, omdat ze hier wel degelijk waren. En, Starclan, alsof ze dat nog niet wist. Alsof het niet elke keer pijnlijk duidelijk werd wanneer hun namen uitgesproken werden, of wanneer ze hun geur rook. Vooral de zijne; kruidig - zoals haar vader, die haar met zijn verraad aan Starclan vervloekt had - en zoet, zoals zijn vader, de naïeve goedzak die door haar muren gebroken was en zo zijn dood tegemoet gekomen was. Zijn laatste woorden waren de druppel die de emmer deed overlopen, toen hij mauwde dat ze meer gaf om alle andere katten in de clan dan om hem en zijn zus. Oh, hoe fout kon hij wel niet zijn. Hoewel ze tot nu toe haar kaken op elkaar geklemd had om zichzelf stil te houden en haar poten in de grond begroef als om zichzelf te ankeren aan de grond onder haar, bewoog ze nu met een bruusk gebaar opzij, weg van hem - maar niet om te vluchten, want Amberstorm was geen vluchter. Nee, ze moest gewoon bewegen, ze kon niet langer stil blijven staan, ze voelde de irritatie bijna als een fysieke drang door haar aderen lopen. "Er bestaat niemand waar ik meer om geef!", mauwde ze woest, te snel misschien, want haar woorden gaven te veel weg. De woede in haar blik kon de angst niet wegdringen toen ze hem snel even aankeek, als om te peilen hoe groot de schade was. De stilte die haar uitspraak volgde was oorverdovend; de seconde die ze hem aankeek leek wel uren te duren. Uiteindelijk keerde ze zich met trillende poten volledig van hem weg. Ze wou zo graag weglopen, weg van dit alles, maar die starclanverdomde koppigheid hield haar tegen. Ze was geen vluchter. Ze was sterk, ze was deputy van windclan, ze was geen vluchter. Haar stem was zachter toen ze verder ging, besluitend dat eerlijkheid de beste optie was - hoe moeilijk het ook was. Zoals eerlijkheid de beste optie was geweest toen ze Oceanstar alles opgebiecht had, vlak nadat Cootsnarl van de outlook rock gevallen was. Amberstorm was veel dingen, maar eerlijk probeerde ze wel te zijn. Dat duurde altijd het langst. "Wil je weten waarom ik jullie wegduw?", vervolgde ze, haar blik nog steeds afgekeerd. Ze kon dit niet als ze hem aan moest kijken, in zijn blauwe ogen die haar elke keer deden terugdenken aan de doodsangst die erin gestaan had toen zijn vader de val als in slow-motion deed. Dat beeld stond in haar geheugen gegrift. "De laatste keer dat ik iemand binnenliet duwde ik hem in een vlaag van woede van de starclanverdomde outlook rock!" Nee, ze zou niet opnieuw dezelfde fout maken. Hoe veel pijn het ook deed, hoe moeilijk het ook was, het was beter voor iedereen als ze gewoon clangenoten waren, als ze ver weg van iedereen bleef en gewoon haar plicht deed. Dat kon ze tenminste - op die manier kon ze de wereld beter maken en een poging doen haar fouten uit te wissen. Misschien, heel misschien, zou ze dan ooit nog in Starclan terecht kunnen komen - ook al leek die mogelijkheid haar miniem. Starclan was voor de goede katten, de eervolle katten, katten zoals Falconpaw en Cootsnarl. Niet voor haar.


Clan before Family 5FUjk8
Stamps:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconstrike
Catministrator
Clan before Family SCwUkVM
Bo~
1129
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Sixteen moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat
Falconstrike
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimezo 8 dec 2019 - 20:34

Beide katten waren een gevaar voor elkaar, emotioneel gezien. Ze waren in elkaar weerspiegeld, waarin Falcon nog de liefde had in zijn kop en katten niet weg duwde, terwijl Amber dit wel had ontwikkeld. Als Amber niet ontwikkeld had, was hij misschien qua karakter wel het exacte kopie geweest van zijn moeder. Allebei hadden ze natte ogen gekregen, een ruzie waar geen einde aan leek te komen, want beide katten waren te koppig om toe te geven aan de ander. Zelfs als Brindleleaf, zijn oma, had gezegd dat ze soms een knuffel nodig had.. waarom kon ze dat dan niet gewoon toegeven? Want als ze dat toe gaf, kon ze haar alle liefde geven die ze nodig had. Maar tot nu toe was dat totaal niet het geval. Hij wist nu een deel van de problemen van zijn moeder. Haar eigen moeder, hun oma, was vertrokken toen Amberstorm jong was geweest. Haar vader de oude medicine cat van WindClan. Maar dat betekende niet dat alles zomaar goed werd gepraat, totaal niet in zijn ogen. Als je moeder iets verkeerd had gedaan dan zou je het toch juist anders willen doen? In zijn ogen had ze nu vrijwel hetzelfde gedaan als oma. Ze was er dan misschien nog wel, maar ze duwde hen zo erg weg dat het voelde alsof ze nooit een moeder hadden gehad. En hij wist niet hoe hij zich daarover moest voelen. Want misschien had ze dat niet eens gezien, dat ze precies hetzelfde leek te doen als haar moeder. Wegrennen, weg gaan. Misschien niet fysiek maar wel emotioneel en hij was er klaar mee. Hij wilde niet degene zijn die constant moeite moest doen voor zijn moeder. Toch bleef hij het maar proberen, ondanks dat hij letterlijk tegen haar had gezegd dat ze zijn moeder niet meer was. Vandaag toonde maar weer het tegenover gestelde want hoe hij het ook wendde of keerde, hij wilde dat zijn moeder hem ook aandacht schonk in plaats van constant al haar aandacht schonk aan de clan. Hij wilde haar niet hoeven te overvallen voor een simpel gesprek, want dat was hoe het was begonnen. Ze verschool zich achter haar taken. Dat had ze al gedaan sinds dat ze apprentices waren geworden. Hazel had gelijk toen ze had gezegd dat haar moeder hen niet wilde hebben. Hij probeerde er toen der tijds nog tegen in te praten. Want toen had hij nog meer vertrouwen in zijn moeder als dat hij nu had. Toen was hij er zo zeker van dat zijn moeder wel van hen hield en dat ze wel erom heen zou gaan komen en hen zou gaan vertellen dat ze van hen hield. Maar twee manen later en nog steeds was dat niet gebeurd. Ondanks de ruzie die ze hadden gehad, nee, misschien was dat juist wel de reden waarom ze niet meer het wilde zeggen en was hij de oorzaak van het feit dat Hazel en hij nooit meer de woorden zou gaan horen waar ze zo naar hadden verlangd. En wie weet zou dit wel echt de laatste keer worden dat hij zo naar zijn moeder reageerde. Want hij wilde dit echt heel erg hard opgeven. Hij wilde opgeven en het achter zich laten maar Amberstorm was familie. Bleef zijn moeder hoe hij het ook maar wendde of keerde. Hij vond het verschrikkelijk om zo te reageren tegen iemand waar hij veel om had gegeven vooral. Hij gaf nog steeds in zijn hart om de poes en snapte het gewoon niet. Snapte niet waarom hij de liefde niet kreeg die andere katten wel kregen. Vervolgens sprak hij dat ze meer om de clan gaf dan dat ze ooit voor hem en Hazel zou voelen, waarop Amber uit het niets begon te bewegen. Voor een moment dacht hij dat de poes weg zou gaan, dat ze er niets op te zeggen had verder en besloten had om weg te gaan, om er verder geen woorden meer vuil aan te maken. "Er bestaat niemand waar ik meer om geef!" klonk er echter woest, waardoor zijn blauwe ogen groot werden. Meende ze dat? Na al deze tijd boos en hen te negeren, om vervolgens dit in zijn gezicht te gooien? Kon ze er zich dan niet naar gedragen in plaats van altijd van zich af te bijten? In plaats van dat ze altijd de stoere poes moest zijn. Want dat moest ze niet, ze kon heus ook wel een keer liefde tonen, daar ging ze echt niet dood aan als ze dat toevallig dacht. Hij zag de angst in haar ogen, alsof ze zelf net ook besefte wat ze had gezegd en Falcon staarde haar aan met grote blauwe ogen. Ze gaf dus echt wel om hen, maar dat goed laten zien was een tweede? Ze keerde zich om, weg van zijn zicht en net alsof ze zich weg draaide van de woorden die ze had gezegd. "Wil je weten waarom ik jullie wegduw?" klonk er van haar af, maar hij reageerde niet. Natuurlijk wilde hij dat weten, maar dat wist de poes ook wel. Hij had er al tijden om gevraagd, in ruzies soms gesmeekt zoals hij een paar minuten geleden had gedaan en niks leek te helpen. Maar nu? Nu moest ze het hem wel vertellen. "De laatste keer dat ik iemand binnenliet duwde ik hem in een vlaag van woede van de starclanverdomde outlook rock!" Hem..? Hij staarde zijn moeder verward aan, ook al keek zij niet eens naar hem terwijl ze dit vertelde. Totdat het kwartje begon te vallen. Hem, de persoon waar ze nooit over praatte. Een rilling ging over zijn lichaam heen. "Je hebt het over... papa?" klonk er zachtjes, verward van hem af. Dit was de reden waarom niemand hem wilde vertellen over zijn vader's dood, waarom iedereen zei dat hij het maar aan Amberstorm moest vragen. Amberstorm had zijn vader gedood. Hij wist niet goed wat te denken of wat te doen. Het was in een vlaag van woede gebeurt, dus ze had het niet gemeend dan toch? Anders had ze zich er niet zo schuldig om gevoeld als dat ze nu deed, toch? Dan had ze zich er veel beter over moeten voelen en zou dat juist niet de reden zijn waarom ze andere katten weg duwde. "Je bent net zoals oma nu!" vervolgde hij luid tegen haar. Oma had haar ook geen keuze gegeven, was ook gewoon weg gegaan. Hij hoopte dat er daardoor misschien wat realisatie door haar heen ging. "Jullie doen allebei waarvan jullie denken dat het goed is voor jullie kittens! Maar jullie hadden het allebei fout!" Riep hij vervolgens naar haar. Zag ze dat dan niet? Dat ze hen net zoveel pijn deed als dat zij vroeger pijn leed toen haar moeder was vertrokken naar de bergen?


그대는 나의 이야기였다
Clan before Family Unknown

ɏøᵾ wɇɍɇ mɏ sŧøɍɏ
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Indra
Member
Clan before Family BBTakD
Bunny
1451
Actief
She was a storm, begging to be understood in a world that loves sunny days.

CAT'S PROFILE
Age: 36 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Indra
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimedi 10 dec 2019 - 19:54

Het leek alsof er een lange stilte volgde op haar woorden. Even stond de tijd stil - alsof ze voor altijd in dit moment zouden zijn, bevroren; zij met haar rug naar hem gekeerd en hij die haar aankeek met grote geschokte blauwe ogen. Maar de tijd moest altijd door, altijd aan hetzelfde tempo, hoe hard ze ook smeekten om meer tijd of juist om minder. Starclan, het universum, gaf niet om hun zielige smeekbeden: zo veel hadden ze al vaak duidelijk gemaakt. Toen Falconpaw uiteindelijk sprak klonk zijn stem zacht, bijna beverig, en duidelijk verward. Amberstorm klemde haar groene ogen toe. Haar spieren waren zo hard aangespannen dat ze er fysiek van trilde; alsof ze een gespannen boog was, klaar om af te vuren. Ja, ze had het over papa. En vooral over de ziekelijke klap die zijn lichaam op de grond gemaakt had en de verwrongen manier waarop zijn poten in het stof lagen. Ze was te naïef geweest; ze had gedacht dat het geen kwaad kon. Cootsnarl was charmant geweest, koppig ook, iemand die niet opgaf en stukje bij beetje haar muur naar beneden haalde. Ze dacht niet dat ze ooit van hem gehouden had zoals hij van haar - en dat deed haar alleen maar schuldiger voelen. Hij had eender welke andere poes kunnen kiezen, haar het hof kunnen maken en nu gezellig mentor kunnen zijn van een zoon of een dochter die meer op hem leek en minder op haar. Hij had nog kunnen leven als het niet aan haar gelegen had. Nu moest zij leven met het schuldgevoel en de spijt, terwijl hij vast naar haar keek vanuit Starclan met die zielige blauwe puppy-ogen van hem. Bij die gedachte hief de slanke deputy haar kopje op, naar de hemel; en als blikken konden doden, zouden al die starclanverdomde starclankatten als vallende sterren uit de hemel komen vallen. Maar dode katten konden natuurlijk niet meer sterven. Het was bijna alsof ze vergeten was dat Falconpaw nog steeds achter haar stond - tot hij opnieuw begon te spreken. Een luide, boze uitspraak die echter nog luider nagalmde. Dat ze net was zoals haar eigen moeder. Haar hele lichaam verstarde nog meer dan een seconde geleden; haar rug rechtte zich, haar kaken klemden op elkaar en haar klauwen waren uitgeslagen in de grond onder haar. Ze was volledig in vecht of vlucht-modus: in de spanne van een milliseconde besloot ze te vechten en met een razendsnel gebaar draaide ze zich om, kwam ze dichter bij hem dan tevoren en hief ze één voorpoot op - klaar om toe te slaan. Maar haar groene blik boorde in zijn onschuldige blauwe ogen, donkerder met de woede en de pijn die erin getekend stond, en even gleed de gedachte door haar dat geen enkele jonge kat zo'n pijn zou moeten kennen. In een ideale wereld zou zijn enige zorg zijn of hij nog genoeg tijd zou hebben tussen het trainen door om die knappe poes uit te vragen. Maar dit was geen ideale wereld; alles behalve. Haar poot hing in de lucht, klauwen uitgeslagen, terwijl ze diep in en uit ademde. Woede tekende haar gezichtsuitdrukking als een litteken. Het zou zo makkelijk zijn om toe te slaan, om hem met geweld de mond te snoeren. En wat zou hij kunnen doen? Hij was slechts een jonge apprentice, zwak, te goed om zijn eigen moeder pijn te doen. Maar ze sloeg niet toe. Er was iets dat haar tegenhield - iets dat haar stopte. Het zou makkelijker zijn als ze door en door slecht was, als ze kon moorden en liegen zonder zich er slecht om te voelen. Soms droomde ze dat ze zo iemand was; soms droomde ze dat ze al die emoties niet hoefde te doorstaan. Maar Amberstorm was geen slechte kattin, hoe hard ze ook probeerde anderen daarvan te overtuigen, en ergens in haar koppige hart zat een stemmetje dat haar aanspoorde het goede te doen; ook als dat moeilijk was, ook als dat meer pijn deed dan een andere optie. De deputy moest zich eraan herinneren om te blijven ademen - in en uit, in en uit. Ze wist niet hoe lang ze bevroren gestaan had, maar uiteindelijk zette ze een paar bruuske stappen achteruit - haar vier poten weer veilig op de grond, haar klauwen in hun hulzen. Haar groene ogen waren groot, geschokt. Ze kon niet geloven dat ze echt net op het punt gestaan had hem te slaan. Hem pijn te doen. Was ze zo ver gezakt? Misschien was ze echt net zoals haar moeder. Misschien was ze zelfs erger; Brindleleaf had immers altijd zacht geweest, zelfs als zij woedend was toen ze haar uiteindelijk weer tegenkwam in de bergen. Brindleleaf had haar nooit bewust pijn gedaan. En wat deed zij? Zij zou nog in staat zijn haar bloedeigen zoon te vermoorden in een vlaag van woede. dit was exact waarom hij ver van haar vandaan moest blijven, waarom het beter was als ze gewoon clangenoten waren. Gewone clangenoten konden zo'n hevige emoties niet uitlokken, gewone clangenoten waren simpel en véilig. Voor hen; en voor haar. "Ik..", mauwde ze, niet goed wetend wat ze wou zeggen. Haar stem was beverig en bijna hees, alsof ze net heel hard geroepen of net heel hard gehuild had. Om heel eerlijk te zijn, zou ze beide dingen nu graag doen - en het liefst in privacy, zodat niemand haar zwakte zou zien, zodat niemand wist wat voor een zielig scharminkel ze wel niet kon zijn. "Het spijt me.", mauwde ze snel, alsof ze de woorden er snel uit wou gooien, en alleen die drie woordjes waren bewijs van hoe hard ze geschokt was van haar eigen reactie. Amberstorm verontschuldigde zich nooit, tegen niemand; maar ze wist niet wat anders te zeggen, kon geen enkele andere woorden vinden. Ze moest weg, weg van hier en van al die hevige emoties waarmee ze zich geen weet wist. Nog even keek ze Falconpaw aan met grote groene ogen, een blik erin die bijna kittenachtig was - het deed terugdenken aan de blik die ze gehad had toen ze net te horen kwam dat haar moeder hen verlaten had. Daarna draaide ze zich om zonder haar gebruikelijke soepelheid, maar eerder als een onhandige kitten die zich geen weet wist met haar eigen lichaam. Starclan, kijk dan naar haar - de grote deputy van Windclan, maar eigenlijk gewoon een zielenpoot. Ze verdiende dit niet, niets van dit alles. Ze verdiende geen rang, geen zoon met een hart zo groot als dat van Falconpaw, geen dochter zo onschuldig en lief als Hazelpaw, geen vertrouwen en geen liefde. Ze was een moordlustig kreng dat niet in staat was tot liefde; waarom zag alleen zij dat? Waren alle anderen dan zo blind? Met een snelheid die Windclan kenmerkte liep ze weg, weg van hem en weg van de emoties - maar niet weg van Windclan. Hoewel ze deed wat ze had gezegd dat ze nooit zou doen, weglopen, vluchten, zou ze nooit de clan verlaten. Ze zou nog eerder zichzelf van de outlook rock gooien dan zo diep zakken.

-Topic uit


Clan before Family 5FUjk8
Stamps:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconstrike
Catministrator
Clan before Family SCwUkVM
Bo~
1129
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Sixteen moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat
Falconstrike
BerichtOnderwerp: Re: Clan before Family   Clan before Family Icon_minitimewo 11 dec 2019 - 20:29

De stilte tussen hen in was verschrikkelijk, maar ook puur uit verbazing. Er was niemand in de clan waar ze meer om gaf dan om hem en Hazel. En nog reageerde ze zo tegen hem en deed ze net alsof het een verschrikking was om met hen om te gaan. Duwde ze hen het meeste weg van iedereen. Ze was zelf ook van haar woorden geschrokken. Hij zag het in haar houding. Het feit dat ze niet eens naar hem om durfde te draaien om te vertellen dat het zo was of juist niet, dat ze zich had versproken. Iets in hem wachtte daarop, op het feit dat ze zou zeggen dat ze zich had versproken en dat ze bedoelt had dat ze totaal niet om hen gaf en dat hij beter volledig kon opgeven. Al zou dat niks uitmaken want keer op keer probeerde hij haar op te geven als moeder, dat hij moest stoppen met hopen en gewoon moest toegeven dat dit niks zou worden. Toch bracht zijn hartje hem iedere keer weer terug bij zijn moeder, in de hoop dat ze ooit zou gaan veranderen. Dat hij haar zo ver zou krijgen maar niets was minder waar. Progressie was er weinig, sinds de eerste ruzie. Dit was echter de eerste keer dat ze zich zo had versproken, dat ze hem vertelde dat ze wel om hen gaf. Hij snapte er gewoon helemaal niks meer van. Als je om katten gaf moest je ze dat duidelijk maken in plaats van iedere keer weg te duwen. En ze had het over papa, die ze van een rots had geduwd en dood was gegaan. Zijn moeder had zijn vader vermoord en ergens wilde hij het niet meer weten ook. Hij wilde dat er een 'erase' knopje zat om die informatie te vergeten. Dit was de reden waarom niemand het hem had verteld, waarom hij vrijwel niets te horen kreeg over zijn vader. Hij dacht eerst dat zijn moeder zich zo gedroeg omdat ze het verlies van zijn vader aan het verwerken was. Maar ze waren nu al zoveel verder en nog was er vrijwel niets veranderd. Dat had aan hem wel genoeg aangegeven dat er meer speelde dan alleen dat. Niet dat zijn moeder daar over zou gaan praten, want dat deed ze toch al niet. Waar hij het echter niet mee eens was, was het feit waarom ze hen negeerde, waarom ze hen weg duwde. Ze deed nu precies hetzelfde als haar moeder had gedaan, wegrennen van hun problemen. Hij riep precies dat naar haar, het was niet eerlijk! Kon ze dat dan niet zien! Ze verstarde vrijwel meteen bij zijn woorden, haar rug kwam weer recht en haar klauwen zaten in de grond. Ze draaide zich om naar hem en kwam dichterbij hem dan dat ze tot nu toe was geweest. Hij keek haar strak aan met zijn blauwe ogen, zelfs terwijl ze haar voorpoot naar hem ophief. Ze mocht het zien, de pijn die in zijn blauwe ogen stonden, de tranen die aan het opbouwen waren. Maar weg zou hij niet gaan, ze kon nu de keuze maken. Hij was niet bang om de poot te voelen, om de nagels te voelen over zijn gezicht heen, hij was er eerder klaar voor. Nog steeds zou hij niet wegduiken, zou hij geen angst tonen naar zijn moeder. Alleen maar de pijn laten zien die hij voelde, zijn emotionele pijn die hij vaak zoveel mogelijk verscholen hield. Laat het haar maar zien, wat ze haar zoon aan deed op dit moment. Haar groene ogen stonden vol woede, maar ook met pijn en nu zag hij pas wat zijn oma hem had verteld. Ze was niet slecht. Maar een knuffel geven kon hij niet aan haar, dat zou aan iemand anders de taak worden. Amberstorm ademde diep in en uit, haar lichaam schreeuwde woede. Hij liet alleen maar zien dat hij niet weg zou stappen. Dat als ze hem wilde slaan, dat ze dat dan maar moest doen. Dan zou het voor hem wel duidelijk zijn, ondanks de woorden die ze had gezegd tegen hem. Het zou duidelijk zijn dat zijn moeder niks om hem gaf, want niemand sloeg zijn eigen kind. Ze stond dan wel bekend om haar karakter en haar woede die ze soms kon hebben, maar zelfs hiervoor was ze daar te hoog voor. Hij had haar toch wel beter ingeschat dan dit als hij heel erg eerlijk was. Zo staarden ze elkaar voor een langere tijd aan. Oog in oog, de ene klaar om te vechten en de ander klaar om alle klappen te ontvangen. Echter leek ze iets te realiseren. Ze zette uit het niets een paar stappen naar achteren, haar poten weer op de grond en de nagels terug waar ze hoorden. Haar groene ogen stonden groot en geschokt, alsof ze zelf niet had door gehad dat ze op het punt stond om hem te slaan. Alsof ze het misschien niet eens kon geloven. Falcon liet toch een adem gaan die hij had ingehouden, ondanks dat hij zich zo stoer wilde voordoen voor zijn moeder. "Ik.." klonk er van haar af, terwijl Falcon haar strak aan keek met zijn blauwe ogen. Haar stem was niet zoals eerst, hard, maar eerder hees en beverig. De schok was duidelijk overal in haar lichaam te zien. Zowel in haar houding als haar stem was het te horen. Normaal zouden de meeste katten haar niet zo zien, maar toch was hij degene die haar zo ver had gepushed. Ergens was het progressie, aan de andere kant had hij een kant van zijn moeder gezien waarvan hij had gehoopt dat hij het nooit zou zien. "Het spijt me." nu was het zijn beurt om verrast te zijn. Zijn ogen werden wat groter van verbazing, maar hij had ook niet de kans om iets terug te zeggen. Niet dat hij wist wat hij terug zou kunnen zeggen. Want wat moest je hier op nou terug zeggen? 'Geen probleem, je hebt uiteindelijk toch niks gedaan'?? Nee, zelfs hij was met stomheid geslagen en hij zou niet weten wat hij er op moest zeggen. Nog één keer maakte hij oogcontact met zijn moeder, waarna ze zich omdraaide, niet zoals ze altijd deed. Ze was aangeslagen door alles. En toen was ze weg. Falcon liet een trillerige adem los, terwijl tranen langzaam over zijn wangen begonnen te rollen. Hij vond dit verschrikkelijk, hij haatte dit. Iedere keer wilde hij het weer opgeven, maar zodra hij haar weer zag wilde hij het iedere keer weer proberen. Proberen om zijn moeder te krijgen, om haar in te laten zien dat hij en Hazel liefde verdiende. Trillerig zakte hij door zijn poten heen, waarna zachte snikken te horen waren. Hij wist niet meer wat te doen. Hij had aan de ene kant woorden gehoord die hij nog nooit van zijn moeder had gehoord, maar aan de andere kant had zijn moeder hem ook zowat aangevallen. "Mama..." snikte hij hopeloos. Het zou toch niks uithalen, dat wist hij ook wel. En horen zou ze het ook niet. Maar iets bij hem, diep van binnen, hoopte dat ze het wel zou horen. Dat ze, zoals hij alle andere mama's had zien doen, hem likjes over zijn hoofd zou geven en hem zou vertellen dat alles goed zou komen. Maar of het ooit goed zou komen wist hij niet, wist niemand. En ondertussen zou hij die pijn meedragen met hem.


그대는 나의 이야기였다
Clan before Family Unknown

ɏøᵾ wɇɍɇ mɏ sŧøɍɏ
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Clan before Family
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: WindClan territory :: WindClan territory-
Ga naar: