Confessions.



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Leaf-fall, 0°C - 18°C
Sommige dagen kunnen al best kil gaan voelen, vooral in de nacht. Al vriest het niet, waardoor de kruiden nog niet kapot zijn gevroren. Soms kan het weer ineens omslaan en waait en regent het dagen achter elkaar. De zon laat zich ook steeds minder vaak zien.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
Prophecy given by Starclan
"Heed the darkness that creeps near.
Heed the purge that will begin
Seeping into the forest slowly.
Poisoning the clans from within

Blood will turn the forest red.
Lie low in order to thrive
Stay aware of who your allies are.
Or none of the clans will survive"
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 Confessions.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Crowfur
Member
Confessions. DPKsfdL
Freedje
652
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 38 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Moor Runner
Crowfur
BerichtOnderwerp: Confessions.   Confessions. Icon_minitimezo 20 mei 2018 - 18:07

Eindelijk was de rust wedergekeerd. Ongeveer dan. BloodClan was verdreven van Fourtrees en zijn dochter had niet echt verwondingen opgelopen tijdens het gevecht tussen de Clans en de BloodClan, maar hijzelf wel. Hij had een wond in zijn schouder, maar deze was niet zo erg. De snee in zijn borst was echter wel erg geweest en als het niet voor de snelle reactie van zijn medicine cats was geweest dan… dan… Tja, eigenlijk wilde hij daar niet te veel over nadenken. Ook had hij geprobeerd om Crowcall een beetje te mijden nadat hij had geconcludeerd dat zij grotendeels in orde was. Hij had niet gewild dat zij zich zorgen om hem zou maken en hij kon het niet helpen dat hij zich steeds vreemder in haar buurt begon te voelen. Hij wilde er niet over praten en hij wilde er ook niet al te veel aan denken, dus deed hij zijn best om haar zo veel mogelijk te mijden. Hij had zijn taken weer terug opgenomen en hoopte dat Oceanstar en Bronzemask zijn straf op zouden heffen en hem binnenkort weer terug een apprentice zouden geven, hoewel dat er voor nu zeker niet inzat met zijn wond die nog moest genezen. Het ging een vers litteken worden, maar dat was een prijs die hij wel wilde betalen. Leopardpaw was haar moeder al kwijt; hij wilde niet dat ze hem ook nog kwijtgeraakt zou zijn. Hij wilde niet dat ze met een bitter gevoel op zou groeien en dat haar enige missie was om de BloodClan terug te betalen voor wat ze hadden gedaan. De klap die de BloodClan moest verwerken, was redelijk groot. Toch had de nieuwe leader hun beloofd dat hij wraak zou nemen en Crowfur had er niet aan getwijfeld om zijn woorden serieus te nemen. Het liefste hield hij zijn dochter dan ook weg van alle patrols, maar dat ging gewoon simpelweg niet. Hij kon zelf maar amper uit de warriors den, maar nu had hij wel een poging gedaan. Hij merkte dat zijn conditie niet was wat het was geweest en zijn wond begon na de eerste paar stappen al vervelend te steken, maar toch zette hij door. Pas toen hij één of ander maïsveld had bereikt die ze eerder nog niet in hun territory hadden, liet hij zich zakken naar de grond en bleef daar even versuft liggen. Hij probeerde zich te concentreren op zijn omgeving, maar wist dat hij geen match zou zijn als hij nu aangevallen zou worden. Hij keek op toen hij pootstappen hoorde en voelde paniek door zich heen schieten toen hij de geur rook van de kat die hem naderde. Niet omdat het een BloodClanner was, maar omdat het juist de kat was die hij al dagen had proberen te mijden.


+ Alleen voor Crowcall


Confessions. Eago44
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowcall
Member
Confessions. Ngzy20
Floriske
2248
Actief
Make for me
a soft universe

CAT'S PROFILE
Age: 40 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Crowcall
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimema 21 mei 2018 - 12:16

Crowcall slofte door het territorium. Grassprieten streken langs haar vacht en de grond was zacht en verwelkomend onder haar poten, maar haar gedachten waren ergens anders, bij bergen, bij een grot, bij een gevecht, bij een kat. Hij vermeed haar. Ze had hem alleen gelaten in de strijd, in de steek gelaten. Ze had ervoor gekozen haar broertjes te zoeken in plaats van hem bij te staan, en nu... Ze had het bloed gezien. De wond. Even had ze gedacht dat hij dood zou gaan en ze was zo bang geweest, banger dan ooit. Bij StarClan, waarom was ze ook zo'n lafaard? Bij andere gevechten kon ze nog zeggen dat ze het nut er niet van inzag, maar hier had ze zich voorgenomen om het uiterste te geven, om haar dierbaren te beschermen. En wat had ze gedaan? Helemaal niets. Ze had zich ervan willen vergewissen dat haar halfbroertjes veilig waren, maar nu kwam het haar voor alsof ze alleen maar bij het gevecht uit te buurt had willen zijn. Want zo was ze. Als er iets uitgevochten moesten worden, raakte ze in paniek. Ze viel stil. Ze rende weg als een konijn, bang voor pijn, bang voor de dood. En nu was ze weer alleen. De zaak waar ze met woorden voor had gevochten had ze verloren, waar ze had moeten vechten was ze gevlucht. Ze mocht niet bij de katten zijn van wie ze hield, en de katten van wie ze hield wilden niet bij haar zijn. Alleen Spottedpaw leek enthousiast om haar te zien, naïef kind dat het was. Alsof trainen iets leuks was, alsof opgroeien een feest was.
Haar poten brachten haar naar het maïsveld, het enige nieuwe in het oude. Het was door een patrouille verkend, er scheen een hoop prooi te zitten, al was dat wel het laatste waar haar hoofd nu naar stond. En toen stond ze opeens tegenover hem. Ze had zijn geur nog niet eens opgemerkt, zo in gedachten verzonken was ze geweest. Ze staarde hem aan, bevroren in haar passen. Ze wilde zeggen dat heet haar speet, maar haar woorden waren weg. Zeg iets, dacht ze. Zeg iets.


I step on broken glass, and dream of soft clouds
When feelings are heavy they become all we are

Confessions. WC_-_Crowcall_os_veren
Spoiler:
 


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowfur
Member
Confessions. DPKsfdL
Freedje
652
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 38 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Moor Runner
Crowfur
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimema 21 mei 2018 - 13:00

Crowfur keek over zijn schouder en keek recht in de ogen van Crowcall. Voor de eerste keer sinds na het gevecht scande hij haar lichaam volledig om te zien of ze verwondingen had, maar zo te zien was ze er redelijk ongeschonden uitgekomen. En hoewel ze zich daar naar alle waarschijnlijkheid niet echt goed over voelde, vond Crowfur het prima zo. Hun karakers waren heel verschillend en als het op vechten aankwam zou hij altijd meer geneigd zijn om zich in het gevecht te storten dan zij, maar dat vond hij niet per se iets slechts. Het was goed als minstens één van hun twee soms de hersenen had om zichzelf terug te trekken; dat had hij ook beter gedaan. Hij wilde niet meer meemaken dat de katten waar hij van hield moesten vrezen voor zijn leven omdat hij zo stom was geweest zich nog verder in het gevecht te storten dan op dat moment voor hem goed was. De wond op zijn schouder had hem minder snel laten reageren en onmogelijk laten anticiperen op de volgende aanval naar zijn borst toe. Hij was klein voor zijn leeftijd en dat feit had er bijna voor gezorgd dat de BloodClanner in kwestie hem had kunnen pletten ware het niet dat hij op dat moment dankzij een afleidende factor weg had kunnen komen. Zelfs een paar dagen na het gevecht zorgde het er nog steeds voor dat hij er soms slecht van sliep, maar dat ging hij natuurlijk aan niemands neus hangen. Hij besefte zich dat hij nog steeds niets gezegd had en deed aarzelend een paar stappen naar voren. Hij zag geen woede in haar blik, dus hij nam aan dat ze niet boos was op het feit dat hij haar vermeden had de afgelopen dagen. Hij zag dat ze in dubio was en slikte; dit was waarschijnlijk even moeilijk voor haar als voor hem. En opeens was hij moe van het elkaar vermijden. Opeens had hij geen zin meer om alles te verbergen en net te doen alsof er niets aan de hand was terwijl er zo veel dingen waren waarover ze moesten praten. Ze hadden het gevecht allebei overleefd, waren weer terug thuis en de rust was ongeveer wedergekeerd. Er was geen tijd voor dit soort dingen. Het gevecht met BloodClan had voor velen wel aangetoond dat het zomaar voorbij kon zijn in één oogwenk. En dus deed hij een paar stappen naar voren en liet zijn wang even langs de hare schuren. “Ik heb je gemist, Crowcall,” murmelde hij. “Het spijt me dat ik niet veel tegen je gezegd heb de afgelopen dagen, maar ik was bezig met herstellen en mijn gedachten terug op orde krijgen.” Hij slikte en trok zich terug. “Je moet weten dat ik niet boos op je ben, maar dat ik ontzettend met mezelf in de knoop lag en dat ik natuurlijk in de medicine cat den moest verblijven om te genezen.” Zo, hij had gezegd wat hij wilde zeggen. Ongeveer dan. Want er was nog één belangrijk ding dat hij voor de reis en na de reis tegen haar had willen zeggen, maar wat nog altijd niet gebeurd was. Hij hoopte dat hij nu genoeg moed zou verzamelen om het te zeggen voordat zijn kans wéér verkeken was.


Confessions. Eago44
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowcall
Member
Confessions. Ngzy20
Floriske
2248
Actief
Make for me
a soft universe

CAT'S PROFILE
Age: 40 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Crowcall
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimewo 13 jun 2018 - 11:33

De maisplanten schuurden ruisend in de wind, er zoemden insecten rond tussen de planten, er scharrelde iets tussen de groene scheuten. Het was inderdaad een plek vol leven dit, en vol geluiden van leven, maar dat waren niet de geluiden die ze nu wilde horen. Ze staarde Crowfur aan, haar keel droog. En vreemd genoeg leek hij dezelfde twijfel in zijn ogen te hebben als zij. Alsof hij juist het gevoel had dat hij háár tekort had gedaan, in plaats van andersom. En ze was niet meer bang dat hij boos op haar was, maar wachtte nog altijd vol spanning tot hij eindelijk iets zou zeggen. En toen hij uiteindelijk begon te spreken, ontspande ze zich en durfde ze de laatste stappen naar hem toe te zetten en haar kop even tegen zijn goede schouder te drukken. Ze vergaf het hem. Ze had zich afgewezen en alleen gevoeld, maar ze begreep nu wel dat het nooit zijn bedoeling was geweest haar te kwetsen. Zij had iemand nodig gehad de afgelopen tijd, en ze had het zonder moeten doen. Maar hij had ook iets nodig gehad, wat rust, wat tijd voor zichzelf, en dat kon ze hem onmogelijk kwalijk nemen. "Het spijt me dat ik je niet heb beschermd", miauwde ze zacht. Wat als het helemaal verkeerd met hem was afgelopen? Als een diepe, donkere afgrond strekte die gedachte zich voor haar uit. Ze wilde hem niet verliezen. Ze wilde hem niet verliezen zoals ze al die anderen verloren had, want ze... "Crowfur…" Ze zei zijn naam en haar stem stierf weg. Ze kon het niet, ze kon dit niet.


I step on broken glass, and dream of soft clouds
When feelings are heavy they become all we are

Confessions. WC_-_Crowcall_os_veren
Spoiler:
 


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowfur
Member
Confessions. DPKsfdL
Freedje
652
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 38 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Moor Runner
Crowfur
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimema 25 jun 2018 - 20:51

Crowfur grinnikte zachtjes. Het voelde zo misplaatst om te grinniken, maar hij was zo opgelucht dat ze gewoon met elkaar konden praten zonder poespas, dat hij niet anders kon dan blij zijn op dit moment. Hij was blij dat ze naar hier was gekomen en dat ze elkaar gevonden hadden en dat ze nu eindelijk de kans kregen om eens goed te praten over de afgelopen weken. Het was een behoorlijke rollercoaster geweest en echt het één na het ander was misgegaan waardoor Crowfur geen kans had gehad om met haar te praten over de zaken die er voor hem op dat moment echt toe deden. Wat kon het hem nu schelen dat hij even geen apprentice meer mocht hebben? Hij had Crowcall aan zijn zijde en dat was meer dan genoeg voor hem op dit moment. Leopardpaw was gezond en het zag er naar uit dat ze binnenkort warrior zou worden, dus dat zat ook wel goed. Nu was er nog één ding waar hij over wilde praten. Hij had het gevoel dat Crowcall zijn gedachten kon lezen, want opeens murmelde ze zachtjes zijn naam. En hij wist dat het uitstelgedrag was, maar hij wilde eerst dat idiote idee van haar uit de weg hebben dat ze het blijkbaar nodig vond dat zij hem moest beschermen. “Het is juist andersom,” sprak hij lichtelijk streng. “Ik moet jou beschermen. Ik zou het verschrikkelijk hebben gevonden als je gewond was geraakt enkel omdat je mij wilde beschermen. Die wond was gewoon puur ongeluk op dat moment, ik denk niet dat jouw tussenkomst iets had veranderd. Bovendien zou ik niet willen dat die BloodClanners met hun vieze klauwen aan je waren gekomen.” Nee, dan werd hij liever zelf nog twintig keer geraakt. Hij sloot zijn ijsblauwe ogen toen hij de druk tegen zijn schouder voelde en genoot van het feit dat ze zo dicht bij elkaar stonden, dat haar neus in zijn schouder gedrukt was en dat hij haar vertrouwde geur in zich op kon nemen. De geur waar hij de afgelopen dagen zo naar verlangd had, waar hij het liefste zijn neus in wilde verbergen en de geur die zijn ergste zorgen naar de achtergrond kon dwingen als dat nodig was. Hij moest het zeggen. Nu. Geen uitstelgedrag meer, gewoon doen. Dadelijk zou hij nog een keer aangevallen worden en dan liep het wél verkeerd af. Als hij één ding geleerd had uit zijn bijna-doodervaring dan was het dat hij de katten van wie hij hield niet vaak genoeg kon zeggen dat hij hun nodig had in zijn leven. En hij wist wat Crowcall voor hem betekende, hij wist het dondersgoed. Hij wist alleen niet hoe hij het moest zeggen. Maar nu wel. Alsof hij wel twintig vossenlengtes kon rennen, racete zijn hart in zijn keel en hij trok zich terug om haar vervolgens recht aan te kijken. “Crowcall, er is iets wat ik je al een tijdje wil zeggen, maar wat ik tot nu toe nooit goed heb gedurfd.” Hoe ironisch was het dat hij, de tom die altijd rechtuit sprak wat hij dacht, iets niet durfde? Maar goed, daar moest hij nu niet mee bezig zijn. Nee, het ging hem nu om Crowcall. “Het is me de afgelopen periode steeds duidelijker geworden en ik denk dat ik het niet langer meer voor mezelf kan houden.” Hij haalde diep adem. “Crowcall, ik vind je echt ontzettend leuk. Toen je zei dat je de symptomen van de ziekte had, had ik het echt niet meer. De gedachte om je kwijt te raken, liet mijn hart in mijn keel racen en mezelf weer terug naar kracht zoeken om verder te gaan. Naast Leopardpaw ben jij één van de belangrijkste katten uit mijn leven.” Hij slikte even. “Ik wist eerst niet precies wat het was, maar het begon steeds duidelijker voor me te worden. Op een gegeven moment wist ik wat ik voelde, maar drukte ik het steeds weg. Voor de reis, voor onze gecompliceerde gevoelens op dat moment, voor Leopardpaw en alle andere zaken die er op dat moment erg toe deden. Maar nu heb ik geen excuses meer en ik ben er na dat gevecht achter gekomen hoe belangrijk het is om de katten van wie je houdt dit op tijd te vertellen.” Hij stopte met praten omdat hij het idee had dat hij dan in herhaling zou vallen en wachtte gespannen af op wat ze ging zeggen. Had hij het nu voor zichzelf verpest?


Confessions. Eago44
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowcall
Member
Confessions. Ngzy20
Floriske
2248
Actief
Make for me
a soft universe

CAT'S PROFILE
Age: 40 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Crowcall
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimewo 4 jul 2018 - 21:46

Ze luisterde naar zijn woorden. En zoals wel vaker was ze het niet helemaal eens met wat hij zei, maar zoals wel vaker waardeerde ze hem erom. Ze snoof even, licht geamuseerd. Ze wist dat ze hem had moeten beschermen, zoals hij haar beschermd zou worden. Ze waren allebei warriors en het was niet zijn taak om haar veilig te houden, het was de taak van iedere warrior om zijn of haar medewarriors veilig te houden. In die taak had zij gefaald. Maar hij nam het haar niet kwalijk. Hij legde te veel verantwoordelijkheid op zijn eigen schouders, maakte zich altijd het meer zorgen om een ander dan om zichzelf. Hij was zo goed, zó goed. Er waren katten die hem minachten om de moeder van zijn dochter, maar zij begrepen er niets van. Zonder hem... Zeg het, Crowcall, zeg het. Normaal gesproken was ze prima in staat zichzelf te uiten, ze nam geen blad voor de mond, niet meer, ze zei wat ze dacht en ze zei het tegen iedereen, tegen warriors, tegen clanleiders, maar misschien kon het haar ook gewoon niet schelen wat ze van haar dachten, terwijl Crowfur... Hij stapte van haar weg, maar ze schrok er niet van, want ergens, ergens voelde ze wat hij ging zeggen. Of was het alleen maar hoop? Altijd maar die hoop, zou hij dit keer eens wel gegrond zijn? Bij StarClan, had haar hart ooit zo snel geklopt? Ze keek hem aan en las zijn woorden in zijn ogen nog voor hij ze uitsprak. Hij draalde, praatte eromheen, en ze hoopte met heel haar hart dat ze het niet verkeerd zag. Ze zei niets, maar liet hem op zijn eigen tempo uitpraten zonder hem te onderbreken, maar er brak wel een glimlach door op haar gezicht, en haar blik werd troebel van tranen, maar eindelijk waren het eens geen tranen van verdriet en pijn en vrees, maar tranen van geluk. Angst zou later nog wel komen, zodra ze weer besefte dat wat je had vanzelf weer verdween en geluk maar voor even was, maar er was nu geen plaats voor die gedachten in haar hoofd. Nu was er even een lichte paniek nu ze besefte dat ze antwoord moest geven. StarClan, woorden, waar waren de woorden. Ze wist heel goed wat ze voelde, maar hoe het te zeggen? "Crowfur", begon ze. Ze lachte. "Crowfur, Crowfur, je..." Bij Zilverpels, ze stond hier gewoon te lachen en te huilen en ze kon geen woord uitbrengen. "Ja", zei ze, ook al had hij niet eens echt een vraag gesteld. Ja, ik ook van jou, ik ook van jou, Crowfur. Hoe een dag toch om kon slaan.


I step on broken glass, and dream of soft clouds
When feelings are heavy they become all we are

Confessions. WC_-_Crowcall_os_veren
Spoiler:
 


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowfur
Member
Confessions. DPKsfdL
Freedje
652
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 38 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Moor Runner
Crowfur
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimewo 11 jul 2018 - 12:20

De reactie die Crowcall gaf, hij had nog maar één keer gezien. En zelfs dat was een andere versie van hoe het nu gebeurde. Zij had namelijk staan huilen en lachen uit angst, maar hij wist dat het bij Crowcall anders was. En hij wist dat het wederzijds was. Hij wist dat ze niks onaangenaams ging aankondigen, hij wist dat wat hij deed juist was en dat het deze keer ook legaal was. En daar was hij misschien wel het gelukkigste om: geen enkele Clan kon hun tegenhouden, want ze waren legaal bezig. Crowcall was van zijn eigen Clan en dat zou de zaken niet meer compliceren. En daar was hij blij om. En hij was nog blijer toen ze al huilend aangaf dat zij hetzelfde voelde. Ze zei het natuurlijk niet met zoveel woorden, maar Crowfur wist goed genoeg wat hij moest denken van haar reactie. Hij had de flikkering van hoop wel gezien in haar ogen tijdens het praten. En waar hij het eerst altijd zorgvuldig genegeerd had uit angst voor zijn eigen gevoelens en de consequenties als hij toe zou geven, wilde hij nu alleen maar dat het zo was. En het was ook zo. Zijn geluk kon niet meer op en een luid gesnor steeg op van ergens diep in zijn keel. Hij deed een stap naar voren en daarna nog een, totdat hij bijna neus aan neus met Crowcall stond. Ze waren zo verschillend in karakters en ze hadden ook andere ideeën van wat paste en niet, maar ze vonden altijd een weg samen. Even schoot Leopardpaw in zijn kopje, maar dat schudde hij weg. Voor nu. Hij zou er later met haar over hebben. Hij vermoedde dat ze het uiteindelijk wel zou begrijpen. Of Crowcall de zorg samen met hem over Leopardpaw wilde opnemen of niet, zou hij zich ook later zorgen over maken. Misschien kwam er wel een dag dat hij samen met Crowcall kittens had en zijn stamboom zou uitbreiden, zodat ze zich over dat soort dingen helemaal geen zorgen meer hoefden te maken. Maar goed, dat waren allemaal zorgen voor later. Het ging hem om het hier en nu. Hij deed zorgvuldig nog een laatste stap naar voren en likte de tranen van Crowcall weg. Van zijn partner. Mocht hij haar al zo noemen? Hij grinnikte. Wat was hij toch een kitten op dit moment! “Je bent veel mooier als je lacht,” murmelde hij. Hij drukte zijn neusje tegen haar wang en snorde. “Je moest eens weten hoe gelukkig ik wel niet ben op dit moment.” Hij wist niet of hij verliefder was op Crowcall dan op zijn vorige partner, maar hij wist wel dat het gevoel veel aangenamer was omdat hij dit keer niks hoefde te verbergen. Heel de Clan mocht weten dat hij van haar hield. En misschien zorgde dat er wel voor dat hij juist meer van haar hield dan hij ooit van iemand anders had gehouden, op Leopardpaw na dan. Aan zijn dochter kon natuurlijk niemand tippen, behalve als hij misschien toekomstige kittens kreeg. “Het is echt een last wat van mijn schouders valt,” snorde hij. “Alles begint weer langzaam op zijn pootjes terecht te komen. Ik heb eindelijk tegen je gezegd wat ik wilde zeggen en binnenkort kan ik de training van Mistpaw weer oppakken. Ik kan niet gelukkiger zijn op dit moment dan ik nu ben.” En hij grijnsde naar haar terwijl een twinkeling in zijn ijsblauwe ogen verscheen.


Confessions. Eago44
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowcall
Member
Confessions. Ngzy20
Floriske
2248
Actief
Make for me
a soft universe

CAT'S PROFILE
Age: 40 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Crowcall
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimevr 31 aug 2018 - 10:56

De glimlach stond onuitwisbaar op haar gezicht gedrukt en het voelde alsof hij nooit meer zou verdwijnen. Ze spinde zacht en voelde het geluk dat hij benoemde toen hij verder sprak. Ze had iemand om van te houden. In haar eigen clan nog wel. Iemand op wie ze kon bouwen, op wie ze mócht bouwen, iemand die ze haar niet af zouden pakken, iemand die haar niet in de steek zou laten. Bij haar kwam niet alles langzaam weer op zijn pootjes terecht. Bij haar stortte alles alleen maar in. Alles behalve dit. Zou ik ook niet gelukkiger kunnen zijn dan dit? dacht ze bij zichzelf. Natuurlijk wel. Natuurlijk kon ze gelukkiger zijn dan dit. Als ze haar complete familie bij elkaar kon hebben. Als ze vrienden zou kunnen zijn met wie ze wilde. Als er nooit meer oorlog zou zijn. Maar ze wilde nu niet aan al die dingen denken, ze wilde ze dit moment niet laten verpesten. Ze wilde alleen maar kijken naar de twinkeling in zijn ijsblauwe ogen en hetzelfde geluk ervaren als hij nu. Ze glimlachte en spinde en zei alleen: "Ik ook."


I step on broken glass, and dream of soft clouds
When feelings are heavy they become all we are

Confessions. WC_-_Crowcall_os_veren
Spoiler:
 


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowfur
Member
Confessions. DPKsfdL
Freedje
652
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 38 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Moor Runner
Crowfur
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimedo 13 sep 2018 - 20:02

Ze had op een simpele manier gereageerd, maar haar reactie kwam allesbehalve simpel over bij hem. Nee, het was precies wat hij nodig had. Precies de woorden waar hij naar streefde, precies de woorden die hij nodig had om verder te gaan met zijn leven. Dat klonk misschien dramatisch, maar hij was voor een moment op de reis echt bang geweest dat hij ook haar zou verliezen aan de ziekte. Zijn zorg was in eerste instantie uitgegaan naar Leopardpaw, maar de reis had hem doen realiseren dat hij ontzettend veel van Crowcall hield. Hij had na hun tweede of derde ontmoeting al in de gaten dat het vlotter liep tussen hun; na zijn uitbarsting verliep het contact veel rustiger en merkte hij een verandering in zijn binnenste op. Diezelfde verandering merkte hij bij Leopardpaw ook op naarmate ze ouder werd. Hij wist dat alles op zijn pootjes terecht zou komen, maar dat het gewoon wat tijd nodig had. Toch wilde hij graag weten wat er in het binnenste van Crowcall omging. Dit was een mooi moment, maar naar zijn idee konden ze dat nog hebben als ze haar problemen zouden bespreken. Want die waren er zeker, ook al wilde ze daar nu niets over kwijt. Even twijfelde hij. Zou hij het niet houden voor een later moment? Hij had zojuist zijn liefde aan haar verklaard en zij had die beantwoord; een slechter moment dan dit kon hij zich eigenlijk niet voor de geest halen. Maar anders zou dat knagende gevoel in zijn binnenste niet weggaan en alles wat hij wilde, was dat zij gelukkig werd. Hij wist nu dat hij daar deel van uitmaakte, maar hij wilde de rest van haar leven ook gelukkig maken. En dat ging niet als ze constant met kopzorgen zat. “Crowcall.” Hij haalde diep adem; zijn stem klonk weer iets serieuzer. “Je weet toch dat je je nu niet meer moet inhouden en dat je alles met me kunt delen, hè?” Hij leunde zijn voorhoofd zachtjes tegen het hare; haar vertrouwde geur drong zijn neusgaten binnen en zorgden er aan de ene kant voor dat hij rustig werd, maar aan de andere kant dat zijn hart begon te racen in zijn keel. “Ik wil graag dat je gelukkig bent en ik wil graag dat je op me kunt steunen als je dat nodig hebt. Net zoals bij Leopardpaw vind ik het even belangrijk dat ik ook jouw problemen met je kan bespreken.”


Confessions. Eago44
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowcall
Member
Confessions. Ngzy20
Floriske
2248
Actief
Make for me
a soft universe

CAT'S PROFILE
Age: 40 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Crowcall
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimeza 15 sep 2018 - 11:15

Alsof hij haar gedachten kon lezen, werd zijn stem serieuzer. Ze drukte haar voorhoofd zacht tegen de zijne en sloot haar ogen, een glimlach op haar gezicht. Was dit het beste moment voor dit gesprek? Was het goed om dit geluk te doorbreken door weer over zwaardere onderwerpen te praten? Misschien was het wel nodig. Want hoe kon ze echt gelukkig zijn zonder uit te spreken waar ze mee zat? Het waren de onuitgesproken zorgen die de donkerste wolken vormden in haar hoofd en ze had die wolken zelf misschien niet over dit moment willen laten hangen, maar het was een opluchting dat Crowfur er zelf naar vroeg. "Het is gewoon... Alles is weer net als vroeger, alsof er niets gebeurd is, en ik begrijp het gewoon niet. Ik snap niet hoe iedereen hier tevreden mee kan zijn. Ben jij hier tevreden mee? Ben ik de enige die waarde hechtte aan die vriendschappen die tijdens de reis zijn ontstaan? Aan wat we samen doorgemaakt hebben?" Ze zuchtte. "Ik wil gewoon bij mijn familie kunnen zijn, en jagen met mijn vrienden, maar dat is blijkbaar te veel gevraagd."


I step on broken glass, and dream of soft clouds
When feelings are heavy they become all we are

Confessions. WC_-_Crowcall_os_veren
Spoiler:
 


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowfur
Member
Confessions. DPKsfdL
Freedje
652
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 38 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Moor Runner
Crowfur
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimevr 21 sep 2018 - 16:35

Natuurlijk had hij ergens ook wel kunnen raden waar ze mee zat. Ze had er nooit een geheim van gemaakt dat ze vond dat de Clans bij elkaar moesten blijven en dat ze hun vriendschappen even actief moesten onderhouden als wanneer ze op de reis gedaan hadden. En dus kwam het voor hem ook niet als een verrassing aan toen ze aanhaalde waar ze mee zat. Zijn mening verschilde hier enorm in, maar hij moest eerlijk zeggen dat hij dankzij de reis een betere kijk op haar mening had gekregen en zijn eigen mening een beetje aan had kunnen passen. Dat wilde echter nog steeds niet zeggen dat hij het volledig met haar eens was, maar hij begreep wel waar haar standpunt vandaan kwam. “Natuurlijk is het niet meer zo als vroeger,” murmelde hij. Er was veel veranderd, op alle vlakken. En die verandering zou ook wel duidelijk merkbaar zijn tijdens hun eerste Gathering. Katten waren veel minder vijandig naar elkaar toe en hun focus was vooral op BloodClan gelegd, sinds zij momenteel de grootste dreiging vormden. “Alle Clans hebben terug hun territoria ingenomen, ja. Maar we zijn lang niet meer zo vijandig naar elkaar toe als we eerst waren en onze topprioriteit is BloodClan, niet meer elkaars borders.” Of dat ging veranderen, wist hij niet. ShadowClan had een leader die redelijker was dan de vorige wat border fights betrof, van ThunderClan hoefden ze voorlopig niets te vrezen en RiverClan… tja, had hij het altijd wat lastig met RiverClan gehad, dus hun zag hij altijd wel als een bedreiging. Vooral voor hemzelf en Leopardpaw dan. “Natuurlijk niet,” antwoordde hij op haar vragen. “Ik denk dat er veel katten zijn die maar moeilijk kunnen vergeten wat we samen doorgemaakt hebben. Maar StarClan heeft ons teruggestuurd naar ons oude gebied voor een reden. En dat we weer terug op ons eigen territorium leven, wil nog niet zeggen dat je geen contact meer kunt hebben met je vrienden buiten de Clan. Je zal ze nog altijd op Gatherings zien en misschien tijdens een controle van de border.” Als ze een vriendschappelijk gesprek wilde, kon ze beter alleen gaan controleren. De kans was groot dat als ze met een groep katten zouden gaan en Bronzemask of Oceanstar deel zou uitmaken van die groep, dat de oude rivaliteiten weer terug op kwamen spelen. Puur omdat Oceanstar’s katten niet wilden laten zien hoe veel de reis met hun had gedaan en ze geen consequenties wilden ondervinden. “En ik ben vooral tevreden met het feit dat we weer op ons eigen gebied leven omdat Oceanstar het me niet bepaald gemakkelijk heeft gemaakt. Alle Clans weten nu van Leopardpaw’s afkomst af en ik zou niet willen weten wat er met mijn band met haar had kunnen gebeuren als de Clans zouden reageren op het nieuws. Dus ja, op dat vlak ben ik tevreden dat we weer terug hier zijn.” En hij kon ook niet ontkennen dat hij het prima vond dat Tallstar nu niet meer de gelegenheid had om elke dag te praten met Crowcall, maar hij vertikte het om dat ooit aan haar toe te geven. Zo jaloers was hij nu ook weer niet. Dacht hij.


Confessions. Eago44
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Crowcall
Member
Confessions. Ngzy20
Floriske
2248
Actief
Make for me
a soft universe

CAT'S PROFILE
Age: 40 manen
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Crowcall
BerichtOnderwerp: Re: Confessions.   Confessions. Icon_minitimedi 9 okt 2018 - 16:45

Crowfur probeerde haar gerust te stellen, maar Crowcalls twijfels bleven. Misschien was het inderdaad wel anders dan vroeger. Hoe de officiële status van de clans ook was, katten waren veranderd. Ze hadden elkaar leren kennen. De vijandigheid was afgezwakt. Maar voor hoe lang? Als prooi weer schaarser werd in bladkaal, zou het anders worden. Op reis had iedereen hun prooi gedeeld, maar nu joeg iedere kat weer voor zijn eigen clan, voor zijn eigen elders en kittens, en ze zouden die van de andere clans vergeten. Of zag ze het nu te somber in? Bij de opmerking over StarClan, voelde ze alleen maar bitterheid, geen geruststelling. Dat StarClan altijd deed wat het beste voor de levenden was, geloofde ze al lang niet meer. "Ik hoop dat je gelijk hebt", mompelde ze. Er was in ieder geval één positief punt aan te wijzen: Crowfur was maar wat blij dat ze weer terug waren, en dat bracht toch een glimlach op Crowcalls gezicht. Voor hem was het tenminste goed afgelopen, het had hem en zijn dochter bij elkaar gehouden, en daar wilde ze niet afgunstig om zijn. Ze was blij voor hem, echt. Bovendien, hoorde zij nu niet ook op een bepaalde manier bij dat gezin? Die gedachte gaf haar een warm gevoel, maar een koude steen bleef op haar hart liggen. Ze had nog een gezin. En hen alleen kunnen zien op Gatherings, of af en toe eens langs de grens, was niet genoeg.


I step on broken glass, and dream of soft clouds
When feelings are heavy they become all we are

Confessions. WC_-_Crowcall_os_veren
Spoiler:
 


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Confessions.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: WindClan territory :: WindClan territory :: Maize Field-
Ga naar: