Endings



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Leafbare, -15 °C - 5°C
Het is meer onder dan boven nul. De rivier vriest dicht en er ligt een pak sneeuw in het woud. De moeilijkste periode voor de Clans is aangebroken, maar vergeet niet de kittens in de sneeuw te laten spelen.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
Prophecy given by Starclan
"Heed the darkness that creeps near.
Heed the purge that will begin
Seeping into the forest slowly.
Poisoning the clans from within

Blood will turn the forest red.
Lie low in order to thrive
Stay aware of who your allies are.
Or none of the clans will survive"
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 Endings

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Russetfur
Member
Endings DPKsfdL
Nath
310
Actief
Only the end matters

CAT'S PROFILE
Age: 70 Moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
Russetfur
BerichtOnderwerp: Endings   Endings Icon_minitimema 22 feb 2021 - 8:47

Het leven zou niet voor iedereen worden wat het kon zijn. Bijna niemand zou groeien tot haar volledige capaciteiten en compleet gelukkig zijn met waar zij gekomen was. Ook Russetfur was niet specialer dan een ander, stond niet aan de top van haar kunnen en was kwijt geraakt wat haar lief geweest was. Ze was een familie kat geweest, maar het was haar familie waar ze van vervreemd geraakt was. Haar levensdoel was haar moeder, Innerstar, eer doen, maar ook hierin leek ze gefaald te hebben. Wie was Innerstar? Wie kende haar nog? Waar Russetfur voor haarzelf had moeten leven, was ze haar zelf kwijt geraakt. Een betere vraag zou zijn: wie was Russetfur? Want zijzelf kon die vraag niet beantwoorden.

Wie was zij? De rode kattin had haarzelf tekort gedaan.

De realisatie dat Russetfur voor haarzelf had moeten, had willen leven, was te laat gekomen. Als de rode kattin aan haar eigen kits dacht, zou ze niet anders willen dan dat zij het beste uit zichzelf zouden halen. Ze zou niet anders willen dan dat zij hun levens voor zichzelf leven, voor hun eigen geluk en daarmee het geluk van de Clan en hun familie. Russetfur realiseerde zich dat ze zij de gene was die haar familie een slechte naam had gegeven. Nevermind.

Het was te laat. Want veranderen was nu geen mogelijkheid meer, nu het ijs onder haar poten leek te breken. Haar poten hadden haar naar Fourtree’s gebracht, omdat ze daar dichter bij Starclan had willen zijn. Russetfur had de aanwezigheid van haar moeder willen voelen, om daar troost en kracht uit te halen, zodat ze vanaf dan haar leven had kunnen beteren. Op het moment dat ze zich beter had gevoeld, had ze een prooidier gespot. Het was leafbare en prooi was schaars. Dat ze dus een knaagdier op het ijs had gespot, maar zijn pootje vast gevroren was haar ultieme kans geweest. Terug keren naar haar clan met prooi en nieuwe energie om haar leven eindelijk te beteren. Maar dat ijs behoorde tot Riverclan en dat besefte ze toen ze met het knaagdier door het ijs heen zakte. De geur van Riverclan was sterk om haar heen, alsof hier ook net een patrouille was geweest en zij zakte door het wak, ging kopje onder en kwam niet meer naar boven. Boven het ijs was haar geur gemengd met dat van Shadowclan en Riverclan. Toen haar longen zich vulde met ijskoud water was het enkel haar staart die nog boven water kwam.


Endings BFXFBvt
"You know, the only thing that matters is the ending. And this one is very good. This one's perfect."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nevermind
Member
Endings KnAKe1D
Sean
3452
Actief
and as he was the black canvas, they drew stars and a moon to make him a glorious night


CAT'S PROFILE
Age: 84 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Senior Warrior
Nevermind
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimema 22 feb 2021 - 9:31


Zijn poten voelden licht aan terwijl hij zijn pas versnelde. Hij zou binnenkort snel moeten handelen. Hij zou niet langer in Bloodclan kunnen blijven. Die nieuwe regels en die gekke leader... Nee, Nevermind had wel meer hersenen in zijn koppie om te beseffen dat dit niet goed ging eindigen. Nu ook haaden zijn poten hem gedragen richting fourtrees, maar deze keer zou het een laatste keer zijn. Hij keek op, hapte naar adem en richte zijn helderblauwe ogen even op de kale bomen boven hem. Hij zou het hier missen, hij zou zijn thuis missen... Maar hij wist dat dit het beste was. Hij moest opnieuw beginnen... Hij kon alleen wensen dat Ravenpaw en zijn zussen zouden beseffen dat hij er niet langer was, dat ze vrij waren van zijn vervloekt bloed; ze waren zoveel meer dan zijn dommigheden... Hij liet zijn kop zakken en begon even te klauwen aan zijn nek, zijn lange, sterke klauwen krasten gevaarlijk langs zijn nek terwijl hij kreunend de halsband van rond zijn nek probeerde te halen. Hij had geluk dat het leafbare was, iedereen stond wat minder dik.. Zo ook hem. Het was enkel zijn dikke wintervacht die voor scheuring en pijn zorgde rond zijn goed gevormde nek. Hij spande zijn spieren aan en trok nogmaals even hard aan de halsband. De leren stof schraapte aan zijn vacht en trok plukken haar met zich mee; zo ook deden zijn klauwen dat. Kort haalde hij terug, waarbij hij even diep adem haalde en nogmaals zijn spieren aanspande. Nog een keer, eens goed de klauwen erachter zetten en duwen... Duwen...
Met een zachte plof kwam de met tanden gesierde halsband van zijn lijf af. Wel meteen voelde hij de vrijheid rond zijn nek, het was alsof hij terug adem kon halen. Kalm wreef hij even langs zijn nek heen. De vacht rond zijn hals was sterk uitgedund en zijn actie nu had ervoor gezorgd dat enkele kale plekken te vinden waren onder zijn kop. Zo ook hadden zijn klauwen wat ondiepe wonden gemaakt. Hij was echter meer gewend dan een oppervlakkig schrammetje en hechte daarom weinig aandacht aan de fijne, bloedende wondes in zijn nek.

Hij had de halsband in zijn lelijke bek genomen en was vertrokken langs de grens tussen River en Shadowclan. Zijn kop laag terwijl hij zijn helderblauwe ogen op hete bekende gebied naast hem hield... Shadowclan, zijn thuis. Oh, waarom was hij zo dwaas geweest? Waarom had hij Goldennight achtergelaten voor een kat zoals zijn vader? Hij slikte even en wende al snel zijn blik van het bittere beeld af. Het deed hem ergens pijn bij het besef dat dit de laatste keer zou zijn dat hij de dennebomen zou zien, een laatste keer dat hij het ruwe gebied van zijn oude thuis zou kunnen aanschouwen. Hij huiverde bij de gedachte dat hij nooit meer zou kunnen terugkeren naar het woud. Hij wist immers wat Bloodclan zou doen als ze wisten dat hij het had afgetrapt. Het was niet dat hij niet kon vechten, in tegendeel.... Het was eerder dat hij nooit meer zijn ogen zou kunnen toedoen als hij hier zou blijven. Zijn enige optie was de bergen, de tribe... Dat was zijn enige uitweg.
Een scherp geluid liet hem opkijken waarna wel meteen de halsband van tussen zijn tanden gleed. Een lichte glimlach verscheen op zijn gezicht toen hij de prachtige roestkleurige poes verderop zag. Oh starclan, wat had hij een geluk dat het haar was. Hij kon zijn excuses aanbieden en zijn afscheid nemen... Hij kon haar zijn fouten uitleggen, de pijn stillen die hij had aangebracht. Wel meteen schoot de brede kater naar voren, zijn gezicht stralend bij het zien van zijn ex clanmate en goede vriendin. Het was echter toen het ijs een kreunend geluid maakte, dat zijn ogen groot werden.

Haar lichaam verdween razendsnel onder het ijs en wel meteen voelde hij zijn maag zwaar worden. Zijn hart, die al als een wilde tekeer ging, leek voor even stil te staan toen het besef bij hem binnen kwam. Voor even was het stil, stond hij stil... Kon hij zijn lichaam niet in beweging brengen... Een seconde die voor hem een eeuwigheid leek te zijn. Het geluk dat van korte duur was geweest smaakte nu bitter op zijn tong. Hij voelde zich misselijk en zwaar... Alsof de hele wereld plots op zijn schouders stond. "Russet!"
Zijn schreeuw sneed door de ijzige lucht heen. Het kon hem niks schelen dat de beide clans hem konden horen, het enigste dat nu telde was haar... Hij schoot naar voren, sprong op het ijs en gleed wel meteen uit. Hijgend en grauwend klauwde hij aan de krakende substantie in een poging stabiliteit te vinden op de vervloekte bodem. Zijn lange klauwen maakten een gevaarlijk, schrapend geluid, maar het gaf hem wel hetgeen wat hij zicht; balans. Wel meteen toen hij deze had gevonden, draaide hij zich naar haar... Of hetgeen wat er nog van haar over bleef. Wel meteen voelde hij de stekende pijn zijn ogen, zijn borstkas... En zonder na te denken schoot hij naar haar staart toe. Zijn sterke kakken klemden zich meteen rond haar staart heen en zonder enig besef voor de gevolgen trok hij haar met al zijn macht uit de ijskoude rivier. Zijn beet was sterk, misschien te sterk... En ondanks dat hij normaal een besef had van zijn kracht, stond hij nu niet stil bij wat voor schade hij kon aanbrengen met zijn lijf. Hij haalde diep adem en trok nogmaals aan haar lijf. Haar achterhand kwam boven, gevolgd door de rest van haar lijf toen hij nogmaals zijn krachtige schouders gebruikte. Toen hij haar kop boven had gehaald, lostte hij wel meteen haar staart waarna hij snel haar nekvel vastgreep. Klauterend sleepte hij haar naar de oever toe. Alles ging zo snel, alles was zo snel... Met een plof bracht hij haar naar de rand waarna hij hopeloos naar haar natte lichaam staarde. "Rus-Russet?" Hij zakte door zijn poten en besefte nu pas dat hij beefde, zijn hele lijf beefde. Trillend hapte hij naar adem waarna hij haar wang even neusde. "Russet... Word wakker... Alsjeblieft..." Een snik ontglipte al snel zijn bek. Nee, ze kon niet... Waarom.... Alsjeblieft. Hopeloos haalde hij zijn tong over haar kopje heen, over haar hals terwijl hij voorzichtig zijn lijf tegen haar aan duwde. Hij moest haar warm houden, hij moest iets doen... Hij moest.


and as he was the black canvas
Endings MiQen3rW_o
they drew stars and a moon to make him a glorious night

Theme
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ravenpaw
Catministrator
Endings SnKxPwp
Kiek
174
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 12 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Apprentice
Ravenpaw
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimema 22 feb 2021 - 13:11

RAVENPAW // SHADOWCLAN 12 MOONS OLD

Hij was vervreemd geraakt van zijn eigen familie. Het was begonnen met de dood van Neritefur. Het was later verergerd doordat Russetfur opgebiecht had dat ze geen ShadowClan vader hadden, maar een BloodClanner. Hij had hem ontmoet. Nevermind. Er waren weinig katten waar hij tegenwoordig nog zijn vertrouwen in durfde te leggen. Wolfblood, Hoarsepaw. Die twee zou hij nog durven te vertrouwen. Ravenpaw's hoofd was een grimmige plek geworden. De kater werd geteisterd door nachtmerries die hem weinig lieten slapen.

Het was niet zijn bedoeling geweest om weer alleen door het territorium te banjeren. Hij wou dat Acornstar hem ging vertrouwen en dat lukte niet als hij steeds alleen op pad ging. Zijn oren draaide, hij was dicht bij de ShadowClan grens toen een geur zijn aandacht trok. Zijn moeder was hier kort geleden nog geweest. De kater fronste en besloot toen het spoor te volgen. Het was vreemd, want het spoor ging over de grens. Zou ze.. weggelopen zijn? Zijn normale looppas ging over naar rennen terwijl hij richting Fourtrees racete.

Het paste niet in Russetfur's persoonlijkheid om op te geven en weg te lopen. Een koude rilling trok over zijn rug toen hij bedacht wat er allemaal gebeurd kon zijn. Maar dat was niet wat hij aantrof toen hij dichter bij kwam. Een andere geur was bij die van Russet gekomen. Rogue? BloodClan? Hij kon het niet goed thuis brengen. Ravenpaw's ogen vernauwde zich toen hij in de verte twee katten zag. Vrijwel meteen voelde hij een soort koude steek van angst. De rode vacht zijn moeder herkende hij direct. Nat, vastgeplakt aan haar lichaam. Ze bewoog niet. Naast haar een zwarte kat. Kater. Even bleef Ravenpaw staan en keek alleen. Het was alsof hij op iets wachtte. Russetfur zou opstaan toch? Ja. Ze zou zo naar hem toe komen.

En het leek alsof een minuut ineens een uur duurde. Voordat hij besloot dat hij in beweging moest komen. Angst maakte plaats voor woede. Woede die hem aanzette om te gaan lopen. Om te rennen. Met een paar sprongen stond hij naast de twee en duwde hij zich tussen de kater en zijn moeder in. Zijn blauwe ogen glommen gevaarlijk terwijl hij keek wie die zwarte kater was die daar naast haar lag. En tot zijn grote spijt herkende hij de kater ook direct. Zijn vader. Ravenpaw's neus kreukelde van woede terwijl hij begon met het wegslepen van Russetfur's lichaam bij hem vandaan. Hij luisterde naar haar hart, maar hij hoorde niks. Hij was geen medicine cat, waar moest hij naar luisteren? De kater zijn poten duwde op verschillende plekken tegen haar aan, maar er kwam geen tegen reactie. Toen kwam de realisatie. Dood. Dood zoals Neritefur. Dood zoals de rest van zijn familie. Hij drukte zijn neus in de natte nekvacht van zijn moeder. "Dag mam." Het was de eerste keer in lange tijd dat hij dat woord gezegd had. Het deed zeer. Het zou de laatste keer zijn.

Toen ging zijn blik naar de zwarte kater. Ook nat. Nat van wat? Had hij zijn moeder in het ijswater geduwd? Haar om zeep willen helpen en zelf meegevallen in zijn aanval? "Wat heb je gedaan?" vroeg hij ijzig koud aan Nevermind. "Je hebt haar vermoord. Je kon niet meer bij haar zijn dus heb je haar vermoord." hij stapte langs het lichaam van Russetfur naar hem toe. "Als je slim bent ga je terug dat ijswater in en verdrink je zelfstandig. Anders zal ik je zo helpen." nagels schoten uit hun hulzen. Hij zou niet twijfelen om een einde te maken aan Nevermind, zoals hij een einde gemaakt had aan zijn eigen moeder.


Take it away, my head is in my own hell

 





Ravenpaw // SHADOWCLAN APPRENTICE

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nevermind
Member
Endings KnAKe1D
Sean
3452
Actief
and as he was the black canvas, they drew stars and a moon to make him a glorious night


CAT'S PROFILE
Age: 84 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Senior Warrior
Nevermind
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedi 23 feb 2021 - 10:03


Er gebeurde niks. Helemaal niks. Ze ademde niet, lichte haar kop niet op, keek hem niet aan en zei dat het allemaal ok was... Of nog beter, ze gaf hem geen slag tegen zijn domme kop aan en schold hem uit voor alles dat rot en vuil was. Hij was het immers waard om zo behandeld te worden. Hij was niks minder dan een stuk dirt op de grond. Dat besefte hij ook wel, maar hij probeerde er gewoon nog het beste van te maken. Wat had hij gedaan? Waarom had hij het gedaan? Hij keek even op, de kilte van haar lichaam drong door zijn dikke pels door en zorgde ervoor dat een ijzige ril over zijn ruggengraat trok. Het was gedaan, of niet? Niet langer zou hij kunnen wachten aan de grens tot ze misschien kwam... En niet langer kon hij zijn woorden aan haar geven, zijn woorden van spijt en... lichte troost. Een scheve, verbitterde glimlach verscheen op zijn lippen bij die gedachte. Oh, dat was een dwaze gedachte. Niemand wilde zijn troost hebben, Russet was vast de laatste die zijn zielige woorden zou willen. Ja, zo was ze...
Hij had niks gehoord, hij was in zijn eigen wereldje, verdronken in zijn eigen gedachten. Het was dan ook een lichte verassing toen een gedaante hem weg trok van het lijk. Zijn nagels kwamen meteen instinctief uit hun hulsel terwijl zijn natte vacht een poging maakte om wat overeind te komen. Toen hij echter zag wie het was, ontspande hij zich meteen en schuifelde hij stil wat naar achteren toe. Hij moest zijn zoon wat ruimte geven. Nevermind wist dat de kater hem niet mocht en in een moment als deze was zijn vader vast de laatste persoon die hij hier naast zich wilde hebben. Met een verdrietige blik keek hij naar de jonge kater, hoe hij afscheid nam van zijn moeder. Een lichte zucht gleed van zijn lippen af waarna hij even zijn ogen afwende van het tafereel voor hem. Iets in hem zei dat hij ervandoor moest gaan, maar de drang om te blijven en te rouwen was te sterk. het was een tradtie die de clans hadden... En zo ook hij.

Het was toen Ravenpaw woorden zijn kant op gooide, dat hij opkeek. Hij werd beschuldigd van moord door zijn bloedeigen zoon en even trok hij onrustig met zijn oortjes. De grootte kater die zoveel op hem leek begon van alles naar hem te gooien. Woorden gevuld met woede en pure haat... Voor hem. Hij zuchtte enkel even en keek rustig op naar de jonge kerel voor hem. Onstuimig en wild, ongetemd zoals hij ooit was geweest. Hij kon enkel hopen dat zijn zoon iemand had in de clan die voor hem zou zorgen, die zijn schouder zou zijn... Die hem kon helpen zoals Innerstar hem had kunnen helpen. "Ik heb haar uit de rivier gehaald," sprak hij kalm, zijn houding straalde geen greintje aggresie uit. Waarom zou hij ook? Hij had niks verkeerds gedaan en hij wilde de jonge kat voor zich geen pijn doen. "Ik heb je al verteld dat ik haar keuze respecteer. Ik respecteer jullie... Ik zou nooit zoiets doen," Hij slikte even en neeg zijn kop wat waarna hij even zijn ogen sloot. "Het spijt me dat ik te laat was. Ik probeerde haar nog te redden... Het spijt me zo..." Was hij maar even vroeger geweest, dan had hij haar misschien nog kunnen redden... Dan hadden zijn kinderen misschien og een moeder.


and as he was the black canvas
Endings MiQen3rW_o
they drew stars and a moon to make him a glorious night

Theme
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ravenpaw
Catministrator
Endings SnKxPwp
Kiek
174
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 12 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Apprentice
Ravenpaw
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedi 23 feb 2021 - 20:56

RAVENPAW // SHADOWCLAN 12 MOONS OLD

Vijandig bleef hij tegenover zijn vader staan. Niet dat hij hem ooit echt als vader zou erkennen. Nevermind was nooit in zijn leven geweest afgezien van die ene keer dat hij hem buiten het gebied ontmoet had. De kater was niet eens in het kamp geweest toen ShadowClan bezet was geweest door BloodClan. Zo begaan was hij met zijn kinderen. Ravenpaw grauwde hoorbaar toen hij sprak over dat hij haar uit de rivier gehaald had.

Vast. Zijn blauwe ogen stonden nog steeds strak vast in die van zijn vader. Hij zou zoiets nooit doen. "Sure," zei hij toen, bijna lachend. "Alsof ik dat geloof. Jij die jezelf bij BloodClan aangesloten hebt, toch geen moordend monster maar een kater die alleen maar niet begrepen is?" vroeg hij toen retorisch aan hem. Ravenpaw voelde zich licht in zijn hoofd. Alsof hij ging omvallen. Maar ook sterk. Hij zou zijn vader proberen dood te maken als hij een verkeerde beweging maakte. Nu stond hij hier excuses te maken voor zaken die hij zelf veroorzaakt had. "Jij hebt geen idee." klonk er toen zachtjes. Meer alsof hij tegen zichzelf sprak dan tegen Nevermind. Zijn blik gleed naar zijn voorpoten, nagels groeven zich in de harde grond. "Ik ben alles kwijt!" kwaad zwiepte zijn staart. "Neritefur is dood door BloodClan en ik heb niet eens haar moordenaar kunnen vinden. Nu komt er een nieuw BloodClan beest om ook mijn moeder te vermoorden?" zijn stem was galmend te horen in de verte, zo hard scheeuwde hij. Hij voelde zijn stem schorrer worden met elk woord dat hij sprak. Wat hield hem tegen om niet zijn laatste connectie met BloodClan te doorbreken? Om te doen waar hij voor getraind was? Indringers verjagen.

En met die laatste gedachte schoot de zwarte kater naar voren. Uitgeslagen nagels richting Neverminds nek. Hij zou zijn laatste connectie met BloodClan verbreken vandaag. Zijn connectie met zijn vader. Zijn gedachte gefocust op maar één ding.

Sterf Nevermind, sterf. Sterf. Sterf. Sterf.


Take it away, my head is in my own hell

 





Ravenpaw // SHADOWCLAN APPRENTICE

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nevermind
Member
Endings KnAKe1D
Sean
3452
Actief
and as he was the black canvas, they drew stars and a moon to make him a glorious night


CAT'S PROFILE
Age: 84 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Senior Warrior
Nevermind
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimewo 24 feb 2021 - 15:00

De zwarte kater probeerde zichzelf te expliceren, de situatie aan zijn zoon uit te leggen... maar de jonge kerel wilde niet luisteren, zijn gedachten wilden enkel vastklampen aan hetgeen dat zijn hersenspinsel als realiteit had geregistreerd. Nevermind trok even met zijn oren, een tedere zucht gleed van zijn lippen af. Een emotionele vermoeidheid overrompelde hem en trok al de energie die hij eerder had zo uit zijn lijf. Hij had geen puf in hem om zichzelf defensief op te stellen tegenover de apprentice... En zelfs als hij dat had dan wilde hij het nog niet doen. De jongen voor hem was zijn zoon, zijn vlees en bloed. Hij wilde niet vechten met hem, hij wilde hem geen pijn doen. Hij wilde de jongen gelukkig zien, blij, tevreden... maar door zijn domme keuze zou er een besmeurde historiek altijd aan zijn beeld knagen. Hij had hem noch gezegd het niet aan hem te laten komen, dat hij meer was dan wat zijn keuzes... maar het leek erop dat de zwarte kater tegenover hem gewoon geen zin had om te luisteren naar hem.
Kort wende de vader zijn ogen van het tafereel. De woorden die Ravenpaw uitsprak waren niet fijn om aan te horen, maar het was de waarheid die hij had aangenomen en wie was hij om het uit zijn poten te sleuren? Hij had hem de échte waarheid al voor gehouden, maar goed... De ander bleef maar schreeuwen, woorden die ook de werkelijkheid van de situatie droegen... Niet alleen in inhoud, maar ook in toon. Het was waar dat hij onbegrepen was, zoal door zijn oude clan als door bloodclan... Als door zijn familie. Niemand had hem ooit gesnapt, daarom was hij er ook op uit gegaan... Bleef hij nooit langer dan een paar moons op een plaats, of met een dame. Hij snapte zichzelf niet en hij wist dat zijn dommigheden gevolgen hadden voor zijn omgevingen en zijn nagelaat. Het kind dat nu schreeuwend voor hem stond was daar bewijs van. Met een korte beweging keek de oudere kater op, een poging makende tot oogcontact met de apprentice. Hij voelde een steek in zijn hart bij wat de jongen riep in zijn gezicht. Het was nooit zijn bedoeling geweest de ander te kwetsen. Maar nog voor hij iets kon kwam de ander in beweging.
Nevermind sprong instinctief meteen uit de weg waarna hij even de tranen uit zijn ogen moest knipperen. Hij wilde niet vechten met de ander, hij wilde hem geen pijn doen. "Alsjeblieft... ik wil je geen pijn doen," zijn stem klonk smekend en zacht. Hij wilde dit niet doen. De woede die de ander had liet hem zoveel aan zichzelf denken, hoe hij vroeger was. Het deed hem pijn een ander in zo'n gekwelde positie te zien. Het was dan ook met die gedachte dat hij voorzichtig wat dichter probeerde te komen naar de apprentice. "Ssssh... Ik weet dat je boos bent... maar adem in en uit... Het komt goed... Het komt goed," Zijn stem brak, zijn poging om de ander te kalmeren was enkel een dwaze reflectie van wat Innerstar hem ooit had geleerd. Hij was dom, een dwaas. Geen enkele kat die goed bij zijn kop was zou dit proberen... En toch moest hij het van zichzelf doen.


and as he was the black canvas
Endings MiQen3rW_o
they drew stars and a moon to make him a glorious night

Theme
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ravenpaw
Catministrator
Endings SnKxPwp
Kiek
174
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 12 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Apprentice
Ravenpaw
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimewo 24 feb 2021 - 21:03

RAVENPAW // SHADOWCLAN 12 MOONS OLD

De kater schoot aan de kant en Raven rende een stappen door voordat hij zich omdraaide. Hij bleef stil staan. De kater ontmoette zijn blik en hij staarde kwaad terug. Hij sprak met een zielig toontje dat hij hem geen pijn wou doen. Dat hij snapte dat hij boos was. Gewoon ademhalen. "Ik haal mijn hele leven al adem en het heeft me tot nu toe nog nergens gebracht." snauwde de kater kwaad voor hij naar voren dook voor zijn tweede aanval op Nevermind. Hij moest terug gaan vechten. Hij zou hem beëindigen hier. Dit keer draaide hij half om de kater heen en dook op zijn rug af, nagels uitgestrekt om zich in zijn vel te haken en daar schade aan te brengen. Hij wou hem pijn doen, zoals hij pijn gevoeld had. Als Nevermind van de wereld zou zijn, dan zou alles beter worden. Dan zou hij geen BloodClan vader meer hebben, want die bestond niet meer. En die gedachte dreef hem voort om uit te halen, keer op keer. Hij zou niet opgeven, al zou het zijn eigen dood worden.


Take it away, my head is in my own hell

 





Ravenpaw // SHADOWCLAN APPRENTICE

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nevermind
Member
Endings KnAKe1D
Sean
3452
Actief
and as he was the black canvas, they drew stars and a moon to make him a glorious night


CAT'S PROFILE
Age: 84 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Senior Warrior
Nevermind
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimewo 24 feb 2021 - 21:11


Het was tervergeefs. Zijn zoon zag rood van woede, zag enkel het oneindige doel van moord voor zijn ogen. Hij slikte even en stapte een enkel stap naar achteren toe, zijn kop wat laag houdende terwijl hij luisterde naar wat de zwarte kater tegen hem zei. Oh... Wat had hij zijn jongen toch aangedaan? Was het allemaal zijn schuld? Of was het ook de schuld van Russet? Zou dit ook gebeurd zijn als Neritefur nog leefde...? Hij slikte even en spande wel meteen zijn spieren aan toen de jonge kater naar voren schoot. De ander verastte hem echter en voor hij het wist had hij de shadowclan kater op zijn rug. Hij voelde de nagels van de jongen prikken in zijn huid en wel meteen kwamen zijn eigen nagels uit hun hulsel. Hij bleef echter staan en gaf geen kick, hij spande zijn spieren aan enkel in een poging om zichzelf tegen te houden en het jochie geen klap tegen zijn muil te geven. "Ik wil niet me je vechten... Laat me gaan, je zult me nooit meer zien," liever dat dan dat hij moest vechten met zijn zoon. Liever dat dan dat de ander moest leven met de gedachte dat hij zijn eigen bloed had vermoord. Dat kon immers niet gezond zijn... Voor niemand niet.


and as he was the black canvas
Endings MiQen3rW_o
they drew stars and a moon to make him a glorious night

Theme
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Chillypaw
Member
Endings BBTakD
Bunny
269
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 11 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Apprentice
Chillypaw
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 14:37

Chillypaw kwam met een frons tot stilstand toen het tafereel in zicht kwam. Ze was enkel op patrouille geweest, had geen idee gehad dat hier iets aan de hand was - maar nu stond ze plots middenin een familiedrama, zo leek het. Russetfur lag bewegingloos op de grond, rosse vacht donker van het water. Een grote zwarte kater stond bijna versteend rechtop - en Ravenpaw had zijn klauwen in zijn vacht begraven. "Wat in Starclansnaam is hier aan de hand?", vroeg de kattin, bijna verontwaardigd, mond open van verbazing. Van wat ze vanaf hier kon zien, leek Russetfur verdronken te zijn. De grote zwarte kater kende ze niet, maar waarschijnlijk had Ravenpaw een goede reden om hem aan te vallen - of hij was misschien gewoon zo verblind door de dood van zijn moeder. Chillypaw wist dat ze zelf niets anders zou zijn, dat ze waarschijnlijk ook eender wie kapot zou willen rijten als er iets met Slatefur zou gebeuren. Maar haar moeder was hier niet, en zij had nu dus het voordeel dat ze kalm kon blijven, het hoofd boven water kon houden en Ravenpaw zou kunnen stoppen voor hij iets deed waar hij spijt van had. Desondanks was de rogue in leven houden niet haar eerste prioriteit, daarom sprong ze ook niet meteen tussen. Zolang hij maar niet terugvocht, want dat zou nooit goed kunnen aflopen.


Endings SFqKyj
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Endings ViLobN1
Jamie
806
Actief
"Though my soul may set in darkness, it will rise in perfect light;
I have loved the stars too fondly to be fearful of the night."

CAT'S PROFILE
Age: 55 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
Leopardspirit
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 14:45

Soms waren er dingen die zelfs hem te boven gingen. Onnatuurlijke drangen en driften die je tot punten bracht die je niet voor woorden had kunnen houden. Dingen die je met zuivere gewetens en harten niet kon begrijpen. Want het ene moment liep je door je normale leven, je normale sleur van de dag in het gebied dat je dag in en uit ziet, en het ander loop je uit op een scene die onbegrijpelijk is. Een die doorslaggevend is en je hele wereld voor een derde keer breekt. Zijn helder blauwe ogen lagen verward, ietwat verloren op het dode lichaam van zijn zus. Haar rode lichaam lag levenloos aan de water kant. Zijn hersenen schoten terug naar het lichaam van Swiftclaw, het lichaam van Lionstep. Hij was al zo vervloekt veel familie verloren en hier ging de volgende. Het gevecht leek bijna bijzaak met de sereniteit dat hij aan kwam lopen. De ex van zijn partner en hun zoon, zijn neefje, zaten in een gevecht. Al leek deze redelijk eenzijdig. Leopardspirit draaide zijn oren naar achteren. Hij stond hier niet voor. Haar dood... zijn zus moest niet zo afgedankt worden als bijzaak. Als achtergrond in een gevecht. "Dit is genoeg geweest Ravenpaw." Sprak hij helder en ferm, terwijl hij tussenbeiden sprong en een poging deed zijn neefje van de ander af te beuken, op deze manier tussen de twee in te landen. "Deze waanzin brengt haar niet terug. Wraak verzoet de rouw niet" ze zouden zichzelf niet tot beesten verlagen. Hij had nauwelijks door dat een jonge apprentice hem bijna voor was geweest. Haar woorden sloegen op dove oren in zijn aspect. Er was niks anders dan zijn dode oudere zus. En dat haar grafscene hier onteert werd.



LEOPARDSPIRIT

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Innerpaw,
Member
Endings 2k5Ki4h
Nath
22
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 12 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Kitten
Innerpaw,
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 15:21


Gevoelens van leegte namen zoveel ruimte in. Hoe was dat mogelijk? Als het gevoelens van leegte waren, wat nam die ruimte dan in beslag. Leegte was niks, tegelijkertijd was het heel veel. Het voelde als een constante druk, iets wat haar tegen de grond wilde werken, iets wat zo vermoeiend en zoveel energie kostte dat doorzetten erg moeilijk was. Ze leefde om te leven. Er was iets in haar leven wat ontbrak, iets uit haar verleden, iets in het heden en haar toekomst voelde uitzichtloos. Waar leefde ze naar toe?

Elke dag probeerde ze dingen goed te doen, een indruk achter te laten. Elke dag leefde ze voor alles om haar heen, maar niet voor haarzelf. Goedkeuring, dat was waarnaar ze opzoek was. Goedkeuring van haar moeder? Of werd dit veroorzaakt door het verlangen naar een vader? Ze had een vader. Nevermind. Dat was de kater waar ze nu naar keek. Hij en Ravenpaw, verhit. Haar oom, Leopardspirit, hij was er ook. En Chillypaw. Innerpaw keek toe. Haar ogen vonden het lichaam van haar moeder, Russetfur. Zo bekend, maar ook zo vervreemd. De hele situatie voelde als schijn, alsof het niet echt kon zijn. Maar het was echt. Het was zo echt, dat ze haar eigen lichaam niet meer kon voelen.

De stem van Leopardspirit trok haar terug naar de realiteit, terug haar lichaam in. Ze knipperde met haar ogen en keek naar haar oom, vervolgens keek ze naar haar vader, daarna haar broer. "Pa...-pap," stamelde ze. Innerpaw kon het niet voor elkaar krijgen om naar het lichaam van haar moeder te gaan. Ze voelde verdriet, ergens ver weg in haar ziel. Het was er, maar het was onbereikbaar. Wat moest ze nu?


Endings RghLA5n
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ravenpaw
Catministrator
Endings SnKxPwp
Kiek
174
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 12 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Apprentice
Ravenpaw
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 20:46

RAVENPAW // SHADOWCLAN 12 MOONS OLD

Hij vocht niet terug. Waarom vocht hij niet terug?! Het maakte hem alleen maar bozer. De halen die hij had kunnen maken zouden toch niks uitmaken, want hij hoorde stemmen in de verte. Zijn oom Leopardspirit wierp zich tussen hem in en Ravenpaw ontving een beuk die hem van Nevermind af liet rollen. Hij kwam los en keek om zich heen. Chillypaw, Leopardspirit en Innerpaw stonden rond hen. Waarschijnlijk een patrol die zijn spoor gevolgd had zoals hij die van Russet gevolgd had. De zwarte kater snoof kwaad, zijn borstkas ging heftig op en neer door zijn wilde ademhaling. De adrenaline die door zijn lijf heen gierde. "Deze waanzin brengt haar niet terug. Wraak verzoet de rouw niet" de kater zijn neus kreukelde bij zijn woorden. "Dus jij bent oké met het feit dat hij weg komt met moord?" snauwde hij toen naar zijn oom toe. Zijn blik ging naar Innerpaw, die als een soort standbeeld stond te staren. "Pa...-pap," Ravenpaw zijn nagel drukte in de grond bij het horen van het woord. "NOEM HEM NIET ZO!" grauwde hij naar Innerpaw toe. "Wanneer is hij ooit een vader geweest? Heeft hij je gezien toen je je ogen voor het eerst open deed? Toen je je eerste stappen zetten? Was hij bij je apprentice ceremonie?" zijn ogen gingen van Innerpaw naar Nevermind. Ja. Hij was er nooit geweest. Waarom hem dan wel vader noemen als hij dat niet was?


Take it away, my head is in my own hell

 





Ravenpaw // SHADOWCLAN APPRENTICE

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Acornstar
Clanleader
Endings DPKsfdL
Cynthia
3372
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 94 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Leader
Acornstar
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 20:55

Acornstar
If you are strong, you'll find responsibility, Weighs down on you like you're carrying a heavy chain
Hij had niet verwacht om chaos aan te treffen toen hij had besloten te kijken of Riverclan wat uitspookte, want heel eerlijk, het zou hem niks verbazen als ze iets zouden doen. Vooral na wel gebleken was dat alles niet meer met woorden op te lossen was. Dit was niet wat hij gehoopt had vandaag mee te moeten dealen, maar het feit dat het erop leek dat Russetfur verdronken was in de rivier zorgde er toch voor dat zijn ogen wat vernauwden. Had Riverclan dit gedaan? Maar eerst was er een gevecht op te lossen. Ravenpaw die Nevermind aan leek te vallen. Leopardspirit leek de apprentice al te proberen weg te halen bij Nevermind. "Ravenpaw, dat is genoeg." Hij wilde weten wat hier aan de hand was en of Riverclan er iets mee te maken had. "Wat is hier gebeurd?" Het was een simpele vraag, waar hij antwoord op wilde hebben. Want het kwam niet snel voor dat een shadowclan warrior verdronk in een rivier, dat gebeurde niet zomaar.


If you are strong, you'll find responsibility
Endings 38cVMP
Weighs down on you like you're carrying a heavy chain
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wolfblood
Member
Endings Tumblr_p6sdi7UolB1umgtvqo1_640
Kip
864
Actief
➳ I wasn't born to be soft and quiet, I was born to make the world shatter and shake at my fingertips

CAT'S PROFILE
Age: ✘ 21 moons strong
Gender: She-cat ♀
Rank: Young Warrior
Wolfblood
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 21:00


when i need to
I'll bare my bloody fangs
WOLF-BLOOD

Lawaai had haar aandacht getrokken. Na het geintje met Twisedheart zorgde Wolfblood ervoor dat ze regelmatig langs de grens patrouilleerde, en altijd nét iets te dichtbij haar geurmarkering achterliet. Als het aan haar lag zouden ze per direct die gare vissenkoppen een lesje leren. Geen gemekker over vrede, dat hadden die ratten al verpest toen ze een onschuldige warrior besloten te martelen. Toen ze dan ook lawaai hoorde, was ze direct alert. Met haar haren al agressief overeind rende ze naar de commotie toe, waar ze tot haar verbazing alleen maar shadowclanners aantrof en één rogue die haar vaag bekend voor kwam. Even kwam ze met een duidelijke blik van verwarring tot stilstand toen ze zag hoe haar apprentice verblind door woede zich op de kater probeerde te uitten, maar toen herkende ze het rode hoopje naast hem. De kat die haar nog eens in het gezicht had geklapt, en de moeder van d'r apprentice. Ze ving slechts een vlaag aan woorden op, maar het was genoeg om haar tot actie te zetten. Ruw drukte ze zich door de katten heen, zich weinig aantrekkend van wat haar leader of wie dan ook aan het zeggen was. Het was haar apprentice. Ruw probeerde ze hem bij zijn nekvel te pakken, dat was lang niet zo makkelijker meer als vroeger, maar dat zou haar niet stoppen. "Kappen nou kreng!" snauwde ze en probeerde hem met een ontzettende ruk tegen zich aan te drukken, waarna ze hem vast greep in iets dat het meeste leek op een zeer agressieve omhelsing. "Je wilt niet je ouder vermoorden!" siste ze tussen haar tanden door, en hoewel haar handelingen ruw waren was er iets zachts en gebroken diep begraven in haar blik toen ze hem aan kijk. "Geloof me, jongen," Haar ogen boorden zich diep in de zijne, ergens streng, maar bovenalles was duidelijk dat ze hier was om hem te helpen. Als ze die eikel daar samen tegen de grond moesten slaan of verjagen, prima. Maar ze herkende de woede in de ogen van haar apprentice, wist hoe het voelde en wist ook wat het gevolg kon zijn. Dat zou ze hem niet aan doen.



'Fate whispered to the wolf: 'You cannot withstand the storm'
Endings Wolfospoging1111
'To which the wolf replied: "I am the storm"'

Slap Count: 08
Kill Count: 02
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Endings DPKsfdL
104
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 52 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Senior Warrior
Grimestripe
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 21:21

Zijn leven was er echt niet beter op geworden en meer woede raasde door zijn lichaam dan eerst. Vreemd genoeg, hij hield zichzelf in controle al zou het niet iedereen daar mee eens zijn. De dood van die Apprentice die hij veroorzaakt had, had niet de gevolgen gehad waar hij op gehoopt had. Het was niet lastig te merken dat Crystalstar het niet eens was met de moord op Hollypaw, als blijkbaar haar naam was en de eerst zo zelfverzekerde kater besloot om stug te zwijgen over of hij er iets mee te maken had. Het betekende niet dat hij veilig was, als ogen op hem gericht waren met ieder hun eigen bedenkingen over hem. Natuurlijk was het geen verrassing dat hij een hoofdverdachte zou zijn, gezien zijn reputatie in en buiten de clan. Alleen hielp het hem niet. Een andere gebeurtenis had hem verder gebroken en Grimestripe had door dat hij er alleen voor stond nu. Niet dat het hem uitmaakte of hem zou tegenhouden, want hij was er van overtuigd dat hij zou rijzen naar de top en deel van de macht zou uitmaken. Hoe dan ook. De slecht gehumeurde Warrior liep langs het water verzonken in zijn gedachtes toen hij al vlug de commitie opmerkte verderop. Dat was niet geheel bijzonder, als een groepje katten daar stonden te ruziën. Al dan nog aan de overkant van de rivier, het was hem te dichtbij hun territorium. En Grimestripe zou niet Grimestripe zijn, als hij er niet op afging. Het opvallenste was een nat lichaam, een dode poes. Daarna het feit dat alle katten uit Shadowclan leken te komen en zelfs die ouwe Acornstar was erbij. Er was ook een geur bij die niet Shadowclan was, maar eerder de sterke geur van die smerige Bloodclan. Niemand van de katten droeg een halsband. Er was hier een drama bezig hier, maar Grimestripe had helaas geen lekker hapje bij zich om er van te geneiten met een lekkere snack. Oh, die vervelende poes was er ook bij. Natuurlijk, hij vond iedereen vervelend. Haar naam was iets met Wolf, echter had hij maar weinig interesse in de namen van anderen. Zij probeerde de langharige zwarte kater tegen te houden die duidelijk niet blij was met de aanwezigheid van de andere zwarte kater. Degene die rook naar Bloodclan, ook al droeg hij niet de welbekende band met tanden. "Wat een gezellige boel hier''sprak hij, zichzelf bekend makend aan de verzameling aan de overkant. Zijn stem was duidelijk, hier was hij niet mee eens. Al vond hij het wel interessant. Hoe dan ook, hij zou ze laten zien dat je niet alles kon maken. Ook al vond hij dat hij dat zelf prima kon.


Don't make me a liar, 'cause I swear to God
Endings Gr317
When I said it, I thought it was true
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Nevermind
Member
Endings KnAKe1D
Sean
3452
Actief
and as he was the black canvas, they drew stars and a moon to make him a glorious night


CAT'S PROFILE
Age: 84 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Senior Warrior
Nevermind
BerichtOnderwerp: Re: Endings   Endings Icon_minitimedo 25 feb 2021 - 22:02


De oudere kater liet zijn zoon maar doen. Hij aanvaarde de halen die de ander over zijn rug haalde. Het prikte, maar Nevermind was veel erger gewoon. Hij voelde echter wel het bekende gevoel van een wonde maar al te duidelijk... Het zou nooit veranderen, dat gevoel. Hoe het prikte en sneed, gevolgd door een warmte dat de aanwezigheid van bloed aangaf. Hij kneep zijn ogen toe en duwde zijn kin tegen zijn borstkas aan, maar deed verder niks. Hij liet Ravenpaw doen, ookal wist hij dat dit misschien niet goed zou zijn voor de ander. Je eigen ouder toetakelen, vermoorden... Nee, dat kon gewoon niet goed zijn voor een jong... maar wat kon hij nog meer doen? Wat moest hij doen? Hij zou zijn jongen nooit slaan... Of zijn nagels in zijn vlees slaan. Hij wilde hem geen pijn doen.
Het zware gewicht op zijn rug werd echter al snel verwijderd en voor even wankelde de rogue waarna hij een paar stappen naar achter zette en even diep adem haalde. Kort keek hij naar degene die zijn zoon van hem had gehaald... Leopardspirit. Hij knikte enkel even kort naar het jochie, het was de broer van Russetfur... En Goldennight... Nevermind was maar al te bekend met hem en had dan ook duidelijk respect voor de jongere kater. Hij zei niks toen de vuurrode kat zijn woorden sprak. met de jaren was hij wijze geworden en inmiddels wist hij wel dat hij soms zijn bek moest houden, nu was een van die momenten. Hij slikte even en liet zijn blik afdwalen van het duo. Twee apprentices waren aanwezig; eentje die wel erg veel op Slatefur leek en... Hij voelde wel meteen hoe zijn kop licht werd en zijn poten zwaar. Het stemmetje van de jonge poes bereikte zijn oren en voor even staarde hij haar onbewegelijk aan. Dit was geen plek voor kinderen om het lichaam van hun moeder te zien. Niemand zou in zo'n situaties de dood van hun geliefden moeten aanzien. De massieve kater beet op zijn onderlip. Het enkele woordje dat het kind had uitgebracht maakte hem emotioneel en onstabiel. De woorden die zijn zoon als antwoord terug vuurden waren niks meer dan de waarheid. Ravenpaw had gelijk, hij was geen vader voor deze kits... Hij was geen papa. Hij had ze nooit zien opgroeien. "En daar heb ik zoveel spijt voor," prevelde hij teder en zacht tussen zijn lippen door, amper hoorbaar. Het was enkel voor zijn bloed bedoeld, voor zijn zoon en dochter... Zouden ze het begrijpen? Hij wist het niet, hij wist niks meer... Niks was zeker...

In zijn ooghoek zag hij een oude bekende verschijnen en wel meteen knikte hij plechtig naar de leader van Shadowclan. Nevermind opende wel meteen zijn mond toen de gestreepte kater zijn vraag stelde. "Ik was van fourtrees langs deze grens aan het terugkeren naar rogue gebied toen ik Russetfur door het ijs zag zakken. Ik heb zo snel mogelijk gehandeld, haar lichaam was bijna volledig onder het ijs verdwenen maar ik heb haar bij de staart kunnen grijpen... Zo heb ik haar uit het water gekregen," Hij slikte even en keek naar het lichaam van de rode poes. De wonde die hij had gemaakt op haar staart was duidelijk; hij had er hevig aan getrokken. "Ze ademde niet meer... Dus ik probeerde haar op te warmen door mijn lichaam tegen het hare te duwen, het water uit haar longen te krijgen... Maar ik was te laat, ze had zich al bij starclan gevoegd," Zijn helderblauwe ogen dwaalden even naar zijn poten. "Toen kwam Ravenpaw. Hij verdenkt mij van moord en viel me dus aan," Een zucht volgde. "Ik wil jullie niet ter last zijn, Acornstar, ik wens Shadowclan geen onheil toe,"
De zwarte kater keek even schuin op naar het tafereel dat niet ver van hem afspeelde. Ergens deed het pijn om zijn zoon bij een andere vrouw te zien, om te zien hoeveel zij om hem gaf en hoe zij zo voor hem zorgde. Hij stond niet helemaal achter haar techniek, maar het vertederde hem wel. Hij was dankbaar om dit te zien, het was een bitterzoet beeld die hij oh zo graag voor zichzelf wilde... Maar hij was slimmer dan een paar dwaze fantasieën. Toen een nieuwe stem te horen was, keek hij enkel even op... Hm, Riverclan. Kort trok de zwarte kater even met zijn oortjes waarna hij terug oogcontact zocht met de gestreepte leader van zijn ex-clan. "Acornstar ik heb ook info over Bloodclan die enkel voor u en shadowclan is bedoelt," sprak hij kalm tegen de ander waarna hij afwachtend oogcontact probeerde te behouden; hij wilde immers eerst toestemming om dichter te komen bij de ander. Hij wilde de info immers enkel delen met hem en niemand anders... Al zeker niet met visvreters.


and as he was the black canvas
Endings MiQen3rW_o
they drew stars and a moon to make him a glorious night

Theme
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Endings
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: Other Territory :: Boundaries-
Ga naar: