ambrosia flowed on the tongues of the gods



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Leabare, -20 °C - 5°C
Het is guur en koud. Het wordt een wit wonderland. Kerstlichtjes in de bomen en een bevroren rivier. Een strenge Leabare.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
None
enjoy your peace... while it lasts
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Founder
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 ambrosia flowed on the tongues of the gods

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Newtspark
Dark forest
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Miniav10
dodo
609
Actief
and even Dionysus would marvel at her insanity

CAT'S PROFILE
Age: ➤ 17 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Medicine cat
Newtspark
BerichtOnderwerp: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimedo 30 dec 2021 - 22:54


this is the start
of how it all ends


Sneeuwvlokken dwarrelde naar beneden. De hemel had een donkere, vreemde kleur en een koude wind jaagde door haar dunne vacht. Sinds ze Twistedheart verteld had dat ze zwanger was waren de dagen voorbij gevlogen. Het was alsof, elke keer dat ze knipperde er weer uren voorbij waren gevlogen. Er stonden geen sterren aan de hemel en ook de maan leek zich te verschuilen achter de wolken. Alles om haar heen gaf aan dat ze het er niet mee eens waren. Zelfs de geluiden die uit het bos kwamen leken te fluisteren dat ze moest omkeren, dat ze terug naar haar nest moest en de hulp moest vragen van Peppermint, maar ze deed alles behalve dat. De flame point liep langzaam het kamp uit. Haar buik was iets ronder geworden ondertussen, maar dat was iets wat ze ook nog op het eten kon schuiven. Het leek erop dat de wind niet zou gaan liggen, iets wat het de afgelopen dagen al niet gedaan had. Met koude temperaturen en sneeuw zou het bos een prachtige plek geweest zijn als ze niet met op elkaar geklemde kaken een plek zocht.

Na even gezocht te hebben had ze een plekje gevonden. Een perfect plekje waar ze enig sinds beschut was tegen de wind en de sneeuw, een plekje die warm genoeg zou zijn voor haar kroost die onderweg was. De flame point perste haar lippen strak op elkaar terwijl warme, zoute tranen over haar wangen rolde. Ze had geen kinderen gewild, althans op dat moment nog niet. Er was nog zo veel wat ze wilde doen, maar op dat moment was ze niks anders dan een bang kind. Een kind die fouten had gemaakt in haar leven waar ze nu voor altijd voor zou moeten boeten. Fouten die haar ooit fataal zouden worden. Ze wilde niet weten wat de clan van haar vond als ze erachter zouden komen dat ze kinderen had gehad met hun leader. Wat ze van Twistedheart zouden denken. Een gesmoorde kreet verliet haar bek toen de weeën heftiger werden. Aan het begin van de avond had ze nog overwogen om in de medicine cat den te bevallen, maar elke cel in haar lichaam vertelde haar dat ze het hier moest doen. Hier, op de grond waar ze oud zouden worden, waar ze zouden leren vechten, jagen, waar ze ooit hun eigen familie zouden hebben. Een plek die bedoeld was voor de kleine mormels waar ze nu stiekem al heel erg verliefd op was.

De maan kwam steeds hoger aan de hemel te staan en het pak sneeuw leek alleen maar te groeien. Haar blik gleed tussen de struik en de bomen door naar de lucht. Zou starclan haar bijstaan voor deze ene avond? Zouden ze haar helpen gezonde kittens op de wereld te zetten? Met een verdrietige glimlach op haar gezicht rolde er nog een traan over haar gezicht. ”Eén gunst, dat is alles wat ik van jullie vraag.” Fluisterde ze en even leek de wind iets te gaan liggen. Alsof ze voor het eerst in tijden weer naar haar aan het luisteren waren. ”Laat ze gezond zijn. Zij hebben hier niks mee te maken. Ze zijn onze toekomst.” Ze zouden de beste warriors worden, liefdevolle vaders of moeders, misschien zelfs wel deputy of medicine cat. Het maakte niet uit wat ze zouden worden, Newtspark was nu al trotser dan ooit tevoren. ”Het enige wat ik wil is dat ze gezond zijn.” Smeekte ze hun. Wanhoop lag in haar blauwe ogen. De angst dat ze haar kinderen zou straffen voor haar daden voelde niet terecht. Het voelde niet goed en niet terecht. De problemen die ze met haar hadden zou hun niet moeten beïnvloeden.


Misschien hadden ze haar gebeden wel gehoord en beantwoord, want een uur later lag ze daar met kittens. De toekomst van de clan die haar thuis zouden beschermen wanneer zij het niet meer kon, als ze dat ooit al had gedaan. De verdrietige glimlach die eerst op haar snuit stond was veranderd in een gelukkige, een trotse. Weer keerde ze haar kop richting de hemel waar één eenzame ster leek te schijnen, al had het ook de vermoeidheid kunnen zijn die de maan verwarde voor een ster, de maan of misschien wel een vliegtuig, maar op dat moment maakte het allemaal niet uit. Haar kittens lagen bij haar en de wereld leek even stil te staan in dit moment. Een moment wat ze nooit meer zou vergeten. Een moment wat voor haar misschien wel het punt was geweest wat haar veranderd had nu ze een reden had om de wereld een mooiere plek te maken. Een betere plek voor haar en haar kindjes, haar kindjes die ze nooit meer uit het oog zou verliezen. ”Dankjewel…” Fluisterde ze. Wat ze voelde was bijna niet te beschrijven. Hoewel ze het gehoord had van andere queens leek het niet realistisch om meteen zo verliefd te zijn. Meteen zo van iets of iemand te houden die je net een uur geleden op de wereld gezet hebt, maar toch was niks minder waar.

Het was de drang om te beschermen wat van haar was die haar een nieuwe kick van adrenaline gaf toen ze geritsel hoorde. Het was dat natuurlijke instinct wat ervoor gezorgd had dat ze opstond en haar nu droge kindjes even achterliet. De kindjes die ze op het warmste plekje in het shadowclan territory achterliet. Beschermd van de wind en de kou. Newtspark stapte de stuik uit met bloed wat nog aan haar achterpoten kleefde en haar anders crème vacht nu bordeaux kleurde. De kersverse moeder rilde toen de ijskoude sneeuw sneed in haar gezicht. Met half dichtgeknepen ogen speurde ze de omgeving af, opzoek naar de boosdoener die dit magische moment voor haar zo bruut wilde verstoren. Haar oren lagen plat in haar nek toen ze de donkere schim haar kant op zag komen en kwaad klemde ze haar kaken op elkaar. Waarom leek hij overal te vinden te zijn de laatste paar dagen. Het was alsof hij er nu dagelijks werk van maakte om haar lastig te vallen.

"Settleddust."


[closed]

they used to shout my name
now they whisper it
MONTY




  forgive me father
   for i have sinned in all the most intricate,
    exquisite and aesthetically pleasing ways i was capable of



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Dutch22
Renske
2127
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 32 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimedo 30 dec 2021 - 23:53

I was just a kid who was strong enough to

pick this armour up

Sinds de dag dat Newtspark alles aan hem had opgebiecht, was zijn brein geen moment rust gegund. Alle scenario's waren door zijn kop gegaan. Degene die het meest terugkwam was: ze liegt. Het was één grote val. Ze wilde hem laten geloven dat ze een slechterik was, om mee te spelen in haar plannen en uiteindelijk was dit alles één groot complot van haar en Acornstar. Een reden om van hem af te komen. Maar hoe meer hij erover nadacht, hoe bizar de dingen waren die Newtspark vertelde, hoe meer hij maar kon denken dat het waar was. Al die onverklaarbare doden, en allemaal kwamen ze terug op hun medicine cat. En vanaf het moment dat hij had gezegd dat hij bereid was om met haar in zee te gaan, wist hij dat hij net misschien wel de grootste leugen in zijn carrière had uitgesproken.

Hij was met haar terug naar kamp gelopen, spreken over moord en doodslag alsof het de normaalste zaak van de wereld was geweest. Hoe ze dat het beste konden doen en dat - mocht Acornstar nog terugkomen - ze het zouden doen. Hij had haar verteld dat hij wist dat Acornstar nog drie levens had; zij had hem gecorrigeerd en verteld dat het er nog maar twee waren. Twee. Het was simpel genoeg. Newtspark zou nog één druppel op een gloeiende plaat doen en Acornstar beroven van zijn laatste levens en Settleddust zou uit het bloed herrijzen als Settledstar. Simpel, eenvoudig, daadkrachtig. En Newtspark zou gelukkig kunnen worden als medicine cat die was weggesneden van de sterren. En de deputy zou niet liegen als hij dat plan ook daadwerkelijk had overwogen. Hij zou geen bloed aan zijn klauwen hebben en dan daarna, dan zou hij Newtspark kunnen opruimen met een simpele zwaai van zijn klauwen. En niemand zou ooit weten wat was gebeurd. Simpel.

Toch had hij nog een fractie van een geweten over. Hij kon zich niet laten zakken tot dat niveau. Hoe kon hij zich ooit verontschuldigen tegen de sterren? Acornstar was misschien zijn pad verloren, maar dat betekende niet dat hij erachteraan moest. Net als Acornstar, net als Newtspark. Wat zou dat betekenen voor de rest van zijn leiderschap? Nee, er was een simpelere oplossing. Nog eenvoudiger dan wat Newtspark hem aangeboden had. En dat was dat Newtspark moest verdwijnen. Acornstar zou terugkomen en Newtspark zou nog altijd weg zijn en dan sprak niemand er ooit nog maar weer een woord over. Acornstar had wat hij wilde: één loyale medicine cat, een gewillige deputy die goed voor zijn clan had gezorgd, en de oude man kon zijn dagen slijten terwijl hijzelf de teugels meer in zijn klauwen zou nemen. Hij had al zo lang gewacht, dus een paar manen langer wachten kon hij ook nog wel weer. De clan stond aan zijn kant. Acornstar buitenspel zetten zou kinderspel worden. Helemaal als er nu ging gebeuren wat hij wilde.

Uiteraard had hij Newtspark nauwelijks uit zijn zicht laten gaan in de dagen die volgden. Hij wist op ieder moment van de dag waar ze was. Hij hield bij met wie ze sprak, en sprak die katten erna om er zeker van te zijn dat ze geen woord los had gelaten. En dat had ze niet. Nee, ze speelde haar rol perfect. Ze had een indrukwekkende cv, dat moest hij wel zeggen. Haar set van vaardigheden was om "u" tegen te zeggen. Maar zelfs de besten konden bespeeld worden. Dus toen hij haar het woud in had gevolgd, stilletjes zich verscholen houden tussen de schaduwen, voelde hij zich verrassend kalm en comfortabel. Hij had een doel en wist hoe hij zich eraan moest houden. Hij had dagen geleden al besloten wat hij zou moeten doen en zich over die grens heen gezet. Het was kiezen uit kwaden, en hij weigerde te geloven dat de sterren het oneens zouden zijn met zijn keuze. Hij had namelijk geen betere opties dan dit. Wat moest hij dan? Iedereen in schijn houden dat hun leven perfect was? Newtspark terugsturen naar ThunderClan en Eveningstar? Nee. Newtspark wist te veel. En een geheim tussen twee kon alleen bewaard worden als één van de twee er niet meer was. Permanent.

Niet had hij ingecalculeerd dat de geur van bloed vannacht in de lucht zou hangen. Zelfs in deze kou en bijna stormachtige nacht, was het overduidelijk. Het was bloed, en veel. En direct kreeg de deputy alweer het ergste in zijn kop. De slang had weer toegeslagen. Weer een slachtoffer op haar veel te lange lijstje. En toen bekroop hem pas de angst, dat hij realiseerde dat hij moest doen wat hij moest doen. Hij hield een klauw voor zich en zag dat die ongecontroleerd aan het trillen was. Hij balde zijn nagels samen en probeerde zich te herstellen. Hij haalde diep en snuivend adem, voordat hij zich op zijn poten hief. Dit was niet impulsief, nee. Dit was met voorbedachte raad. En zo liep hij over zijn geliefde moeras heen, over de bevroren modder en de bevroren poelen. Hij wist waar het ijs dunner was, want hij had het de afgelopen dagen steeds gebroken. Nog een keer kraste hij met zijn nagels eroverheen en het begon vervaarlijk te kraken. Snel deinsde hij weer achteruit. Hij beet op zijn lippen en volgde de geur van bloed.

Settleddust verwachtte een lichaam. Weer een onschuldige die op de verkeerde plek op het verkeerde moment was. Iemand waarop ze wraak wilde nemen om.. wie weet waarom. Misschien had de Dark Forest haar dingen toegefluisterd. Op zijn hoede naderde hij de geur in de duisternis. Maar niet had hij dit verwacht. Newtspark, zelf onder het bloed, en achter haar hing de geur van pasgeboren kittens. De zoete geur van melk vermengd met het bloed maakte hem misselijk. Kotsmisselijk. Want zelfs in dit moment wist Seamist zich in zijn brein te wurmen als de parasiet die ze was. Nee, hij kon dit niet hebben. Hij mocht niet nadenken over zijn kindjes, over Morningkit. Nee, dit ging over hen beide. Dus keek hij de poes met een afkeurende blik aan, maar ergens scheen medelijden in zijn ogen. Dit was niet de bedoeling geweest. Nu was het niet meer alleen aan hen, maar ook aan de meerdere onschuldige kittens die ze op de wereld had gezet. Zijn verontruste blik ging naar de medicine cat.

‘Moest je nog een zonde op je al te lange lijst toevoegen?’
And suddenly it fit








Settleddust
I remember the minute
It was like a switch was flipped—
I was just a kid who grew up strong enough
To pick this armor up
and suddenly it fit

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Newtspark
Dark forest
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Miniav10
dodo
609
Actief
and even Dionysus would marvel at her insanity

CAT'S PROFILE
Age: ➤ 17 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Medicine cat
Newtspark
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 0:38


this is the start
of how it all ends


De kittens lagen te piepen in de bosjes achter haar. Die ene, eenzame ster die ze had gezien was verdwenen achter de wolken die zich steeds meer opstapelde. Ze was nooit bang geweest in het donker, maar het huilen van de wind en de donkere schim die steeds dichterbij leek te komen lieten haar nekharen overeind komen. Zachtjes sissend zakte ze iets door haar trillende voorpoten, haar hele lichaam rilde van de kou en de adrenaline die langzaam weg aan het ebben was. Ze voelde zich goor met haar bloed aan haar poten en toen Settleddust verscheen wist ze dat hij wat anders verwacht had. Een lichaam, een gevecht, maar nee, het enige gevecht wat er tot op dat moment gevoerd was was met haarzelf. Een gevecht de wolken voorbij tussen de sterren. Er had nog geen bloed gevloeid behalve dat van haarzelf.

In stilte keek ze de kater aan. ”Kan jij je grote neus niet voor één avond uit mijn zaken houden? Ik zie je wel in de schaduw, pratende tegen iedereen waar ik mee gesproken heb. Denk je dat ik mijn beloftes niet nakom? Of ligt dit dieper? Is dit een soort zelfreflectie omdat je zelf diepere geheimen hebt en je ze op deze manier, via mij probeert te controleren?” Een vonk ontstond binnenin haar en zetten haar lichaam in vuur en vlam. Een vuur die ze gedoofd had ontwaakte bij het zien van zijn kop, bij het horen van zijn stem die tot in haar ruggenmerg leek te irriteren de laatste tijd. Nog een eenzame traan rolde over haar wang, één van de velen die die nacht al gevallen waren en één van honderden die nog zou vallen. ”Dit zijn mijn kinderen en ik wil dat je vertrekt. Ik wil dat je weg gaat voordat ik je luchtpijp openscheur want die kop van jouw kan ik deze avond niet meer zien.” Haar nagels gleden uit hun hulzen en boorde in de bevroren grond onder haar poten. Tussen de dikke sneeuwvlokken door zag ze de kater met een afkeurende blik naar haar kijken. Een blik die haar meer pijn deed dan ze ooit toe zou geven. Een blik die haar nu misschien wel ontdooide hart liet samenknijpen. Er lag een zware deken van pijn over haar heen die ze al die tijd zo goed verborgen had kunnen houden, maar sinds ze alles aan de kater verteld had was er een barst ontstaan in het masker wat ze voor hield.

Ze wilde stilte. Rust. Eén avond, één nacht zonder zijn groene kijkers die haar als een havik in de gaten hielden vanaf een afstand. Een ongemakkelijk gevoel ontstond in haar maag, in haar hart, in haar hele lichaam. Alsof het zich leek voor te bereiden op iets wat er nog zou komen, iets waarvan ze nog geen idee had. Een onderbuik gevoel die haar alerter maakte en zijn bewegingen strak in de gaten liet houden, al maakte de sneeuw het vele malen lastiger voor haar om de afstand tussen hun in te schatten. Als haar lijst met zondes al zo lang was, wat zou deze extra zonde dan nog veranderen?


they used to shout my name
now they whisper it
MONTY




  forgive me father
   for i have sinned in all the most intricate,
    exquisite and aesthetically pleasing ways i was capable of



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Dutch22
Renske
2127
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 32 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 0:55

I was just a kid who was strong enough to

pick this armour up

Settleddust keek haar vol ongeloof aan toen ze nog het gore lef had om kwaad op hem te worden. Wat moest hij dan zeggen. "Gefeliciteerd met je kroost?" Nee. Hij wist wat er gebeurde als je kittens op de wereld zette die vuil bloed hadden. En zij moest zichzelf helemaal eens goed in de ogen aankijken, want haar code sprak dat ze helemaal geen kittens mocht hebben. Maar wie hield hij nog voor de gek, wanneer was de laatste keer dat zij zich druk had gemaakt over de code?

Ze probeerde het nog op hem te leggen. Maar hij bleef ongewogen. Ze hoefde zich niet druk te maken over hem, niet meer. Dit was over vannacht. Ze kon schreeuwen en tegenstribbelen wat ze wilde. Zíj had haar kinderen dit lot gegeven, niet hij. Dit was een gevolg van haar keuzes, niet de zijne. Hij wilde dit niet hoeven doen, maar het moest. Hij had geen keuze. ‘Ik ga nergens heen,’ gromde hij uiteindelijk toen ze klaar was met haar dreigementen maken. ‘Snap je het niet, Newtspark? Dit kan zo niet langer.’ Als antwoord op haar ontblootte nagels, schoten die van hem ook uit zijn hulzen. ‘Ik ga je kittens mee naar huis nemen, en jij zal niet meegaan.’ Settleddust kneep zijn groene ogen wat samen en zette zich schrap, ieder moment verwachtte hij het woeste monster dat ze altijd al was geweest. Dat ze haar ware zelf eindelijk zou tonen. ‘Je hebt me geen andere keuze gegeven. Het eindigt hier vannacht.’

And suddenly it fit








Settleddust
I remember the minute
It was like a switch was flipped—
I was just a kid who grew up strong enough
To pick this armor up
and suddenly it fit

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Newtspark
Dark forest
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Miniav10
dodo
609
Actief
and even Dionysus would marvel at her insanity

CAT'S PROFILE
Age: ➤ 17 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Medicine cat
Newtspark
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 1:13


this is the start
of how it all ends


Haar botten protesteerde en haar spieren deden pijn. De littekens op haar lichaam bonsde en haar hart deed zeer van de harde slagen. Haar bloed suisde in haar oren waardoor ze hem minder goed kon verstaan, maar ze zag witheet van woede. ”Wáág het om aan mijn kinderen te komen.” Siste ze woest. De flame point stond voor de struik waar ze zojuist uit gekomen was. Voor haar kinderen. Op dat moment leken de tranen niet meer te stoppen, meer en meer rolde er over haar wangen en dropen er naar de grond. Haar kaken stonden strak op elkaar geklemd en het monster dat Settleddust in haar zag stond op het punt om door via haar aderen naar buiten te kruipen. ”Niks eindigt hier vannacht. Ik wilde je helpen, ik wilde je steunen! Ik kon je naar de top helpen en dit is hoe je me bedankt!?” Schreeuwde ze over de wind. Hij was niks anders dan een ondankbare hond. ”Je blijft van ze af.” En met die woorden sprong de flame point zijn kant op. Haar poten waren uitgestrekt in zijn richting en haar klauwen schitterde in het maanlicht. Deze avond zou ze iemand aan haar lijst toevoegen, al was dat het laatste wat ze deed.


they used to shout my name
now they whisper it
MONTY




  forgive me father
   for i have sinned in all the most intricate,
    exquisite and aesthetically pleasing ways i was capable of



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Dutch22
Renske
2127
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 32 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 1:31

I was just a kid who was strong enough to

pick this armour up

Settleddust begreep haar woede, en hij voelde de schuld hem bekruipen toen ze schreeuwde dat hij haar kittens niet aan mocht raken. Hij snapte het, hij zou ook degene vermoorden die aan zijn kinderen kwam. Het was allemaal tinten van Mousedung up. En hoe meer ze sprak, hoe meer hij begon te twijfelen aan zichzelf. Nee, het kon niet. Ze zaten eral beide veelst te diep in, zo diep dat ze nauwelijks nog adem konden halen. Er was niet genoeg lucht voor hun beide. Het was op. Het was gewoon op. Hij zag de tranen, hij zag de woede, de pijn. Ze lag alles bloot, en dat maakte haar kwetsbaar. En nog een laatste keer probeerde ze met hem pleiten. Of was het een verwijt? Waarschijnlijk dat tweede, want het duurde niet lang voordat ze schreeuwde dat hij van ze af moest blijven.

Het was nauwelijks een gevecht te benoemen. Zij kwam net uit een bevalling, was nauwelijks meer dan een skeletje met een huid eroverheen getrokken. Hij was een getrainde deputy. Hij kon klappen innen die zij niet meer kon veroorloven. Maar hij wilde niet met haar vechten, hij stapte simpelweg opzij, net buiten haar bereik en deinsde passen achteruit. Weg van haar kittens, op naar dieper moeras. ‘Je wilde niemand helpen, enkel jezelf,’ siste hij naar de poes. Hij moest haar gewoon nog even uit de tent lokken. Net een paar pasjes verder. Zijn achterpoten raakten het ijs aan en hij wist precies waar ze zich bevonden. Shadowclan was zijn territorium. Het was van hem. En niet voor haar om op de achtergrond te staan en aan de touwtjes te trekken. Hij weigerde haar lappenpop te worden, als degene voor haar. Eén moord op haar naam. Eén oorlog veroorzaakt door. Het was klaar nu, hij zou haar waanzin Shadowclan niet langer laten vergiftigen. Dit was voor zijn clan. Hij offerde zichzelf op om de beul te zijn. Degene die de straf uitdeelde, moest de laatste slag uitdelen. Hij moest de zondaar in de ogen kunnen aankijken en vertellen waarom diegene verdiende om te gaan. En hij keek haar recht aan.

And suddenly it fit








Settleddust
I remember the minute
It was like a switch was flipped—
I was just a kid who grew up strong enough
To pick this armor up
and suddenly it fit

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Newtspark
Dark forest
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Miniav10
dodo
609
Actief
and even Dionysus would marvel at her insanity

CAT'S PROFILE
Age: ➤ 17 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Medicine cat
Newtspark
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 1:42


this is the start
of how it all ends


Ergens voelde haar woede compleet verkeerd. Alle gevoelens die ze al die moons had opgestapeld, had verscholen voor iedereen kwamen nu naar buiten in een waas van woede, verdriet en onbegrip. Waarom zou hij meteen iets van haar af willen pakken net nu ze het had? Net nu ze gelukkig kon worden? Betekende ze zo weinig, of was hij zo harteloos? Hij snapte gewoon niet wat een verschil deze kinderen nu al gemaakt hadden in haar leven. Wat een impact ze hadden nu ze net een uurtje in de buitenwereld waren. Net een uur op de wereld en nu al had ze ze alleen gelaten, hoorde ze hun gillen voor hun moeder.

Ze sprong op de kater af, maar vanaf het moment dat haar spieren zich daarvoor hadden aangespannen wist ze dat het weggegooide energie was. Energie die ze beter ergens anders voor had kunnen gebruiken. Haar impulsiviteit gemengd met haar vermoeidheid zorgde ervoor dat ze fouten maakte die ze zich niet kon veroorloven. De kater stapte opzei en Newtspark viel op de grond in de koude sneeuw. Ergens voelde ze een tak onder haar lichaam die een beurze plek zou achterlaten, maar dat maakte haar allemaal niet uit. ”Ik wilde je helpen!” Gilde ze. Meer tranen. Meer emoties. Er ontstond een neiging om haar vel van haar botten te schrapen, die pijn zou makkelijker te verdragen zijn dan dat Settleddust haar kinderen zou meenemen. De flame point krabbelde overeind en langzaam volgde ze zijn voetstappen. De omgeving was een waas geworden en zonder het door te hebben kwamen ze steeds dichter bij het moeras, dichter bij het ijs.


they used to shout my name
now they whisper it
MONTY




  forgive me father
   for i have sinned in all the most intricate,
    exquisite and aesthetically pleasing ways i was capable of



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Dutch22
Renske
2127
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 32 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 2:04

I was just a kid who was strong enough to

pick this armour up

Settleddust haalde diep adem. Hij moest nu dicht bij zichzelf blijven, proberen haar woorden hem niet teveel laten raken. Niet teveel naar haar gezicht kijken. Ze probeerde zichzelf te redden, haar kittens te redden. Zichzelf aan die laatste strohalmen vast te grijpen. Maar er was niets meer dat haar zou redden. Niemand. Het was gewoon een kwestie van tijd. Tijd die ze niet meer had.

Newtspark benaderde hem alsof hij een stuk prooi was. Ze zag de waanzin in haar ogen. Ze wilde hem dood hebben. Zachte piepjes van de kittens bereikten zijn oren nog, maar hij probeerde er niet naar te luisteren. Hij zou ze moederloos maken. Dat was zijn plan. Zo ziek was hij geworden. Maar het was beter, ook beter voor die kittens. Ze zouden niet verpest of beïnvloed worden door dit leven. Newtspark zou ze nooit afstaan. Dit was genade voor ze. En ze schreeuwde hoe ze hem wilde helpen, maar hij schudde enkel zijn kop. ‘Ik heb je niet meer nodig.’ Zijn stem trilde terwijl hij het zei. Hij vergat adem te halen. Zijn hoofd bonsde in zijn kop. Hij probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat dit de goede keuze was. De enige optie. Een genademoord. Eén dode op zijn naam, en de clan zou gespaard worden voor nog meer manen aan pijn, verderf, en haar slangentong. Hij weigerde Shadowclan er nog langer slachtoffer van te maken. Het was het enige wat hem nu nog ter been hield. Dus nog een stap achteruit, zijn poten gleden simpel over het ijs heen, alsof hij ogen in zijn achterhoofd had. Kom op, spring meisje. Het zal pijnloos zijn.

And suddenly it fit








Settleddust
I remember the minute
It was like a switch was flipped—
I was just a kid who grew up strong enough
To pick this armor up
and suddenly it fit

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Newtspark
Dark forest
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Miniav10
dodo
609
Actief
and even Dionysus would marvel at her insanity

CAT'S PROFILE
Age: ➤ 17 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Medicine cat
Newtspark
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 2:48


this is the start
of how it all ends


Haar kittens piepte zacht en even stond de flame point stil. Haar ademhaling versnelde en haar flanken gingen op en neer. Ze kon nu de keuze maken om om te keren of om verder te lopen. Helaas had ze op dat moment voor het tweede gekozen. Een keuze die gevolgen zou hebben die ze nu nog niet kon realiseren. De kittens zouden elkaar nog even warm moeten houden voordat ze terug zou komen, want dat zou ze. Ze zou terugkomen naar haar kittens. Dat was een belofte die ze had gemaakt en beloftes brak ze niet. Niet zoals de kater tegenover haar die gebroken had. Samen hadden ze zoveel besproken, plannen gemaakt om hem verder te helpen die hij met beide poten leek aan te willen pakken, maar niks was minder waar. Het in de val leiden van de medicine cat leek hem blijkbaar te verleidelijk.

”Jij hebt mij net zoveel nodig als ik jou.” De blik van waanzin flikkerde en even scheen er verdriet tussendoor gemengd met spijt. Ze hadden zoveel meer met elkaar gemeen dan ze dachten. Als het leven anders was gelopen hadden ze misschien wel goede vrienden kunnen zijn, maar nu waren ze niks anders dan elkaars ondergang. De één kon niet in rust verder leven terwijl de ander nog rondliep. Dat was onmogelijk. De angst dat er iets zou gebeuren, er iets boven water zou komen was te groot. Zo groot dat ze nu tegenover elkaar stonden. Twee katten die samen één front zouden moeten vormen stonden tegenover elkaar in een gevecht wat onwerkelijk was. Twee katten die samen één dezelfde vriendin hadden. Twee katten die samen zo veel beter hadden kunnen zijn dan dat ze nu waren. Twee katten die het vertrouwen in elk ander compleet verloren waren.

De kater gleed achteruit over het ijs en de medicine cat stapte dichter naar hem toe. Dichter en dichter totdat ze misstapte. Een gat in het ijs die ze niet had gezien. Een gat in het ijs, groot genoeg voor haar om in te vallen. Een gat in het ijs, die hij gemaakt had. Met grote ogen vond ze zijn groene terwijl ze in het koude water viel. De temperatuur in het water was zo koud dat de kans dat ze er levend uit zou komen nihil was. Het was zo koud dat haar spieren en aderen meteen verkrampte en ze haar lippen strak op elkaar moest drukken om geen kostbare zuurstof te verliezen. Echter leek het gevoel van verraad haar nog harder leek te raken dan de kou van het water. Ze had hem toch ergens vertrouwd toen ze hem alles had verteld, een vertrouwen van een zijde draadje, maar toch vertrouwen. Vertrouwen die hij verbroken had alsof het niks was. Newtspark was de modder onder zijn schoen geweest die hij aan het gras afgeveegd had.

Newtspark gleed onder de dikke laag ijs door haar getrappel. Ze gleed zo ver onder het ijs dat ze niet meer kon zien waar ze vandaan gekomen was. Het zag er allemaal hetzelfde uit. Alles was donker, behalve boven haar. Behalve boven haar waar ze voor de voorpoten van de deputy was gestopt onder het ijs. Haar grote ogen vonden die van hem en met tranen die mengde met het vieze water probeerde ze hem te vervloeken. Haar poten sloegen tegen het ijs en haar nagels klauwde eraan totdat ze allemaal afgebroken waren, totdat haar poten zo’n pijn deden en zo zwaar aanvoelde dat haar bewegingen vertraagde. De zuurstof verliet langzaam haar longen in bubbels die tegen het ijs kwamen in een poging tot haar te helpen. Het instinct om geen water toe te laten in haar longen was zo groot dat het voelde alsof haar hele lichaam op het punt van ontploffen stond.

Uiteindelijk opende ze haar mond om te gillen, om de laatste beetjes zuurstof naar buiten te laten en om haar angst misschien te verminderen. Haar enige wens die avond was aan starclan geweest. De wens om haar kinderen gezond op de wereld te zetten, een wens die ze in vervulling hadden laten gaan. Een wens die zich uitten in een nachtmerrie voor haar. Die ene, eenzame ster die ze aan de hemel had gezien was er niet geweest voor haar, om haar te helpen, maar om toe te kijken of de kittens geboren waren, om te zien of Settleddust wel echt onderweg was. Om te zien of ze wel echt onder het ijs zou glijden en haar dood tegemoet zou komen als een oude vriend. Een collega. Een familielid. Vanaf het moment dat haar tenen het ijs geraakt hadden waren de wolken voor de maan en de sterren verdwenen en was er een heldere nacht te zien. Een nacht met een volle maan en sterren die fonkelde aan de hemel alsof ze het allemaal met de keuzes van de deputy eens waren. Vanaf dat moment leek de wind langzaam te gaan liggen en de sneeuw minder hard uit de lucht te vallen waardoor het ijs waar de kater stond onbedekt was.

”MOORDERNAAR!” Leek ze te proberen te roepen, maar in hoeverre het duidelijk was voor hem zou ze niet weten. Hij was geen haar beter dan dat zij was geweest en dit maakte dat allemaal alleen maar duidelijker. Het water vulde haar longen sneller dan ze gedacht had dat het zou doen. Haar lichaam werd steeds zwaarder en zwarte vlekken danste voor haar ogen. Ze wist niet zeker wanneer ze weggezakt was, het enige wat ze zag waren zijn groene ogen, de ogen van een verrader. Daarna werd alles zwart en was ze onderweg naar de volgende plek waar ze haar ogen zou openen met spijt van haar gebroken belofte.

Ze zou terugkomen. Voor nu was ze weg, maar hij zou haar terugzien in haar kinderen, in de eerste vorst van het jaar en in de bladeren van de bomen die in de herfst van groen naar oranje verkleurde. Fysiek was ze misschien verdwenen, maar ze zal altijd aan zijn schuldgevoel blijven knagen en de seizoenen zouden haar daarbij helpen.

they used to shout my name
now they whisper it
MONTY




  forgive me father
   for i have sinned in all the most intricate,
    exquisite and aesthetically pleasing ways i was capable of



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Settleddust
Catministrator
ambrosia flowed on the tongues of the gods  Dutch22
Renske
2127
Actief
Even dust was made to settle. And if we’re made of dust, then what makes us any different?

CAT'S PROFILE
Age: 32 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Deputy
Settleddust
BerichtOnderwerp: Re: ambrosia flowed on the tongues of the gods    ambrosia flowed on the tongues of the gods  Icon_minitimevr 31 dec 2021 - 3:29

I was just a kid who was strong enough to

pick this armour up

Nee, hij had haar niet meer nodig. Hij had geen moordenares nodig. Niet iemand die hij kon inhuren om zijn vieze taakjes te doen. Hij wilde dit doen op een eervolle manier, samen met de clan. Hoe kon hij nog langer haar verdedigen? Kittens aan haar buik, bloed aan haar nagels, weggesneden van de sterren, van hun geloof, de code. Hoe erg ze ook zou smeken, hij zou nee zeggen. Hij had geen andere keuzes meer. Ze was nog maar een kind, en hij verdoemde haar naar een langzame dood. Maar niemand mocht weten wat er gebeurd was en ongelukken gebeurden. Dit was zijn geheim. Enkel zijn geheim. Dit was iets waar hij nog vat op kon houden, waar hij nog kracht op had. Dit was zijn beslissing, enkel de zijne. Zij nam haar geheimen mee haar graf in. En tegen de tijd dat hij zou sterven, al was het voor de eerste keer of voor de negende keer, dan zou ook dit geheim met hem mee de dood in gaan.

En dus stapte hij opzij, berekend, uit de weg glijdend voor het wak. Terwijl Newtspark rechtdoor ging en voor hem geruisloos het water in gleed. Settleddust hoorde alleen het bonken van zijn hart in zijn kop. En het was oorverdovend. Hij zag haar kopje onder gaan, verdwijnen in zwart water. En hij staarde enkel, zijn mond op een kiertje, terwijl langzame witte wolken voor zijn bek ontstonden. Een lege blik stond in zijn groene ogen en hij zag haar worstelen voor haar leven, terwijl ze de uitweg probeerde te vinden maar enkel verder afdreef onder het ijs.

Het duurde even voordat hij weer in beweging kwam. De deputy, of welke verdoemde label ze maar op  hem wilde plakken, liep naar boven het ijs. De gene die de straf uitdeelde, was de beul. Dat was dan maar wat hij eervol noemde. Hij liep over het sterke deel van het ijs, waar hij Newtspark onder zag bewegen, twee helderblauwe ogen in de diepste duisternis. Het ijs deed het beeld van haar breken. Hij wenste dat dit niet echt was, een nachtmerrie. Maar dit was levensecht. En een beeld wat hij nooit van zijn netvlies af zou krijgen, terwijl hij ademloos toekeek hoe ze tegen het ijs sloeg en schreeuwde. Ze schreeuwde iets, maar hij hoorde niet was, hij hoorde enkel het gedempte gebons aan de onderkant van het ijs en het afgezwakte gepiep van pasgeboren kittens. De bellen uit haar mond kwamen voor haar ogen en daar ging ze. Hij zag de kracht afnemen, de bellen afnemen als de laatste lucht uit haar longen verdween. Hij zag twee blauwe ogen afdrijven.

Settleddust had geen idee hoe lang hij daar had gestaan, gewoon staan kijken terwijl de poes verdronk. Misschien was dit wat shock was, terwijl hij bibberend naar het punt staarde waar ze was verdwenen. Hij had niet door dat de maan zichtbaar werd, sterren weer in de lucht verschenen. Het was alsof een knop omging toen hij weer tot de orde van de dag kwam. Hij had losse eindjes om vast te knopen.

De deputy sloeg hard neer op het ijs. En harder, en harder, totdat zijn poten beurs waren en het in zijn voetzolen sneed. Hij sloeg neer op het ijs tot het brak en het water naar de oppervlakte kwam. Het bloed van zijn poten vermengde zich met het duistere water en hij zakte op zijn borst aan de rand van het wak. Het waren ondiepe poelen in het moeras, vol met zwart, stinkend water. En het duurde niet lang voordat hij haar lichaam voelde en haar omhoog trok. Ze was opvallend licht, zelfs met het ijskoude water aan haar vacht. Trillend trok de kater haar op de rand van het water en trok haar terug naar de struik waar ze bevallen was. Bibberend liet hij haar vallen en ademde wild terwijl hij de warmte in zijn eigen poten terug probeerde te wrijven. En toen wreef hij langzaam zijn poten over zijn gezicht terwijl hij naar de kittens kreeg. Hij schudde een keer zijn kop terwijl hij zich om hen heen krulde. Oh, StarClan. Ik heb dit voor Shadowclan gedaan. Oordeel mij niet.
And suddenly it fit


prompt 86 ;-;








Settleddust
I remember the minute
It was like a switch was flipped—
I was just a kid who grew up strong enough
To pick this armor up
and suddenly it fit

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
ambrosia flowed on the tongues of the gods
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: ShadowClan territory :: ShadowClan territory :: Marshlands-
Ga naar: