It doesn't feel bad, but



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Greenleaf, 12 °C - 22°C
Het is lekker weer in het woud. Er zijn veel kruiden te vinden nu het water terug getrokken is. Ook prooi is er genoeg. Een mooie tijd voor de Clans.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
None
enjoy your peace... while it lasts
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Founder
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 It doesn't feel bad, but

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Crystalstar
Clanleader
It doesn't feel bad, but August10
Bo3
1286
Actief
Everything is sacrificable for the greater good.

CAT'S PROFILE
Age: 60 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Leader
Crystalstar
BerichtOnderwerp: It doesn't feel bad, but   It doesn't feel bad, but Icon_minitimedi 22 jun 2021 - 23:00

Toen ze Seamist slapend in haar nest aangetroffen had was alles weer bij haar teruggekomen, en Crystalstar had even niets anders kunnen doen dan zitten en op de ander neerkijken, zich afvragend wat ze moest doen. Ze had zich compleet voor Seamist opengesteld, en daarna was het allemaal heel snel gegaan. De nacht die ze gedeeld hadden was voor beide poezen een uitlaatklep geweest, om eindelijk weer de warmte van de liefde te voelen. Maar Crystalstar was bang voor de gevolgen. Ze had Seamist meer laten zien dan aan wie dan ook in de laatste moons. Daarnaast konden er anderen achter komen, en kon dit nieuws Arcticwolf bereiken. Dan had ze Seamist in gevaar gebracht. Maar het aller bangst was ze nu wel voor de reactie die ze van Seamist zelf zou krijgen, zodra die haar ogen opende. Misschien zou ze wel direct spijt hebben en ervandoor willen gaan. Maar hoewel Crystalstar zich veiliger voelde met de slapende versie van de kattin, wist ze dat er snel iets moest gebeuren als ze hoopte dit geheim te houden. En dus had ze Seamist voorzichtig wakker gemaakt en meteen meegenomen, het kamp uit. Onder de dekmantel van een jachttripje konden ze wel even wegblijven zonder teveel verdenkingen op te wekken.

Ze liepen het eerste stukje in stilte, terwijl Crystalstar constant probeerde de juiste woorden te vinden. Ze vond Seamist ook in het daglicht nog mooi, maar kon er niet omheen dat ze haar gevoelens misschien weer zou moeten vergeten. "Luister, over gisteren. Ik had het echt niet voorzien.. En ik begrijp het compleet als het je ongemakkelijk heeft gemaakt, of verward.. Ik snap het als je hier nooit meer over wilt nadenken." Miauwde ze, veel te formeel. Het was moeilijk om buiten, in het zonlicht, haar maskers af te laten, hoe erg ze het ook probeerde. "Nee, dat laat het klinken alsof ik er niet meer over na wil denken. Ik vond het perfect.. Maar ik ben bang dat ik je teveel voor me heb laten doen." Corrigeerde ze zichzelf, met beschaamd naar beneden gekeerde oortjes.

[Sea]


:∆:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
It doesn't feel bad, but DPKsfdL
Babs
390

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: It doesn't feel bad, but   It doesn't feel bad, but Icon_minitimedi 22 jun 2021 - 23:24

A darker dream with no ending
Ze had in geen tijden zo lekker geslapen, warm, geborgen en zacht. Ze had haar ogen laten dichtvallen en zichzelf aangenesteld tegen de clanleider aan en was vervolgens in een diepe, droomloze slaap gezakt. Ze ontwaakte pas toen haar clanleider haar wekte. Het eerste wat er in haar heldere ogen af te lezen was was verwarring. Haar blik zocht in het rond voordat alles langzaam in elkaar klikte met begrip. En vanaf daar zette toch wel lichte paniek in. Als in een waas liet ze zich meevoeren door de sterkere kattin, net zoals ze die avond had laten doen, het kamp uit en het territorium in.

Haar hoofd gonsde van de gedachten terwijl ze meeliep, diep het territorium in. Haar adem bleef steken in haar keel terwijl ze sense probeerde te maken van wat er allemaal had plaatsgevonden, wat ze zelf gevoeld had. Het was fijn geweest die nacht, ja, maar haar hoofd was al zo lang in de war over... letterlijk alles, dat ze niet eens meer goed wist wat ze precies moest voelen. Ze hief haar blik behoedzaam naar Crystalstar toen ze begon te spreken en draaide bij de eerste zinnen langzaam haar oren naar achteren. Misschien dat Crystalstar zelf het wel als een fout zag. Haar hart hamerde pijnlijk in haar borstkas. Waar ze zelf niet eens wist wat er gebeurd was, was het ondraaglijk om weer weggegooid te worden. Als Crystalstar dit allemaal niet gemeend had althans. Toch leek dit niet het geval te zijn, al bracht dat een hele nieuwe set aan problemen naar voren. "Ik.. Ik weet het niet, er is zoveel gebeurd, ook voor vannacht," stamelde Seamist, "Ik heb Arctic, de kittens.. En Arctic.. de clan.. Ik vond het heel fijn.. Het is de fijnste nacht die ik in manen heb gehad, maar alles is zo moeilijk." Haar stem begon te trillen. Ze wilde Crystalstar niet afwijzen voor iets wat oprecht heel fijn was geweest, waar ze voor de verandering zich echt veilig en prettig had gevoeld. Maar ze was zo in de war. Hoe ging je van bijna verbannen worden naar dit? Ze liet haar oren langzaam hangen. "Arctic doet me wat aan als hij hierachter komt..." Haar stem beefde, alsof het besef ervan nu pas echt inzakte en terwijl ze dit uitsprak, staarden haar ogen geschokt de leegte in.
All I know is, I'm lost
And I'm counting the cost


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crystalstar
Clanleader
It doesn't feel bad, but August10
Bo3
1286
Actief
Everything is sacrificable for the greater good.

CAT'S PROFILE
Age: 60 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Leader
Crystalstar
BerichtOnderwerp: Re: It doesn't feel bad, but   It doesn't feel bad, but Icon_minitimedi 22 jun 2021 - 23:49

Dit kon ze niet lopend doen. Crystalstar stopte met lopen en ging toen zitten, met haar zeegroene ogen op die van Seamist gericht. Wat moest ze nu doen? Het veilige zou natuurlijk zijn om de ander gewoon te bevelen weer naar Arcticwolf te gaan en hier nooit meer over te spreken. Maar dat kon ze niet, dat wilde ze niet. Ze wilde Seamist nog een keer in haar nest vinden, wilde haar nog een keer wakker maken, maar dan met goed nieuws. Het was meer interne crisis dan Crystalstar in tijden had gehad. Het was altijd zo makkelijk geweest: kies voor de clan, alles is op te offeren. Maar nu er een breuk in die hardheid zat, was het moeilijk weer terug te gaan. Misschien was het het beste als Seamist háár gewoon afwees, dan hoefden ze hier niet meer over te spreken en kon ze zich er vast wel weer doorheen bijten, zoals ze altijd had gedaan.

Maar Seamist wees haar niet af, ze legde alleen uit waarom het allemaal zo moeilijk was. De echt pijn kwam toen ze toegaf dat het de beste nacht in moons was geweest, wat voor Crystalstar niet anders was. Het was zo lang geleden dat ze zich helemaal in iemand had kunnen verliezen. De leader luisterde in stilte, en schaamde zich voor het feit dat ze er zelf niet genoeg aan gedacht had, dat ze niet sterk genoeg was geweest om zichzelf tegen te houden. Ze had toegegeven aan haar eigen verlangens, en was plannen aan het maken om dat weer te doen. Had ze niet gezworen alleen voor de clan te leven? Toen Seamist over haar mate begon keek de grijze kattin weer op, nu met iets meer vuur in haar blik. "Arcticwolf doet jou helemaal niets aan. Als hij bij iemand zijn beklag wil doen, dan zal dat bij mij zijn. Ik heb gezworen je te beschermen, en ik breek mijn beloftes niet." Ze wilde haar nek uitsteken, en Seamist opnieuw aanraken, maar ze was bang dat ze dan niet zou kunnen stoppen. Het voelde als verraad op Arcticwolf's mate zo te behandelen, maar ze had het niet kunnen laten. Daarnaast was Seamist ook niet gelukkig geweest, dus misschien kon ze het in dat opzicht voor zichzelf goedpraten. Maar dan waren er ook nog die aankomende kittens.. "Als ik je een plekje aan mijn zijde kon bieden, dan zou ik dat gedaan hebben. Ik weet niet hoe goed wij bij elkaar passen, maar ik ben van plan er achter te komen, als je het goed vind." Crystalstar had altijd veel gedaan voor degenen die ze lief had, maar dit was een nieuw verhaal. Ze basseerde zichzelf op één mooie nacht.


:∆:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
It doesn't feel bad, but DPKsfdL
Babs
390

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: It doesn't feel bad, but   It doesn't feel bad, but Icon_minitimewo 23 jun 2021 - 12:47

Play in the oceans of the mind
Haar leven had uitzichtloos geleken, gevangen in een relatie met Arcticwolf, dragend van zijn kittens. De avond dat ze de den van Crystalstar in was gelopen, was de temperatuur op het vriespunt gedaald, maar plotseling waren ze omgeslagen naar iets anders. Seamist had zich mee laten voeren door dit licht aan het eind van de tunnel. Ze wist niet wat ze voor Crystalstar voelde, het was te snel gegaan, te plotseling. Het was makkelijk om jezelf te verdrinken in warme gevoelens op het moment dat je manen lang enkel kou en angst had gevoeld. Dan was het makkelijk om die strohalm te grijpen die je een uitweg kon bieden, weg uit die diepe duistere put. Zoals Rabbitcharm had gezegd, ging ze zichzelf erbij neerleggen en zo door?

Maar was het eerlijk naar Crystalstar om zo te denken? En... plotseling zonk het in, hoe ging ze dit aan Amberpaw en Brackenpaw verantwoorden? Zij wisten hier helemaal niks van, ze had ze zoveel mogelijk uit de wind gehouden. Zij wisten niet beter dan dat Arcticwolf hun vader was en dat ze een fijn, warm gezinnetje waren. Seamist had ervoor gezorgd dat de kittens van haar en Settleddust nergens zich zorgen over hoefden te maken. Ze moesten opgroeien in een warme omgeving, veiligheid kenden. Bracht ze dit allemaal in het geding nu? Ze was vreemdgegaan met de clanleider... Haar poten begonnen wat te trillen van de stress. Had ze het kaartenhuis helemaal in laten storten? Stenen door de glazen ruiten gegooid? Nee, Arctic wist dit niet, nog niet. En dat was misschien maar beter ook. Crystalstar sprak dat Arcticwolf Seamist helemaal niks aan zou doen, dat ze haar beloftes niet brak. Maar toch, Crystalstar kon Seamist de maan en de sterren beloven en alsnog zou Seamist geloven dat Arctic een manier zou vinden. Dan wel niet fysiek, dan wel via 'hun' kinderen. Hij was slim, te slim. En had Seamist veels teveel in zijn web gesponnen, mede dankzij Crystalstar. Dat was alleen al te bewijzen aan haar flanken die gezwollen waren met ongeboren kittens.

Sowieso kon Seamist het niet helpen om argwaan te voelen na deze plotselinge ommekeer. Ze had Crystalstar uit empathie aangeboden te blijven en het was meer geworden. Maar het was erg plotseling geweest. Hoe kon ze erop vertrouwen dat dit gemeend was? Dat dit iets echts was? Op basis van één nacht? Ze stond als aan de grond genageld. Hier was de strohalm, de uitweg, een touw gegooid in een diepe put. Maar het pad was zo gevaarlijk, kon zoveel glasscherven bevatten. En koos ze dan in het belang van haar kinderen? Kon ze weer egoïstisch zijn en in het belang van zichzelf kiezen? En zelfs al koos ze in haar eigen belang, zou Crystalstar er dan achterkomen dat het slechts op één nacht gebaseerd was? Als iemand zo snel de ene kant op kon fladderen, konden ze ook weer de andere kant op dwarrelen. Dan was ze weer alleen met alle zoete beloftes, zoals Settleddust dat ook had gedaan, overgeleverd aan Arcticwolf die nog bozer zou zijn dan voorheen nadat ze hem vernederd had.

Het licht aan het eind van de tunnel was daar, maar ze koos ervoor om er niet naartoe te lopen. Haar stem was zacht en verstikt terwijl ze sprak, terwijl ze zo graag naar deze uitweg toe wilde lopen. Zelfs al wist ze niet of ze van Crystalstar kon houden. Als ze alleen zichzelf ermee zou schaden, had ze deze keuze in een hartslag gemaakt. "Ik zou momenteel niet aan mijn kinderen verantwoorden kunnen dat dit gebeurd is, of dat ik Arcticwolf's zijde zou verlaten. Ze hebben het al zwaar met dat er een tweede nest komt. Arcticwolf is zelfs Amberpaw's mentor..." Een keuze gemaakt uit angst, een legitieme angst, maar nog steeds angst.e 
Looks like the stars won't shine much longer


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crystalstar
Clanleader
It doesn't feel bad, but August10
Bo3
1286
Actief
Everything is sacrificable for the greater good.

CAT'S PROFILE
Age: 60 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Leader
Crystalstar
BerichtOnderwerp: Re: It doesn't feel bad, but   It doesn't feel bad, but Icon_minitimewo 23 jun 2021 - 19:19

Of ze Seamist echt als mate wilde hebben kon Crystalstar niet eens zeggen. Het was één nacht geweest, maar het was de eerste nacht in tijden geweest waarin ze zich volledig gelukkig had kunnen voelen. Ze wilde er op kunnen bouwen, wilde het herhalen. En misschien nog wel belangrijker, ze wilde Seamist redden van het lot dat zij haar had toegewezen. Het was een enorm egocentrische houding, om haar nu opeens te willen helpen omdat Crystalstar iets voor haar gevoeld had, en ze wist dat het niet zo hoorde, maar ze kon het niet helpen. Ze wachtte gespannen af, en keek naar Seamist's ogen, waarin ze niets kon zien van wat er vannacht in te zien was geweest. Nu stonden haar ogen verdrietig en bang.

Haar keel werd droog en haar ogen vochtig toen ze het antwoord kreeg, en ze klemde haar kaken zo hard op elkaar dat haar kiezen ervan knarsten. Het was zo eerlijk om dit antwoord te krijgen, en toch voelde het als de grootste misdaad die haar ooit was aangedaan. Seamist was verantwoordelijk door dit te doen, ze offerde hun hypothetische toekomst op voor die van haar kittens. Crystalstar knipperde en twee stille tranen vielen langs haar gezicht op de grond, toen waren haar ogen weer droog, Ze kon er niets aan doen, het masker van de sterke leader begon al weer terug te glijden. "Oh. Ik snap het, dat is.. nobel van je." Mauwde ze, op een zachte toon die het verstikkende gevoel van een onderdrukte snik niet kon verbergen. Ze zou niet meer huilen voor Seamist, dat zou oneerlijk zijn. Het was niet haar schuld. En toch wilde Crystalstar het liefst gewoon weglopen, en zeggen dat de ander een verrader was. Ze wilde wraak nemen, zoals ze altijd wilde als ze pijn had. "Ik.." Ze blies een lange, trillerige ademteug uit. "Ik respecteer je keuze. Ik hoop dat je naar me toe komt als je het gevoel hebt dat je mijn bescherming nodig hebt." Kreeg ze er uiteindelijk tussen strakke kaken uit.


:∆:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Seamist
Member
It doesn't feel bad, but DPKsfdL
Babs
390

CAT'S PROFILE
Age: 27 moons
Gender: She-cat ♀
Rank:
Seamist
BerichtOnderwerp: Re: It doesn't feel bad, but   It doesn't feel bad, but Icon_minitimewo 23 jun 2021 - 20:21

Play in the oceans of the mind
Ze stond te bevne op haar poten terwijl ze een mengeling van emoties over Crystalstar's gezicht zag. Met die emoties, zag ze het touw wat was uitgeworpen doorgeknipt worden. Het kwam naar beneden vallen, haar put in en daalde met een plof op de grond neer. Haar redding, haar uitweg. Ze had het afgewezen. Ze had zichzelf een leven met Arcticwolf toegewezen, zodat haar kinderen niet in deze zelfde put werden gesmeten.

Een sidderende ademhaling kwam uit haar mond terwijl ze de tranen langs Crystalstar's wangen zag glijden, een fysieke uiting van het besef dat ze de poes echt gekwetst had. Maar hoe kon ze anders? Deze affaire doorzetten? Crystalstar zag niet in wat Arcticwolf kon doen met Seamist, met Amberpaw en Brackenpaw. Met de ongeboren kittens die in haar buik groeiden, onbewust over wat hier allemaal plaatsvond. Eigenlijk was ze vannacht al te ver gegaan. Eigenlijk was vannacht al gevaarlijk geweest. Ondanks alles, ondanks dat ze zich sterk probeerde te houden, stonden de tranen te glimmen in haar ogen. Ze had veilig kunnen zijn, maar ze had het afgewezen. Misschien had Arcticwolf wel gelijk en verdiende ze alles wat haar toekwam. Maar voor Amberpaw en Brackenpaw kon ze het trotseren, voor hun zou ze dit kunnen en willen redden. Zolang ze al haar eigen geluk opzij zette, zou dat moeten gaan.

Misschien was dat Starclan's ware straf.

Ze kreeg geen woord uit haar keel in eerste instantie en drukte haar grote oren haar nek in. "Het spijt me dat ik het niet kan.." wist ze uiteindelijk verstikt uit te brengen, pijn en verdriet in haar ogen. Ze wist niet voor wie het haar meer speet, Crystalstar hier voor haar of haarzelf. Maar ja, ze was ook egoïstisch, werd haar altijd 's nachts ingefluisterd. En dat had ze nu wel weer bewezen.
Looks like the stars won't shine much longer


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crystalstar
Clanleader
It doesn't feel bad, but August10
Bo3
1286
Actief
Everything is sacrificable for the greater good.

CAT'S PROFILE
Age: 60 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Leader
Crystalstar
BerichtOnderwerp: Re: It doesn't feel bad, but   It doesn't feel bad, but Icon_minitimewo 23 jun 2021 - 20:43

Geen Crystalstar zonder pijn. Ze had al zoveel overleefd, dit moest er nog wel bij kunnen. Misschien was het beter zo, als ze niet hoefde te voelen. Misschien kon ze dit achterlaten als een hobbeltje in haar weg richting complete overgave aan haar clan. Misschien moest ze hiervan leren dat het niet haar recht was om haar gevoel achterna te streven.

Nee, dat was niet de les die ze hieruit zou trekken. Crystalstar fronste wat en zag dat Seamist ook tranen liet. De leader deed een stap naar voren en drukte heel kort haar kopje tegen die van de andere kattin. "Het is niet jouw schuld." Miauwde ze, haar vaste toon teruggevonden. Een kiem van vastberadenheid had houvast gekregen in haar gedachten. Als ze Seamist niet kon hebben, zou ze toch in ieder geval haar uiterste best doen om ervoor te zorgen dat zij en haar kittens veilig bleven, zelfs als dat betekende dat ze haar trouwste warrior moest aanpakken. "Je bent goed, dat kan van mij niet gezegd worden." Gaf ze toe, haar gezicht hard als steen, maar haar ogen weer liefhebbend. "Doe wat je moet doen om de kittens veilig te houden, en ik zal jou veilig houden." Beloofde Crystalstar opnieuw, terwijl ze opstond en Seamist wenkte om weer mee te lopen. Ze zouden niet meteen teruggaan naar het kamp, dat wilde ze dat jonge kattin niet aandoen, maar ze kon hier niet langer blijven zitten.

Wat zou er nodig zijn om dit alles geheim te houden? En om er daarna op toe te blijven zien dat Seamist veilig bleef van haar eigen mate. Het antwoord was heel simpel, maar toch zo ontzettend ingewikkeld.


:∆:
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
It doesn't feel bad, but
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: RiverClan territory :: RiverClan territory-
Ga naar: