[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Greenleaf, 18 °C - 35°C
Het water staat nog steeds hoog, maar de temperaturen stijgen als maar meer. De Clans krijgen geen tijd om te wennen aan de warmte.
WARNING
Flash Flood
In-Game Event
Flash Flood
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
Prophecy given by Starclan
"Heed the darkness that creeps near.
Heed the purge that will begin
Seeping into the forest slowly.
Poisoning the clans from within

Blood will turn the forest red.
Lie low in order to thrive
Stay aware of who your allies are.
Or none of the clans will survive"
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Founder
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Seamist
Member
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? DPKsfdL
Babs
365

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 13:05

She did what she had to do
Arcticwolf leek haar continu in de nek te hijgen. Zo vaak voelde ze zijn blik in haar vacht priemen. Ze kreeg het er alleen maar benauwder van. Ondanks dat haar zoontje en dochter een warme zon in een donker gat waren, voelde ze zich toch.. nerveus. Er was iets niet goed aan Arctic's ijskoude ogen. En ondanks dat hij een fantastische vader was voor Brackenkit en Amberkit, voelde ze een knoop in haar maag die enkel strakker leek te trekken. De maan was nieuw terwijl ze door de bossen heen gleed. Ze hadden dan wel vaker afgesproken. Ze had er expres een punt van gemaakt om vaker avondwandelingen te doen, in de hoop dat het Arcticwolf niet achterdochtig zou maken. Ze waren ook al gestopt met afspreken bij de grenzen, voor de zekerheid. Een kille bries woei door haar kraag heen en liet haar huiveren terwijl ze zich neer liet zakken vlakbij het Twoleg gebied, onder een half omgevallen boom. Hier wachtte ze tot hij zou verschijnen en dan konden ze weer even praten.. Ze keek altijd reikhalzend uit naar deze kleine momenten. Ze zou weer kunnen horen over Tidekit en Dimkit en ze zou hem weer kunnen zien...

[Settleddust]
O lord O lord, what do I do.
I've fallen for someone who's nothing like you


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Original
Renske
1808
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 14:21

Take my lips, leave me

tongue-tied

Bij StarClan, hij wist dat deze afspraakjes moesten stoppen. Maar het was het enige wat hem verbond met haar, zijn kittens, een warm plekje in zijn hart. En hoewel hij wist dat het verkeerd was en dat hij er een punt achter moest zetten, was hij er gewoon niet sterk genoeg voor. Hij zou voor eeuwig verliefd zijn op Seamist. Hij zou haar voor eeuwig missen, in deze wereld en in het hiernamaals. Settleddust zuchtte, schudde een keer zijn kop, maar hij bewoog zich eenvoudig door de duisternis. Als er iets was wat hij kon, was het ongezien door het donker verplaatsen. Helemaal nu de maan er niet was. Hij reisde een tijd langs het donderpad die Thunderclan en Shadowclan scheidde. Hij moest om hun territorium heen en langs een deel van de tweebeenplaats om op hun plekje te komen. Het was een stukje, maar het was het waard. Hij wurmde zich dan ook door de spijlen van een hek, waarna hij de plek eindelijk had gevonden. Ze wachtte al op hem. Elke keer als hij haar weer zag deed zijn hart een sprongetje. Maar het was niet alleen meer dat warme gevoel van vlinders. Het was besmeurd door wanhopig verlangen, melancholie en verdriet. Settleddust had een hapering in zijn passen, maar hij liep door naar haar. ‘Seamist,’ fluisterde hij enkel haar naam. God, wat wilde hij haar graag aanraken, haar in zijn omhelzing nemen, maar hij hield afstand. Hij keek alleen maar naar haar, zijn ogen glimmend met een storm van emoties, maar geen enkele die hij nu over zijn lippen kreeg.
Together alone, I guess we're alone together




S e t t l e d d u s t

I still see your shadows in my room
Can't take back the love that I gave you
It's to the point where I love and I hate you





Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? DPKsfdL
Babs
365

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 14:50

She did what she had to do
Het duurde niet lang of de gespierde kater stapte tussen de struiken vandaan. Seamist spitste haar slanke oren en haar hele blik lichtte op. Ze wist dat dit verboden was, allemaal zo fout zelfs. Maar ze kon het niet helpen, haar hart kreeg vleugels op het moment dat ze naar die zachte, prachtige mosgroene ogen keek. Oh wat kon ze daar toch in verdrinken. Automatisch strekte ze haar nek iets uit naar hem, alsof hij de zwaartekracht van deze planeet was en haar aantrok. Maar dat kon niet, dat wisten ze allebei. Ze hield haar voetjes dan ook netjes op de grond terwijl haar hart aanzwol van verlangen. Hij was van haar, en zij was van hem. En ze wisten het allebei. "Settleddust," miauwde ze, haar stem wat schor, al leek het alsof haar gezicht ging splijten van de brede verliefde glimlach op haar gezicht. "Dank je dat je Amberkit en Brackenkit gevonden hebt.. Crystalstar heeft ze een maan langer kitten gehouden voor hun kleine avontuur."
O lord O lord, what do I do.
I've fallen for someone who's nothing like you


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Original
Renske
1808
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 15:44

Take my lips, leave me

tongue-tied

Zelfs in het schaarse licht wist hij dat ze prachtig was. Oogverblindend. In zijn kop had hij honderden monologen verbeeld als hij haar zag, maar altijd stond hij weer met een bek vol tanden. Alles wat hij wilde zeggen, wat hij droomde, dat kwam niet. Hij zat gevangen in zijn rol als deputy, gekluisterd aan Shadowclan. Misschien was dat zijn straf. Maar toen hij haar blik zag, sierde een glimlach zijn gezicht. Hij schaarde zich bij haar, onder de stam van de boom, donkere schaduwen omhulden hun lichamen en haar geruststellende geur omhelsde hem. Ze begon direct te vertellen over hun kittens, die tot zijn verrassing, of misschien ook niet, geen apprentice waren geworden. ‘Ik.. iedereen zou dat gedaan hebben,’ miauwde hij stilletjes. Toch was het zijn blik die in de hare verdronk. ‘Maar ik was blij dat ik het was, dat ik ze, al was het maar voor een moment, even kon zien.’ Hij kon zien hoe ze waren, hun karakters, hun mooie snoetjes, hoe groot ze al geworden waren. Even betrapte hij zichzelf erop dat hij naar Seamist begon te leunen. Hij keek weg en schraapte zijn keel. ‘Dimpaw is apprentice geworden. Tidekit heeft nog wat meer tijd nodig, maar volgende maand is zij ook aan de beurt.’
Together alone, I guess we're alone together




S e t t l e d d u s t

I still see your shadows in my room
Can't take back the love that I gave you
It's to the point where I love and I hate you





Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? MassiveUnitedDegus-max-1mb
James
204
Actief
“If you run from me, I will pursue”

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank:
Arcticwolf
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 16:40


"If you run from me"
ARCTICWOLF
"I will pursue"


Arcticwolf was een man van controle, en dit was iets wat hij voornamelijk uitoefende over zijn gezin. Hij wist alles over zijn kinderen en in het verlengen hiervan wist hij ook alles over zijn partner. Het laatste van deze twee was namelijk ook iemand die het recht van privacy en vertrouwen verloren had. Ze was een verrader van de code, van de clan en hun relatie. Hoe egoïstisch kon een mens zijn? Hij gaf hier alles op voor haar kroost en haar reputatie, en alsnog ondersteunde ze haar zondes door die kater te blijven zien. Natuurlijk begreep de warrior ook dat ze enkel een pawn was van de shadowclan deputy, een genot voor aan de zijkant. Je kon niks anders verwachten van een kat die uit de schaduwen voortkwam en de kou in hun vacht gefokt hadden. Maar hij had een plan. Een plan wat hij goedgekeurd had gekregen van zijn leider, want in tegenstelling tot de calico was hijzelf wel iemand die enkel binnen het regelement bewoog.

Maar goed. Alles op zijn tijd. Arcticwolf had dit spel geduldig gespeeld. Hij had zijn partner afgelezen en haar acties waren voor hem luid en duidelijk geweest. Natuurlijk had hij zijn vader ingeschakeld om haar in de gaten te houden tijdens haar avondwandelingen, terwijl hij thuis bij de kittens bleef. En toen alle tekenen wezen naar de mogelijkheid dat vandaag de dag zou zijn, had hij de jongen in zijn wakend oog gelaten terwijl hij zelf achter haar aan sloop. Altijd net buiten bereik. Net met zijn wakend koude ogen op haar lichaam. Een lichaam wat hém toebehoorde en niet een of andere don juan. En alsof de sterren over hem waakte en alles in gang zette, werd hij gelokt naar de twoleg place. En ja hoor, daar kwam de hond op het toneel gekropen. Arcticwolf, perfect gecamoufleerd in dit weer zoals zijn naam voorspelde, bleef verborgen voor nu. Dit was een laatste kans. Seamist kon hierbij het contact verbreken, ze kon hem de schouder toekeren en teruglopen naar haar huis bij de rivier. Al wist hij ook wel dat dit een iele hoop was. Hij wist met een ijzige zekerheid dat zijn plan vandaag tot actie gedreven zou worden.

Hun woorden lieten zijn lichaam overspoelen in emoties van pijn, jaloezie en woede. Hoezo werd Settleddust bedankt terwijl híj degene was die hun kinderen had opgehaald en gevonden? Terwijl het niemand anders dan hijzelf was die ervoor had gezorgd dat zijn kinderen een maan langer kitten zouden blijven. Hij voelde de grond buigen onder zijn poten terwijl hij een stap dichterbij zette, bedekt door de natuur en de omgevallen boom waar hun achter stonden. Settleddust had geen enkel recht om deze kittens gezien te hebben, om blij te zijn- En toen viel het. Een knagend vermoeden dat al maanden in zijn maag had lopen zweren. Een revelatie. Er waren nog twee kinderen meer. Die vuile, vieze, afgedankte kater had twee van zíjn jongen meegenomen. Dimpaw en Tidekit. Dimpaw. Tidekit. Hij moest ze zien. Hij moest ze terugkrijgen. Hij zou zelf naar Shadowclan lopen om deze kittens op te eisen. Want ze behoorde hém toe en niemand anders. Oh hij zal dit met Crystalstar bespreken en haar goedkeuring krijgen. Zíjn jongen zouden niet rotten in die clan van schaduwen en zo verpest worden door hun excuus van een ‘vader’. Nee hij zou zijn kinderen niet in de steek laten zoals Seamist dit had gedaan.

Deze informatie was alles wat hij nodig had. De lichtgekleurde kater sloop dichter bij de boom toe en zette zichzelf schrap. Hij wist wat zijn plan was. Hij wist hoe hij dit moest gaan spelen. De kater spande zijn spieren en gebruikte zijn sterke achterpoten om over de boomstam heen te komen, om zich direct op Settleddust te laten vallen. In dezelfde motie probeerde hij hem bij zijn nek te pakken. Hij vocht zonder klauwen. Het was namelijk niet zijn intentie hem te verwonden. Nee, daar was later genoeg tijd voor en genoeg middelen die nooit terug zouden leiden tot hem. Nee. Hij probeerde de kater te pakken en zijn kop tegen de koude boom aan te rammen. Ga maar slapen deputy. Ga maar slapen.

En alles komt goed.


“I would like to be the air that inhabits you for a moment only. I would like to be that unnoticed and that necessary.”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? DPKsfdL
Babs
365

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 16:52

She did what she had to do
In het duister van de nacht zaten ze beschut, een laatste genot in deze donkere tijden. Ondanks dat ze afstand hielden, elkaar niet meer aanraakten, konden ze het niet laten om nog wel in elkaars aanwezigheid te zijn. Twee zielen gescheiden door de code maar die toch bij elkaar hoorden. Twee die enkel aan elkaar toebehoorden.

Haar hart zwol aan met gepaste trotse toen ze hoorde dat Dimpaw al een apprentice was geworden als eerste van het nest. Haar prachtige Dimpaw, haar zoete dochter. Zou ze net zo mooi zijn geworden als Amberkit en Brackenkit? Tidekit had nog wat meer tijd nodig, maar Seamist wist zeker dat dat haar alleen maar ten goede kwam. Sommige rozen hadden wat meer tijd nodig om te bloeien, maar dan bloeiden ze het prachtigste van allemaal. "Ik ben blij om dat te horen.. Sorry dat ik niet bij de gathering was.. Arctic liet me niet gaan," mompelde ze, haar stem niet meer dan een zachte fluistering in de wind.

Maar alsof het fluisteren van de naam de duivel verzocht, keerde het tij van het gesprek compleet. Die koude ijsblauwe ogen flitsten in het minieme licht terwijl hij Settleddust beetgreep. Het bloed in haar aderen leek in ijs te veranderen net zo koud als zijn blik. Daar stond hij, hier was hij. En hij had alles gehoord. Haar hart gonsde in haar keel terwijl ze met wijd open gesperde ogen toekeek, maar al snel kwamen haar woorden terug. Het bloed ruiste in haar oren en sloot alle geluiden buiten, haar stem klonk niet meer als de hare in haar hoofd. "Genoeg, Arctic!" schreeuwde ze hem toe, haar grote oren plat in haar nek gelegd, "Laat hem gaan! Laat hem los! Hij heeft niks gedaan!" Ze stond als aan de grond genageld, bewegingloos. Wie weet was een enkele stap voldoende dat Arcticwolf het afmaakte.

Oh Starclan hij kreeg geen lucht. Oh Starclan wat had ze gedaan.
O lord O lord, what do I do.
I've fallen for someone who's nothing like you


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Original
Renske
1808
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 17:24

Take my lips, leave me

tongue-tied

Hoe lang was alles nu al geleden? Hoe lang was hij al niet over haar heen? Je kon moeilijk een band breken als het zo hardnekkig was. Zijn hart was van haar, en de hare van hem. Daarom was hij niet over haar heen, daarom kon dit niet stoppen. Ze waren zielsverwanten. En dat ze nog altijd samen kwamen ondanks alle obstakels, bewees dat maar weer. Hoewel het wilskracht kostte om het niet weer te ver laten gaan.

Zodra zijn naam viel werd hij toch weer wat geïrriteerd. Settleddust had haar verteld dat ze van hem af moest. Ze vertelde altijd zo negatief over hem, maar dat het haar alibi was. Maar hoe erg zou ze er zelf onderdoor gaan? Was dat het allemaal waard? Hij was gevaarlijk, hij voelde het. Hij controleerde haar, besloot voor haar wat ze wel en niet mocht doen. ‘Ik mag hem niet,’ bromde hij dan ook op een donkere toon. ‘Als hij je ook maar met één tengel aanraakt, vertel het mij.’ Zijn ogen glommen ernstig. Dan boeide het hem niet wat Riverclan wel of niet was. Ze liepen praktisch al tegen een oorlog aan, één slachtoffer meer of minder zou niet uitmaken.

Settleddust hoorde misschien één seconde voordat het noodlot toesloeg beweging in het struikgewas. Hij drukte zijn oren naar achteren en keek Seamist aan, maar er was niets wat hij kon doen toen een zwaar lichaam op hem viel. De lucht werd uit zijn longen geslagen en hij hapte naar adem. Zijn ogen werden kort gevuld met paniek en groter toen iemand hem ook bij zijn nekvel greep. Pas op dat moment ontblootte hij zijn klauwen. Hij was misschien dan wat kleiner, maar hij wás sterk. Maar opgewassen tegen een Riverclanner op zijn schouders. Hij gromde en probeerde zich uit zijn benarde positie te krijgen, zijn nagels in de grond geduwd terwijl hij zichzelf weer omhoog probeerde te drukken. Maar in dezelfde beweging werd zijn kop tegen de boom aan geslingerd. Een stekende pijn ging door zijn kop en zijn spieren werden spontaan slap. Hij viel net zo hard weer tegen de grond, waarmee een kreun over zijn lippen rolde. Het beeld voor hem vervaagde en ergens in de verte hoorde hij Seamist nog schreeuwen. Maar elk geluid bonsde echoënd door zijn kop en deed zijn oren ruizen. Wat Seamist nog verder sprak kreeg hij niet mee, want zijn ogen rolden weg en alles werd zwart.
Together alone, I guess we're alone together




S e t t l e d d u s t

I still see your shadows in my room
Can't take back the love that I gave you
It's to the point where I love and I hate you





Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? MassiveUnitedDegus-max-1mb
James
204
Actief
“If you run from me, I will pursue”

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank:
Arcticwolf
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 18:33


"If you run from me"
ARCTICWOLF
"I will pursue"

Met een harde klap landde hij op de oudere kater. De wereld draaide ineens op een ander tempo en zijn lichaam werkte anders dan dat het normaal deed. Hij was opgeleid om te vechten zoals iedere kat in dit woud dat was, en toch verbaasde het hem keer op keer hoe alles anders functioneerde. Er gelden geen regels bij oorlog of liefde was een spreekwoord voor een rede. En hier waren beiden aspecten in speling. Net voor hij had gesprongen had hij nog de woorden van het koppel gehoord. Over dat hij Seamist niet had laten gaan. Natuurlijk had hij haar niet laten gaan. Híj had moeten gaan in een directe taak van zijn leider. En iemand moest bij hun jongen blijven. Maar Seamist, hoeveel ze misschien ook van haar kroost mocht houden, was verre weg van de perfecte moeder. Een queen moest zich dienstbaar opzetten tegenover haar nest, leven voor hun tot ook deze hun eigen weg zouden gaan. Maar in plaats van dat doen bleef ze met haar kop bij haar verleiding. Bij deze kater. Daar zal vandaag een einde aan komen. Hij had nog net gehoord hoe Settleddust claimde hem niet te mogen, een gevoel wat compleet wederzijds was. En een dreiging.

Hoe durfde hij te denken dat hij óóit Seamist een haar zou krenken. Ze was zijn beste vriendin, zijn pártner. Alles wat hij hier deed was voor haar, voor zijn gezin. Hij was degene die consequenties zou moeten uitvoeren, en dat was precies waar vandaag voor was. Spreek nooit vuil over een ander, had zijn vader hem ooit vertelt. Spreek nooit vuil over een ander als je niet bereid ben zijn reactie te voelen. Een les die hij vandaag tot praktijk zou brengen. Hij voelde hoe de ander naar adem hapte en hij was zich uiterst van bewust hoe makkelijk het zou zijn hem hier de keel door te bijten. Maar daarvoor was hij hier niet, hij was geen moordenaar. Nee. Vandaag was hij zowel jury als beul. Settleddust en Seamist moesten dit beiden gaan voelen, ze moesten doorkrijgen dat het einde was van deze acties. Het kostte veel kracht om de ander neer te houden, maar hij was in staat om met de beweging van de ander zijn kop hard tegen de boom aan te klappen. En zo simpel als dat was de deputy van shadowclan een lappenpop in zijn kaken. Lang zou dit niet duren, hij was immers een sterke en gezonde kater. Maar tijd zat in hun voordeel.

Zijn partner schreeuwde en even onleesbaar als altijd keerde hij zijn ogen recht in de hare, waarna hij de ander los op de grond liet vallen. Één stap naar voren zettende om het lichaam te beschermen in zijn bezit. “In zekere zinnen heb je gelijk Seamist” Antwoorde hij haar, zijn toon zacht maar onaangetast. Hoewel hij adrenaline door zijn lichaam voelde branden was hij er uiterst voorzichtig mee dat zijn uitstraling even kalm en welbespraakt was altijd. Hij had de controle hier, hij bepaalde wat er ging gebeuren. “Dit is net zo goed jouw schuld als dat het de zijne is. Deze ontmoetingen, deze regelbreking, komt van twee kanten” Arcticwolf was weer bedaard genoeg en zette door, bracht het lichaam van de ander op zijn eigen rug en begon de twolegplace in te lopen. Hij bleef stil voor een tijd, wetende dat de poes hem zou volgen. Uit schrik, schuld, loyaliteit of onmacht maakte niet uit, hij wist dat ze de verrader op zijn rug niet in de steek zou laten. Ze was beter als dat. Ze was in werkelijkheid beter dan alles wat hier nu plaatsvond.

Zijn poten wisten de weg, dieper de twolegplace in tot ze bij een omheinde tuin kwamen. Zijn ijzige ogen gingen over de hoge hekken heen wiens uiteinde naar binnen kantelde om te voorkomen dat de grote waakhonden die hier gehuistvestigd waren geen mogelijkheid hadden te ontsnappen. En het zou ook voorkomen dat zijn straf van te korte duur was. Alles was afgezet en zover hij had kunnen zien was er geen mogelijkheid tot ontsnappen. En als deze er al waren zal Settleddust deze van binnenuit moeten vinden, terwijl hij vergezeld werd door vier grote honden. “Seamist, je bent vandaag beschouwer. Weet beter dan om actie te ondernemen, het zal enkel in het nadeel van de deputy zijn. Daarbij heb je een thuis en een gezin om naar terug te keren” Besloot hij uit te leggen terwijl de enorme beesten ontwaakte bij het zicht van katten. Ze racete naar het hekwerk toe en sprongen ertegen op, hun kwijlende muilen happend naar het gaas. Arcticwolf bewoog niet, bleef statig staan en keek ze in de ogen aan terwijl hij de rest verklaarde. “Ik heb je gewaarschuwd dat deze ontmoetingen niet verantwoord waren. Ik heb je vertelt dat je hem de rug toe moest keren. In plaats daarvan blijf je enkel aan jezelf denken. Niet aan je kinderen. Niet eens aan zijn rang. Ik heb alles gehoord Seamist. Je hebt me voorgelogen en je kinderen vergeven alsof het dag oude prooi is aan een clan die ons tot vijand heeft gemaakt. Laat het hierbij eindigen”

De kater liep naar een schuine houten plaat die leidde naar de overkapping van de tuin, een die netjes een podium boven de honden gaf. Het kostte iets van moeite, maar hij was in staat zowel hijzelf als zijn gevangene hier te krijgen. Wederom legde hij Settleddust neer, nu met de intentie hem iets te laten ontwaken. Niet volledig, maar genoeg zodat hij niet buiten bewustzijn deze arena in kwam. Het was aan de honden en de sterren om te besluiten of hij mocht leven, niet aan hem. “Begrijp dat ik dit evenmin wil als jijzelf, maar je laat me geen andere keuze over. Jíj hebt me hiertoe gedwongen door tegen alle regels in te gaan” Arcticwolf keek zijn partner aan terwijl hij zijn poot prompt op het lichaam van de gestreepte kat zette. In tegenstelling tot hun was alles wat hij hier vanavond deed in toestemming en overleg. Het was die gedachte die dit alles voor hem valideerde. Hij beschermde enkel wat hem toe behoorde. Niks meer of minder. “Ik kijk niet langer toe hoe je jezelf tot schande brengt. Als hiervoor drastische acties nodig zijn om je deze fouten te laten inzien, dan ben ik bereid dit voor je te doen” En met die laatste woorden liet hij de stilte weer vallen zodat enkel het blaffen en het grommen van de honden nog te horen was. Met een simpele, ferme, zet duwde hij het ontwakende lichaam over de rand om door de monsters hieronder opgevangen te worden. Wetende dat hij partners was met een dwaas deed hij hierna meteen een poging Seamist te onderdrukken met zijn eigen lichaam, zodat ze niet kon bewegen maar enkel kijken naar de scene.

Zijn eigen ogen waren niet van het beeld af te rukken.




“I would like to be the air that inhabits you for a moment only. I would like to be that unnoticed and that necessary.”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? DPKsfdL
Babs
365

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 18:45

She did what she had to do
Met een misselijkmakende knars, doofde het licht uit Settleddust zijn ogen. Die prachtig mosgroene ogen waarin ze zojuist nog mocht verdrinken waren weggerold achter in zijn kop. Het voelde alsof ze in vrije val was, tuimelend vanuit een hoge boom zonder dat ze ooit de grond raakte. Zo'n misselijk, duizelend gevoel waarbij je onder noch boven wist. Zo voelde ze zich terwijl ze naar de scene keek die zich voor haar ontvouwde. Naar hoe een vertrouwde vriend zich ontpopte tot een beul en een moordenaar.

Ze voelde haar keel afgeknepen terwijl ze een stap in de richting van Settleddust wilde zetten, maar ze voelde zich te overweldigd, te geïmponeerd door de kater die haar al zo lang dingen in had gefluisterd. Ze was te min, ze was vies, ze was een regelbreker en een smet op de clan. Hij echode de woorden. Het was haar schuld terwijl Settleddust slap tussen zijn kaken hing. Haar hoofd tolde mee met haar vrije val, chaotisch opties afgaand en verwerpend zonder kop noch staart. "Laat hem gaan Arctic, dan gaan we terug naar het kamp, samen," haar stem was onvast. Settleddust kon niks meer, maar Arctic kon zoveel. "Dan kunnen we het er rustig over hebben, alsjeblieft." Het was alsof ze koorts had, ze voelde zich warm en ijskoud. Zou een verkeerde stap ervoor zorgen dat Arcticwolf Settleddust zonder pardon de keel doorbeet? Kon ze dat risico nemen om haar geliefde te beschermen? Of was Arcticwolf honing rond de mond smeren beter, hopende dat hij de vendetta vergat en genadig zou zijn? Ze wist beter proberen de kater te overweldigen. Ze was te klein, niet sterk genoeg.

Je bent niks waard, je bent te zwak.

Nog altijd ontsnapten smeekbedes haar mond terwijl ze achter Arcticwolf aanliep, wie Settleddust zijn lichaam sleepte door de twolegplace op een tempo dat ze niet voor mogelijk had gehouden. "Arcticwolf, alsjeblieft, luister naar me. We kunnen samen terug gaan," miauwde ze ademloos. Ze versperde hem de weg, probeerde hem aan de kant te duwen, klapte zelfs haar nagels uit. Maar niks mocht baten in de tunnel waar enkel tunnelvisie mogelijk was. Haar ogen werden rond terwijl ze de situatie zich ontvouwde voor haar ogen. "Nee.. nee Arctic, alsjeblieft, je bent beter dan dit, Arc-" Ze schoot naar voren, nog een poging doende om Settleddust te grijpen voordat hij over de rand heen tuimelde. Maar haar tanden klapten enkel op koude lege lucht en een gewicht drukte haar tegen het hekwerk aan. Een ijzingwekkende krijs ontglipte haar terwijl ze zich los probeerde te worstelen. Ze moest achter hem aan. Ze zouden hem vermoorden. Ze zouden hem afmaken. Hij zou geslacht worden. "Settled, Settled!" gilde ze hysterisch terwijl ze zich met alles wat ze in zich had verzette. Ze zou hem beschermen of sterven om het te proberen als ze de kans kreeg, schaafde haar buik over de schutting, maar kon niet aan de grip van Arcticwolf ontsnappen.

Haar beste vriend
O lord O lord, what do I do.
I've fallen for someone who's nothing like you


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Original
Renske
1808
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 21:02

Take my lips, leave me

tongue-tied

Er zat een gat in zijn herinneringen, van het moment dat het licht uit ging, tot het moment dat hij uiteindelijk weer ontwaakte op een houten platform. Tussendoor had hij beelden gekregen van bewegende omgeving waar hij de horizon niet goed kon plaatsen terwijl hij binnen en buiten bewustzijn viel. Hij hoorde soms gedempte stemmen, maar kon niet duidelijk uithalen wat de woorden waren. Hij rook de duidelijke geur van vis, van Riverclan, maar verder. Hij had een flinke oplawaai op zijn kop gehad, waar hij waarschijnlijk nog een paar dagen koppijn van zou hebben. Maar hij kon het hebben, hij had het eerder meegemaakt.

Settleddust wist niet wat hij meemaakte toen hij zijn ogen opende, verdwaasd knipperde en hij zijn poten uittestte of ze alle vier nog werkten. Hij kneep een keer met zijn ogen, en langzaam begonnen zijn zintuigen weer te werken. Hij keek in het gezicht van een maar al te bekende kater en als in een reflex ontblootte hij zijn tanden. En toen alsof het een donderslag op heldere hemel was, registreerde hij opeens weer geluid. Het dreigende geblaf van honden vulden zijn oren en maar voordat hij overeind kon komen, of een woord in protest aan kon dienen, duwde een poot tegen zijn lichaam. Hij sloeg zijn nagels uit, maar het was te laat. Hij tuimelde over de rand, niets om aan vast te grijpen. Hij hoorde nog Seamist zijn geschreeuw, haar poging om hem te redden. Alles registreerde nog zo traag, hij had nog niet goed door waar hij in was geworpen. Maar hij was bang, zijn haren stonden omhoog en zijn ogen waren groot.

De deputy kon zichzelf niet in de lucht keren, te wijten aan zijn missende staart. Met een doffe plof landde hij op de grond en voor de tweede keer in korte tijd verliet alle lucht zijn longen. Maar hij had nu geen tijd meer om na te denken, om buiten bewustzijn te vallen of überhaupt op adem te komen. Twee grote honden schoten zijn kant op, met wilde ogen terwijl ze naar hem keken als verse prooi. Hongerig, angstaanjagend en in een flits kwamen ook andere herinneringen weer terug. Hoe hij Pepperpaw al die manen geleden een boom in had gejaagd, op de vlucht voor net zo'n hond. De dag dat hij zijn staart was verloren, hoe hij geschreeuwd had van de pijn. Het was die angst die hem de juiste portie adrenaline gaf om op te staan en te vluchten. Fight, flight of freeze. Gelukkig koos zijn instinct op zijn minst niet voor die laatste optie.

Op het nippertje wist hij aan de kant te schieten voor de eerste hond. Zijn ogen schoten in het rond en pas nu realiseerde hij dat hij in een val zat. Er was geen uitgang. Er. Was. Geen. Uitgang. Piepend snakte hij nu naar adem toen zijn keel dichtkneep van de angst. Zijn hartslag klopte als een oorlogsdrum in zijn borst. Hij rende langs het hek, twee honden op zijn hielen. Omhoog kon niet, eronderdoor kon niet. Dit was een doodsval. Er was geen ontkomen aan. Hij kon niet twee honden verslaan. Dit was het einde.

Settleddust was voor hij het wist in een hoekje gedreven en hij kon niet langer de honden voorblijven. Toen hij werd afgesneden door de eerste, probeerde hij nog met een rechtsomkeert hem te ontwijken. Maar daar viel hij in de onverbiddelijke muil van de tweede. Een snijdende pijn schoot door zijn lichaam, zijn aderden vulden met vuur toen de tanden van de hond in zijn vlees zonken. De hond had hem gegrepen aan zijn linkerkant, zijn bovenkaak zonk tussen zijn schouderbladen en de onderkaak in zijn borst. Hij kon niet eens schreeuwen, het nam zijn adem weg. Hij opende wel zijn bek, maar er kwam nauwelijks geluid uit terwijl de pijn hem misselijk maakte. Het duurde slecht luttele seconden, maar hij was klaar om zijn einde te accepteren.
Together alone, I guess we're alone together




S e t t l e d d u s t

I still see your shadows in my room
Can't take back the love that I gave you
It's to the point where I love and I hate you





Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? DPKsfdL
Babs
365

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 21:26

She did what she had to do
Terwijl het gruwelijke toneel zich voor haar ontvouwde, met haar en Arctic op deze houten tribune, voelde Seamist alsof haar hart stil stond. Het was alsof Settleddust vertraagd naar beneden viel, om met een ijzingwekkende klap op de grond te klappen. Maar dat was nog niet het vreselijkste. Het was het geblaf, de glimmende witte tanden. En het besef dat haar geliefde nergens heen kon. Hij was ten dode opgeschreven zo. Haar hoofd draaide overuren. Ze moest hem hiervan redden. Maar hoe? Hoe? En toen wist ze het, ze wist hoe. En terwijl angst en pijn en verdriet haar overspoelde, nam ze een beslissing. Ze wist hoe.

Met moeit kon ze haar ogen losscheuren van het tafereel, van deze slachterij in deze leeuwenkuil. Ondanks dat haar hart bijna stilstond toen ze zag dat de honden Settleddust grepen. Ze zag hem hangen tussen de kaken. Ze moest opschieten. Anders was het te laat.. Arcticwolf moest Settleddust eruit halen. Het moest.. Oh Starclan.. Het moest. Als een gevangen vogel in de klauwen van de jager klopte haar hart in haar keel terwijl ze zichzelf alsnog wat omhoog hief in Arcticwolf's greep. Ze draaide zich half om naar Arctic, terwijl ze probeerde de paniek en de pijn van Settleddust te negeren. "Arctic, het spijt me, ik was dwaas, ik was dom." Tranen vloeiden over haar wangen en overmatig speeksel vulde haar mond, alsof ze bijna moest overgeven. Misschien moest ze dat ook wel, ze voelde het gal van walging en paniek achterin haar keel branden. "Ik z-zie het allemaal nu. Kijk.. kijk hem dan," Het spijt me zo.. zo Settleddust. "H-hij is geen man. Hij is dit niet w-waard. Laat hem gaan, hij is d-deze aandacht te min," Het gehuil en geblaf vulde haar oren terwijl ze de blik van Arctic vast probeerde te houden, Settleddust de tijd te geven. Hij zou haar wellicht voor altijd haten. Maar.. Als hij maar een plek kreeg om te ontsnappen. Als ze Arctic zijn focus maar van deze prooi afkreeg en hem een zoeter prooidier aan kon bieden.

"Haal hem eruit, laat deze... deze rat geen moordenaar van je maken.." Het spijt me zo Settleddust... Het bloed suisde in haar oren, de storm van emoties in haar hoofd van achtergrondgeluid voorzienend, samen met het woeste geblaf van de honden. "Laten we het beter doen." Misschien zou dit hem voor altijd tevreden stellen. Misschien zou dit Tidekit en Dimpaw beschermen. Misschien zou hij dan nog steeds van Amberkit en Brackenkit kunnen houden. Misschien zou hij Settleddust wel vuil aankijken op gatherings, maar laten leven. "zelf een gezin starten, jij en ik. Zoals het altijd had moeten zijn." Ze voelde zich trillen als een blad in de wind, alsof ze met elk zuchtje weggeblazen kon worden. Ze was licht in haar hoofd terwijl ze dit aanbod deed. Ze wist dondersgoed wat ze hem probeerde te geven als afleiding. Ze zou Settleddust verloochenen en nooit meer aankijken. "Maar laat hem je niet tot een moordenaar reduceren.. Alsjeblieft Arctic.." Met tranen in haar angstige ogen keek ze hem aan, smekend. Ze liet haar eigen wensen meevoeren als stof in de wind, probeerde haar hart te verstenen. Ze zou hem alles geven. Ze zou Arcticwolf het gezin met haar geven die hij zo graag wilde. Het gezin wat zij niet wilde.

Als haar grote liefde maar veilig uit deze leeuwenkuil kon komen.
O lord O lord, what do I do.
I've fallen for someone who's nothing like you


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? MassiveUnitedDegus-max-1mb
James
204
Actief
“If you run from me, I will pursue”

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank:
Arcticwolf
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 22:25


"If you run from me"
ARCTICWOLF
"I will pursue"

Agressie was niet het juiste woord om zijn daden of acties te omschrijven. Woede was niet zichtbaar in de kater, en misschien was dat nog wel het ergste van al. Hij toonde zich zoals hij zich altijd toonde, zoals hij sprak over de jacht, zoals hij zich opstelde tegenover zijn kittens. Hoe hij keek als hij tevreden was met iets wat er werd gezegd. Arcticwolf was altijd moeilijk te lezen. Hij was afstandelijk in omgeving en zijn ogen waren ondanks het spreekwoord geen spiegel tot de ziel. In tegendeel, de zilvergevlekte kater was niks anders dan neutraal en ietwat koel van aard. Zijn helder ijsblauwe ogen in volle fascinatie op de scene die onder hem afspeelde. Nee, als men hem zou moeten omschrijven zou dit eerder gedaan worden als koud. De zwaarte van zijn daden interesseerde hem niet, simpelweg omdat hij in zijn verstand allang voorbij dit punt was. Manen geleden had hij dit uitgedacht, had hij deze plek gescout en had hij keer op keer zijn partner gewaarschuwd. Gezegd dat er gevolgen zouden komen op haar acties, maar ze had niet geluisterd.

Hierom was het ook enkel gerechtigd toen hij de bruine kater over de rand zag glippen. Hij had gerekend op een gevoel van twijfel en mogelijk spijt, maar geen van deze gevoelens kwamen op hem. Nee, de kater ervaarde een bepaalde zekerheid en gerechtigheid. Toch kon de stem van Seamist hem door bot en been verscheuren. Natuurlijk wilde hij zijn partner niet zo zeer doen, wilde hij haar hart niet breken. Maar dit was voor haar eigen bestwil. Ze moest leren dat niet alles om haar draaide. Dat acties gevolgen hadden. Ze kon niet een kat tot partner nemen en tegelijk een affaire behouden. Ze kon niet een deputy van zijn taken afhouden. Ze kon zich niet laten afleiden van haar moederlijke taken en iedere wet die hun veilig was vergeten. Moet je eens kijken hoeveel fouten ze alniet was begaan sinds ze in de klauwen van deze moerasbewoner was gekomen. Ze had een onverwachte dracht gehad, ze was doodsbang en ziek geweest en had alles kunnen verliezen als het niet om hém was geweest. Hij had hun eer gered, hij had voor haar gezorgd al deze tijd. Blijkbaar heeft ze zelf haar bloedeigen kittens vergeven in de fractie van een seconde dat ze alleen was. Arcticwolf zou niet staan en toekijken hoe niet alleen hijzelf maar ook zijn kinderen ten onder zouden vallen aan deze naïeve keuzes. Iemand moest actie ondernemen en als er bloed voor nodig was om dat te leren, dan zou dat het waard zijn geweest.

“Jíj hebt dit gedaan Seamist. Jij hebt mij tot dit gedwongen” Antwoorde hij enkel terwijl hij zag hoe de ander met een doffe klap de grond bereikte. Hij oefende meer druk uit op zijn partner terwijl zijn ogen die van de honden reflecterende, met dezelfde gedeelde fascinatie en interesse volgde ze het doelwit wat rende en rende zonder mogelijkheid tot ontsnappen. Hoewel het hem zeker een bepaald gevoel van voldoening bracht, voelde hij ook een expliciet plezier. Hij meende wat hij had gezegd, hij wílde dit niet doen. Als hij Settleddust dood had gewild had hij eerder hem wel de keel doorgebeten. Maar hij moest leiden. Mocht dit eindigen in dood zou hij ook zeker niet ervan wakker liggen, het was namelijk zo besproken, maar het was geen noodzaak. Want het werkelijke doel van deze actie leek nu zijn vruchten af te werpen. De calico onder hem sprak door haar tranen heen. Zijn oren draaide naar achteren terwijl zijn blik onveranderlijk tot de hare gericht werd. Hij hoorde haar aan zonder ook maar iets te laten zien van zijn emoties.

Ze noemde zichzelf een dwaas maar ergens had hij het idee dat ze hem als een beschouwde. Mevrouw sprak hem immers wel heel erg tot de mond op dit moment. Ze maakte Settleddust te min, en hoewel hij geen woord van deze pleegrede geloofde wist hij wel dat het de kater onder hun, die al vechtte voor zijn leven, psychologische pijn zou schenken. En daar deed hij het ook voor. Kort draaide hij zijn kop weg naar beneden, volgde het schouwspel verder en zag hoe de honden hem te pakken kregen. Er zouden katten zijn die hier grof voor zouden betalen, dat wist hij zeker. Misschien lagen daar kansen, wie weet. Het was een losse gedachte die hem kort kruiste voordat Seamist iets zei dat werkelijk zijn aandacht leek te trekken. Een gezin starten. Arcticwolf wilde niks liever dan dat. Hij had in Amberkit en Brackenkit gevonden een waar familieman te zijn, en hoewel hij van deze kinderen hielt alsof ze zijn eigen bloed droegen, stond het idee van jongen die dit werkelijk deden hem niet verkeerd aan. Hij liet de stilte verder vallen terwijl hij zijn colosseum niet uit het oog verloor.

“Hoe dit ook eindigt, dit zal mij geen moordenaar maken” Verklaarde hij eerst, uiterst simpel alsof het idee hem niet aanstond. Als Settleddust zou sterven zou dat niet door hem zijn, niet door slechte intenties of daden. “De gedeelde acties van jullie en de honden, dat zijn de enige schuldige” Híj was degene die door wanhoop tot deze scene gedwongen was. Zijn poten en zijn gedachtes wilde niet hier eindigen maar hij had ook geen andere keus. Wat moest hij dan doen? Wachten tot zijn geliefde hun allemaal tot de ondergang zouden leiden? Maar iets aan hem was toch verzacht door haar offer. “Ik wil niks liever dan ons gezin uitbreiden. Ik wil dat samen doen, zoals altijd al had moeten zijn.” Voor een moment vertederd door het idee gaf hij haar een lik over haar pels, deels alsof hij haar troosten wilde. Gerust wilde stellen dat deze pijn ook over zou gaan, dat dit alle fouten tot het verleden kon laten toebehoren. “Maar ik wil niet dat je deze keuze uit wanhoop maakt. Als je dit werkelijk wilt met me, vertel het me aan het einde van kwartmaan en dan doen we het.” Hij zuchtte en spoorde weer naar het prooi tussen de rovers. Wonderbaarlijk hoe snel een kat tot niks gebracht kan worden.

“Ik wil enkel het beste voor ons gezin. Laat Settleddust achter je. Laat deze heel affaire in het verleden. Ik wil je dit alles vergeven en vergeten als het hiermee eindigt” Hij sprak nu met meer begrip in zijn toon, al bleven zijn ogen even koud en onbuigend. Hoewel hij zijn eigen waarheid preekte was hij ook geen dwaas en was zijn hart ook niet zacht geworden. Wat hij hier deed was zijn geliefde partner een nieuwe kans aanbieden. Een kans voor een schone lei. Later zou ze dit ook inzien, wanneer ze weer het leven als loyale riverclanner kende.

“Ik doe dit allemaal voor je eigen bestwil”








“I would like to be the air that inhabits you for a moment only. I would like to be that unnoticed and that necessary.”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Original
Renske
1808
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimewo 17 feb 2021 - 23:21

Take my lips, leave me

tongue-tied

Speelden honden met hun prooi zoals huiskatten dat soms deden? Zij doodden niet omdat ze prooi nodig hadden, om te overleven. Nee, het was sadistisch en voor de lol, hoe ze iets kleins en hulpeloos zagen vechten voor hun leven. Maar dat waren katten, dat was Arcticwolf daarboven. Honden daarentegen waren blinde moordenaars, grepen hun prooi en schudden het dood. Maar ook niet voor prooi, voor de overleving, voor de lol van het moorden, het was in hun DNA. Zij moorden snel zonder erover na te denken, geprogrammeerd door de tweebenen die hun meesters waren.

Settleddust zijn poten trilden nu van de pijn, hoe het gevoel in zijn lichaam nu langzaam eigenlijk gevoelloos werd, zoveel pijn kon hij gewoon fysiek niet meer registreren. Het was alsof zijn lichaam wist dat het over was, dat schreeuwen voor de pijn niet meer nodig was. Hoe lang voordat de hond bloed zou proeven? Hoe lang voordat hij door elkaar geschud zou worden, van de grond werd geheven en geëindigd. Settleddust sloot zijn ogen en smeekte in een stil gebed of StarClan hem wilde vergeven voor zijn zondes. Hij verdiende dit. Maar niet Seamist. Oh god, nee. Hoe zou zij eindigen als hij er niet meer was? Ze zou volledig in zijn klauwen zijn. En zijn kittens? Wat zou van hun eindigen. Hij mocht dit niet toestaan. Hij kon dit niet toestaan! Hij opende zijn ogen weer en klemde zijn kaken op elkaar. Zijn nagels onblootten zich. Joh, twee honden verslaan, hoe moeilijk kon het zijn? Hij mocht niet opgeven.

Hoeveel seconden waren voorbij gegaan? Hoeveel tijd had hij nog. Alles ging in slow-motion. Hij voelde hoe zijn poten de grond verlieten en kokende pijn door de rest van zijn lichaam ging. Hij dwong zichzelf diep adem te halen, maar boven de hartslag in zijn oren en het geblaf van de tweede hond hoorde hij Seamist. Hij hoorde haar trillende stem, smekend, wanhopig, haar lichaam aanbieden aan de ander. Hoe ze hem simpelweg afwimpelde en hij het niet waard was. Niets. In dit moment deed dat meer pijn dan al het fysieke wat hij nu voelde. Was dat het dan? Alles wat hij had opgegeven, alle geheimen, al het verlangen, alle pijn? Alles wat hij de laatste zes manen doorheen was gegaan, om niets waard te zijn? Hij ging nog liever dood met de mededeling dat ze zijn zon en maan was, dan dat ze hem zo makkelijk afschreef met welke kans dat hij zou overleven? Geen. Wat Arcticwolf reageerde hoorde hij niet meer, hij hoefde het niet meer te horen. Dit was vast alles wat hij wilde. En prima, ze mochten elkaar helpen. Settleddust had haar voor hem gewaarschuwd, keer op keer. Ze verdienden elkaar.

Voor haar ging hij niet dood. Voor hem niet. En het moment dat hij dacht dat de hond hem dwars door midden zou gaan scheuren, dwong hij zichzelf om zijn poten omhoog te tillen. Toen hij draaide voelde hij zijn vel scheuren, hij schreeuwde nu voor het eerst het uit van de pijn, maar het gaf hem kracht. Hij zette zijn achterpoten tegen de borst van de hond en zijn voorpoten zette hij in het tandvlees van zijn belager. En wonder boven wonder had hij succes. Hij wist hem te raken waar het kennelijk pijn deed, want hij piepte en de grip verslapte. Settleddust nam voordeel van dat moment van zwakte en trok nog een keer aan zijn linkerschouder. Hij verloor zeker een deel van zijn vacht en verslechterde de wond op zijn borst, maar hij was los. Zijn achterpoten landden eerst op de grond, waarbij hij zijn voorpoten langs de lip van de bruut liet gaan. Hij had duidelijk niet verwacht dat hij terug zou vechten, dus hij leek eerder verdwaasd dan daadwerkelijk in pijn. Het gaf de deputy een moment tijd, aangewakkerd door adrenaline, om afstand tussen hem en de honden te brengen. De tweede hond, die even toeschouwer was geweest, zat hem namelijk alweer op zijn hielen.

En toen zag hij het, een uitweg. Bij de poort, een dunne spleet eronderdoor. Het moest maar genoeg zijn, anders wist hij het ook niet meer. Hij waagde het om een blik achterom te werpen, waar hij blinkende tanden tegenkwam. Nog even ging zijn blik omhoog, achter de honden, waar hij Seamist en Arcticwolf zag staan, pratende, alsof het allemaal doodgewoon was. Hij slikte. Dat was een probleem voor de volgende keer, geen idee hoe hij dat zou moeten handelen, maar hij zou wel moeten. Hij wierp zijn blik weer naar voren en nam een duiksprong naar de poort. Krabbend aan de grond wist hij zichzelf eronderdoor te wurmen, waar hij nog een flinke steek kreeg door de vleeswond tussen zijn schouderbladen die langs het hout schuurden. Maar hij was eronderdoor, nipt. Achter hem hoorde hij de honden tegen de poort aan springen, luidkeels blaffend om hun ongenoegen te uiten. Settleddust kwam wankelend tot stilstand, trillend op zijn poten, zijn vacht inmiddels besmeurd met bloed. Hij hijgde, zijn gedachten waren één grote ruis van wat hem net overkomen was. Hij moest naar huis, waar anders? Hij moest.. Zijn hele lichaam schreeuwde dat hij niet meer kon, maar hij moest. Hij had geen keus. Hij moest wegkomen, wie wist of die psychopaat hem weer kwam halen? En met die gedachte en slepende poten begon hij huiswaarts te gaan. .
Together alone, I guess we're alone together




S e t t l e d d u s t

I still see your shadows in my room
Can't take back the love that I gave you
It's to the point where I love and I hate you





Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? DPKsfdL
Babs
365

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimedo 18 feb 2021 - 11:56

She did what she had to do
Tranen stroomden over haar wangen terwijl ze zichzelf dwong om niet naar Settleddust te kijken. Ze moest nu niet naar hem kijken, nu niet, nooit meer. Ze dwong zichzelf om in die kille ogen te blijven kijken van haar degene die ze als haar beste vriend had beschouwd. De ogen waar ze maanden geleden nog nooit van had gedacht dat ze zo zouden kunnen kijken. Hij liet haar niet naar Settleddust toe gaan, had haar nog steeds in zijn greep. Ondanks dat alles in haar schreeuwde om er bij hem in te springen en hem te redden. Ze moest dit anders oplossen. Ze dwong zichzelf te kalmeren, haar adem te reguleren. Haar hart te verstenen ondanks dat deze zo hard klopte dat het steen waarschijnlijk weer zou scheuren. Paniek zou Settleddust niet uit de bek van die honden redden. Als ze hem niet kon bereiken met haar lichaam, dan moest ze Arctic dwingen met woorden. Kalmeer... Kalmeer...

Haar hart bonste in haar keel en ze richtte even een zijwaartse blik op de slachtpartij naast haar. Seamist voelde haar bloed koud worden toen ze Settleddust opgetild zag worden door de honden. Zijn prachtige pels tussen die glimmende witte tanden. Zijn schreeuw sneed tot het diepste van haar ziel. Hij was aan het sterven. Ze scheurden hem uiteen. Opnieuw voelde ze zich alsof ze zelf zou vallen. Het was dat Arctic haar zo stevig beet had. Ze verloor de scherven die ze bijeen geraapt had in wilde paniek terwijl ze zich nog een keer verzette, probeerde zich uit zijn greep los te worstelen. Het was haar schuld, hij vertelde het nog een keer. Ze had hem gedwongen tot dit. Haar ademhaling was gejaagd. "Red hem.." reageerde ze schor, haar stem hoog van paniek. Red hem of liet haar hem redden. Maar ze wist ook wel dat hij dat nooit toe zou staan. "Niemand verdient het om zo te sterven." Opnieuw raapte ze de brokstukken bij elkaar, voelde die ijzige stilte in haar hart die af en toe afgewisseld werd door vlammende paniek. ALsof ze af en toe het oog van de storm vond, haar hoofd kortsluiting maakte van alles wat er om haar heen gebeurde. Zeldzame momenten om helder na te denken. Het geblaf van de honden echode in haar oren terwijl ze probeerde niet naar de scene te kijken, het bloed niet te zien. Ze wist zeker dat ze weer zou knakken als ze Settleddust zag terwijl ze Arctic moest overtuigen om hem te redden.

Toen Arctic haar een lik over haar pels heen gaf, ging er een ijskoude rilling over haar rug heen, gevolgd door een golf van misselijkheid en afkeer. Haar bloed suisde in haar oren terwijl ze in het oog van de storm probeerde te blijven, Arctic te bespelen en zichzelf niet probeerde te laten overmannen door alles wat ze voelde. Echter boorden de woorden van Arcticwolf zich wel diep in haar ziel. Het was haar die hem gedreven had tot dit punt, hj trof geen enkele blaam. Het was alsof ze naar een vreemde staarde. "H-het eindigt hier.. Ik beloof het je.. Maar laat hem eruit," haar woorden waren zacht. Het voelde als schaakmat. Hij liet zich niet bespelen.Ze had hem alles willen geven, Settleddust op elke manier verraden nu. Hij zou haar nooit meer aankijken en dat was wellicht ook beter nu. Beter een gebroken hart, haar hatend, dan vermoord te worden door Arcticwolf. Als hij dat niet nu al werd. "Alsjeblieft Arctic.. voor mij.." En met die woorden brak ze compleet, een hysterisch gesnik kwam uit haar. Ze wilde nog een keer naar Settleddust kijken, maar zag tot haar ijzingwekkende schrik dat hij weg was. Hadden de honden hem meegenomen? Of was hij.. was hij ontsnapt? Een kleine zaadje van hoop plantte zich in haar hart tussen het hysterische, hikkende, gesnik door. Oh liet hem ontsnapt zijn uit deze arena.

En dit kwam allemaal door haar
O lord O lord, what do I do.
I've fallen for someone who's nothing like you


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? MassiveUnitedDegus-max-1mb
James
204
Actief
“If you run from me, I will pursue”

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank:
Arcticwolf
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimedo 18 feb 2021 - 13:38


"If you run from me"
ARCTICWOLF
"I will pursue"

Mooie woorden aan de ene kant en mooie beelden aan de ander. Zijn blik bleef met volle aandacht op het schouwspel onder zijn poten gericht, terwijl hij zijn partner in bedwang hielt geen foute keuzes te maken. Hij wilde niet dat ze pijn had, hij wilde haar ook niet deze rouw aan doen. Natuurlijk niet. Maar als dit de enige optie was, wat moest hij anders? Als ze enkel wilde luisteren naar extreme daden. Als dít ervoor nodig was om haar terug het rechtte pad op te trekken. Dan deed hij dat. Dan had hij deze horror er allemaal voor over. Het was oprecht, en het was enkel om en voor haar. Hij had Settleddust 300 gelukkige manen gegund, maar niet mijn zíjn gezin. Hun woorden speelde nog steeds door zijn kop. Hij had nog twee kinderen, twee kinderen in Shadowclan. Deze behoorde ook hem toe. Ze waren van hém, niet van deze bruin met witte rat. En hij zou zichzelf geen kat kunnen noemen als hij er niet alles aan ging doen zijn kinderen met elkaar te verenigen.

Met oorlog neerhijgend op hun nekken zou het hem niet gemakkelijk worden gemaakt, maar niks aan deze situatie was gemakkelijk. Terwijl de deputy onder hun vocht voor zijn leven was zijn partner nog altijd aan het smeken. Hij was niet zo dom als dat ze hem inschatte, hij wist even goed dat deze wanhoop gedreven was uit haar vervormde affectie jegens de ander. Maar fout gedrag was altijd vele malen moeilijker af te leren dan het goede. Als ze maar genoeg tijd zou krijgen, lang genoeg weer het strakke Riverclan leven zou volgen, dan zou ze inzien dat dit allemaal voor haar eigen bestwil was geweest. Ze zal hem misschien een tijd verachten hiervoor, maar als ze naar waarheid had gesproken zou ze inzien dat dit alles het juiste was. De juiste keuzes waren nooit makkelijk, en het wordt altijd eerst erger voordat het beter wordt. Dat was voor iedereen bekend. Seamist zou dit ook inzien. Misschien was de eerste stap al gemaakt, want onder hem hoorde hij haar toegeven. “Dit alles is enkel en alleen voor jou” Reageerde hij door haar hysterische gesnik heen. Het deed hem zeer. Deze poes betekende immers een hoop voor hem. Ze was en bleef zijn beste vriendin, en ze was evengoed zijn partner.

“Weet wat je me beloofd hebt” Sprak hij simpel, waarna hij Seamist bij haar nekvel probeerde te pakken en wegsleurde van de rand, terug de houten platen op waardoor ze hierop waren gekomen. Arcticwolf hielt haar strak in de gaten, zodat hij tussenbeiden kon springen mocht ze behoefte hebben op een zelfmoordmissie te gaan. Vluchtig pakte hij een karkas dat hij hier had opgeborgen. Het was al enkele dagen oud, hij wist immers niet wanneer dit zou gaan plaatsvinden. Maar de kou leek het goed bewaard te hebben. Hij liep naar de rand en gooide het dode beest naar beneden, waardoor de honden vluchtig hun aandacht hierop vestigde en hun vorige plek met rust lieten. Het was vanaf hun standpunt niet mogelijk om te zien of Settleddust nog in de kooi lag of eruit was gekomen op wonderbaarlijke wijze. Maar de riverclanner wist beter dan zichzelf een leugen aan te praten. Zolang je geen lijk zag moest je ervan uit gaan dat hij nog leefde. “Kom, we gaan naar huis” Sprak hij duidelijk, geen tegenspraak duldend terwijl hij haar lichaam probeerde te ondersteunen, nog altijd in controle over de situatie. Maar eenmaal enkele stappen van zijn pit verwijderd verzachtte hij zijn manieren.

“Het is je vergeven Seamist, we kunnen nu opnieuw beginnen” Probeerde hij te troosten. Eindelijk een verse start voor hun reputatie, voor hun recht in de clan. Voor hunzelf en hun gezin, hun kinderen.

“Alles komt nu goed”




“I would like to be the air that inhabits you for a moment only. I would like to be that unnoticed and that necessary.”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? DPKsfdL
Babs
365

CAT'S PROFILE
Age: 25 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?   [Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do? Icon_minitimedo 18 feb 2021 - 14:08

She did what she had to do
Haar tweekleurige ogen schoten door de tuin heen. De honden renden nog opgewonden door elkaar, hun tanden op elkaar klappend en luid geblaf uitstotend. Ze waren op zoek, ze waren hem kwijt. Eventjes fladderde haar hart met hoop. De woorden van Arcticwolf drongen nauwelijks door tot haar grote oren terwijl ze met wijd open gesperde ogen naar de tuin keek, de bloedspetters op het gras, de zachte bruine tabby vacht die door de wind meegenomen werd. Ze zochten hem.. Dat betekende dat ze hem kwijt waren.. toch?

Scherpe tanden in haar nekvel lieten haar naar adem happen van schrik en ze werd gedwongen haar ogen af te wenden van het schouwspel. Ze was wankel op haar voeten, trillend en bevend terwijl ze met Arctic meeliep. Ze voelde zich een speelpop, alle weerstand uit haar getrokken. Ze sprak geen woord meer terwijl ze met hem mee liep en wendde haar betraande ogen af terwijl hij haar probeerde te troosten. Ze had geen woorden meer. Niet voor hem. Waar ze fysiek bij Arcticwolf aanwezig was, was ze mentaal bij Settleddust. Alleen maar bij Settleddust.
O lord O lord, what do I do.
I've fallen for someone who's nothing like you


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
[Closed] Oh lord, oh Lord, what do I do?
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: Other Territory :: Twoleg place-
Ga naar: