Enter the unseen



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Leafbare, -10 °C - 5°C
Het is meer onder dan boven nul. De rivier vriest dicht en er ligt een pak sneeuw in het woud. De moeilijkste periode voor de Clans is aangebroken, maar vergeet niet de kittens in de sneeuw te laten spelen.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
Prophecy given by Starclan
"Heed the darkness that creeps near.
Heed the purge that will begin
Seeping into the forest slowly.
Poisoning the clans from within

Blood will turn the forest red.
Lie low in order to thrive
Stay aware of who your allies are.
Or none of the clans will survive"
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Founder
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 Enter the unseen

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Honeyspots
StarClan
Enter the unseen RMyJq5TR_o
Lianne
1594
Actief
Everyone knows what I look like
Not even one of them knows me

CAT'S PROFILE
Age: ⚜ 67 moons †
Gender: She-cat ♀
Rank: Senior Warrior
Honeyspots
BerichtOnderwerp: Enter the unseen   Enter the unseen Icon_minitimewo 9 jan 2019 - 15:53


"this beautiful place,
isn't everything they say"



-- vervolg op dit topic --

Honeyspots werd wakker door een warme zonnestraal die recht op haar gezicht scheen. Ze duwde haar poot voor haar gezicht en opende haar ogen langzaam. Herinneringen van gister begonnen weer omhoog te komen, en ze verstijfde toen ze een zware ademhaling in haar oor hoorde. O god, o god.. Ze hoefde niet om te kijken om te weten dat hij daar lag. Wat had ze gedaan? Waarom was ze zo stom geweest! Stel dat ze zwanger was geraakt .. De paniek bij dat idee gierde zodanig door haar lijf heen dat ze zich gauw uit het nest begon te wurmen. Voorzichtig rolde ze om en bleef ze even liggen om te kijken of Saxon wakker zou worden. Toen dit niet het geval bleek waagde ze het om één poot buiten het nest te wagen, en vervolgens nog eentje. Ze verroerde geen vin meer toen hij in zijn slaap een zacht gegrom liet horen. Even dacht ze dat hij het naar haar had gedaan maar hij was aan het dromen. Honeyspots wierp een blik naar buiten. De zon kwam pas net op, als ze haast maakte dan zou ze op tijd terug zijn in het kamp en kon ze misschien haar nest in glippen. Ze was één volledige dag weg geweest en haar afwezigheid moest wel gemerkt zijn. Dat kon niet anders. Ze zou de consequenties zo lang mogelijk willen ontwijken als dat mogelijk was.
Honeyspots kroop ook met haar laatste twee poten uit het nest en richtte zich op. Ze schudde het stro uit haar vacht en keek even een tel heel lang naar het vredige gezicht van de BloodClan kater. De gevoelens die ze had gehad voor hem waren echt geweest, maar ze was in haar kwetsbaarheid dom geweest. Haar gezonde verstand was teruggekeerd en ze had geen flauw benul hoe ze uit moest gaan leggen aan de clan van wie ze zwanger was, áls dit al het geval was. Ze sloot haar ogen en zuchtte verslagen. Ze zou schaamte moeten voelen. Het nest delen met een kat die niet in de clan hoorde. Het nest delen met een bloodclanner. Ze had zo'n beetje elke regel van de warrior code en elke morale regel die er bestond gebroken, en hoe meer ze er over nadacht hoe minder spijt ze voelde. Hij had haar, voor het eerst in manen, laten voelen alsof ze leefde. Sterker nog, hij was de reden dat ze nog leefde. En voor dat was ze hem dankbaar. Dankbaarder dan ze kon uitdrukken in woorden. Nog één keer wierp ze een blik op zijn nu vredige gelaat voordat ze haar ogen van hem losscheurde en naar de schuurdeur sloop. Ze verwachtte niet dat ze hem ooit nog zien zou, en misschien was dat ook maar beter. Toch deed het niet minder zeer.

Ze duwde zich door de opening van de deur heen en begon te lopen. Haar poten voelde loodzwaar aan en elke stap die ze nam maakte het dat ze zich steeds ellendiger ging voelen. De waarheid was simpel. Honeyspots wilde helemaal niet terug naar haar clan, en tegelijk ook wel. Omdat het van haar verwacht werd en ze een leven als rogue nooit zou overleven. Een leven als bloodclanner? Je hebt geheuld met de vijand! Siste een stemmetje in haar hoofd. Dat idee maakte haar ziek. Was ze echt zo zwak dat ze gered moest woorden door de aartsvijand, verzorgt door hem moest worden en met hem een nest moest delen om zich weer goed te voelen? Haar moeder zou zich schamen voor haar. Zou ze dat echt? Ik kan me haar nauwelijks herinneren .. Dacht ze, vervult van afkeer voor zichzelf. Haar moeder was de oorzaak geweest van haar hele verrotte jeugd. Haar moeder én de poes die haar vermoord had. Icy. Ooit had ze er voor geleefd om wraak te nemen op haar en elke bloodclanner die er maar bestond. En nu had ze een bloodclanner verwelkomt toen ze op haar kwetsbaarst was, en elk moreel standpunt waar ze ooit voor had gestaan in de wind geslagen alsof het toch er nooit toe had gedaan. Haar hoofd tolde er van, en maakte haar zo duizelig dat ze begon te wankelen. Ze ving zichzelf op tegen een boom en kneep haar ogen dicht. StarClan, ze voelde zich niet goed.. ze kon maar beter zo vlug mogelijk terug naar huis gaan en haar nest in duiken. Elke minuut in haar eentje deed er nu toe. En dus dwong ze zichzelf om door te lopen.

Na dat ze een tijdje gelopen had kwam ze uit bij de rivier. Het was nog een heel lang stuk voordat ze terug zou zijn in RiverClan territorium maar nu ze weer zo dicht bij het water was monterde ze een beetje op. Ooit had ze zich thuis gevoeld in het water, en dat deed ze nog steeds. Ondanks haar verlangen om er in onder te gaan die ze had gehad voordat Saxon verscheen. Onwillekeurig kneep Honeyspots haar ogen dicht. Een vreselijke hoofdpijn teisterde haar al een tijdje en ze kon maar niet begrijpen waar die vandaan kwam. Het voelde alsof haar binnenste door een wilde storm werd geteisterd. Haar hele wezen voelde anders aan. Ze kon het niet beschrijven en hoopte dat ze niet krankzinnig werd. Ze hield vol dat als ze thuis was ze zich vast beter zou voelen. Wat anders had ze om aan vast te houden? Doordat ze niet goed oplette struikelde ze en sneed ze haar wang open aan een scherp uitsteeksel van een boom. Ze siste en liet zichzelf op haar zij vallen. Warm bloed gleed er over haar wang heen. Hijgend bleef ze liggen op de koude grond die bedekt werd door een heel dun laagje sneeuw. De zon was inmiddels helemaal verstopt achter een dik pak wolken en het leek er op dat het hard zou gaan sneeuwen. Als ze niet opschoot dan kon ze verdwaald raken en dat was wel het laatste wat Honeyspots nu nodig had. Ze legde haar kop neer en kreunde. Zelfs de verkoelende sneeuw kon het vuur in haar hersenpan niet blussen. StarClan, haar hoofd deed zo'n zeer! Haar lichaam deed zo'n zeer! Straks ga ik hier dood.. Bedacht ze zich. Nog niet zo lang geleden had ze zoiets gewild, nu wist ze niet meer wat ze wilde, behalve dat het nog niet dood gaan was. Wat zouden haar kits zeggen als ze zo maar ineens verdween en dood gewonden werd buiten het kamp? Dan zouden ze hetzelfde worden zoals zij. Dat nooit! Honeyspots kroop moeizaam overeind en begon weer vooruit te wankelen. Ze begon aan het idee te wennen dat ze eerst langs de medicine den moest gaan voordat ze naar haar nest kon. Er was iets goed mis met haar, wist ze maar wat. Misschien had Saxon wel een soort buitenclanse ziekte bij zich gedragen waar hij niets vanaf had geweten. Misschien was dat wel bloodclan hun plan. Ze van binnenuit verdelgen door ze ziek te maken.. Ze schudde boos haar hoofd. Nee natuurlijk niet! Wees niet zo'n dwaas! Schold ze zichzelf uit. Je begint te ijlen, meid, je kunt maar beter opschieten.. Zei een ander stemmetje in haar hoofd. Ze kon hem niet meer gelijk geven. Ik kom er aan..

Het volgende uur ging haar in vlagen van bewustzijn voorbij. Ze strompelde vooruit en was soms heel alert en andere keren haast versuft, en niet bewust van haar omgeving. Een vos of een roofvogel had haar gemakkelijk kunnen pakken. Ze zou ze niet eens zien aankomen. Ze werd zich wel bewust van de RiverClan geur die haar neusgaten binnendrong. Haar ogen zochten naar enig bewijs en ze merkte dat ze de kleine waterval herkende waar Saxon haar gevonden had. Thuis, ik ben thuis.. Hemel wat was ze opgelucht! Ze voelde hoe haar poten tot gelatine gereduceerd werden en ze bijna ten aarde stortte van opluchting en uitputting. Ze was goed ziek, en had hulp nodig. De zon zou inmiddels al weer een stukje op zijn zodat de ochtend patrol al langs geweest zou zijn. Honeyspots keek omhoog maar kon de zon niet zien achter de wolken. Toen ze verder liep begon ze te twijfelen. Hoe lang liep ze al? Hoe veel tijd was er verstreken? Eigenlijk wist ze daar het antwoord niet op maar dat maakte ook niet langer iets uit. Het kamp was dichterbij dan ooit, ze moest nog éven doorgaan. Ze had immers haar hele leven op geleende tijd geleefd en zichzelf tot het uiterste gedreven. Ook dit zou ze nog kunnen doen. Het geluid van de rivier stierf weg toen Honeyspots als een zombie het bosje doorstak die naast de hooglanden lag. Haar hart klopte sneller door alle inspanning die het vergde en haar wang prikte door de wond die er op zat. Pas nu drong het tot haar door dat Saxon zijn bloodclan geur vast overal om haar heen hing..

Hoe Honeyspots de hele weg door het territorium niemand tegen kwam was later nog steeds een raadsel voor haar. StarClan speelde een gemeen spelletje met haar. Toen het kamp dus ook nog niet ver weg was pikte ze eindelijk een verse geur op van een andere kat. Hijgend bleef ze staan, vechtend tegen de hoofdpijn, de steken in haar wang en de duizeligheid. Ze opende haar ogen weer en keek op wie haar gevonden had.

Enter the unseen D9qgc1k-83b9005e-2a8d-4efb-b704-863d970e9e81

TOPIC IS GESLOTEN!
MADE BY VEL OF GS


The many miles we walked, the many things we learned. The building of a shrine, only just to burnEnter the unseen Honeypaw1sig
That's the way it is______That's the way it is
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Enter the unseen Images?q=tbn:ANd9GcQtKp-d3oGpfXIuJw8ZVUfUjCKKGjlHMbs-x6TMlH3LOpFA7W84pQ&s
Nynke
1335
Afwezig
dancing in my underpants.
i'm gonna run for government.
did mr. winter wonderland say:
"come here, kid, we really need to talk"?
bear with me, man, i lost my train of thought

CAT'S PROFILE
Age: 20 moons young ✘
Gender: She-cat ♀
Rank: Queen
Coyotespirit
BerichtOnderwerp: Re: Enter the unseen   Enter the unseen Icon_minitimewo 9 jan 2019 - 16:34

young & menace
Dit was een onderdeel van haar training. Samen met Chivysniff was ze op zoek naar een plant genaamd kervel. De voorraad was namelijk bijna op, en Chivysniff had de vorm van de blaadjes goed in Coyo's kop getimmerd. Want o wee als ze de vorm vergeten was en ze een ander blad meenam. Chivy was lief, maar tijdens de trainingen was ze heel erg streng. Dat motiveerde Coyo nog eens meer om goed haar best te doen tijdens de trainingen. Dus Coyo was langzaam langs elke struik aan het lopen en bestudeerde grondig elk detail. Maar tot zover, geen blad dat een beetje op kervel leek. Beetje teleurstellend dit. Ze was al bijna aan de rand van het bos; daar zag ze de highlands al liggen. Ja, daar kon ze zeker geen kervel vinden. Waar was kervel ook al weer voor? Je moest het kauwen voor de sap, maar ehhh het nut was haar even ontgaan. Nou ja, dat zou ze dan zo Chivysniff nog eens vragen. Opeens drong er een sterke geur in haar neus. Bloed! Kleine alarmbelletjes rinkelden in Coyo's kop. Met een ruk draaide ze zich naar rechts en struinde het gebied af, enkel oog hebbende voor een gewonde kat. Daar, daar in de verte zag ze iemand staan. Het was Honeyspots. Ze zag er absoluut niet goed uit. Een snee over haar wang, hijgend en bezweet. "Honeyspots!" riep de jonge poes geschrokken. Ze rende op de senior warrior af. God, wat stonk ze. Die geur... was dat Bloodclan? Ze drukte met haar neus tegen de grotere poes aan. O, die was heel erg warm! Had ze koorts? "Jij moet meteen naar Chivy's den." sprak ze op dringende toon. Niet dat het heel veel nut had, om dat te zeggen, maar wat kon Coyo nu anders? Ten eerste had ze geen kruiden bij de poot, bovendien wist ze amper iets over kruiden. Dus dit was de enige optie. Konden ze dat met z'n tweeën redden? No way dat Honeyspots op Coyotepaw kon leunen, dan was Coyote plat. Een idee vormde zich in haar hoofd. Chivy moest nog ergens in de buurt zijn... toch? "Chivysniff!" riep ze zo hard als ze kon. Hopelijk kon ze haar horen, of anders iemand anders. Immers waren ze niet super ver weg van het kamp.



Enter the unseen Coyode10

Allemaal Kunst.:
 


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Enter the unseen
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: RiverClan territory :: RiverClan territory-
Ga naar: