[Vigil] For you... my Gorsepaw



 
IndexGebruikerslijstRegistrerenInloggenZoeken
We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
Season
Season
Leaf-fall, 0°C - 18°C
Sommige dagen kunnen al best kil gaan voelen, vooral in de nacht. Al vriest het niet, waardoor de kruiden nog niet kapot zijn gevroren. Soms kan het weer ineens omslaan en waait en regent het dagen achter elkaar. De zon laat zich ook steeds minder vaak zien.
WHAT'S HAPPENING
Current Event
In-Game Event
Prophecy given by Starclan
"Heed the darkness that creeps near.
Heed the purge that will begin
Seeping into the forest slowly.
Poisoning the clans from within

Blood will turn the forest red.
Lie low in order to thrive
Stay aware of who your allies are.
Or none of the clans will survive"
THE ALLEGIANCES
Clans
THUNDERCLAN
RIVERCLAN
WINDCLAN
SHADOWCLAN
TRIBE OF RUSHING WATER
BLOODCLAN
THE MANAGEMENT TEAM
Staff
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Admin
Editor
Editor
Founder
COME JOIN US
WC DISCORD

SWITCHERDIESWITCH
SWITCH ACCOUNT



Deel
 

 [Vigil] For you... my Gorsepaw

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
[Vigil] For you... my Gorsepaw Stallion
Rebecca
3165
Actief
TAKE THE RISK
OR
LOSE THE CHANCE


CAT'S PROFILE
Age: 39 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Leader
Stallionheart
BerichtOnderwerp: [Vigil] For you... my Gorsepaw   [Vigil] For you... my Gorsepaw Icon_minitimedi 9 jun 2020 - 22:30

[Vigil] For you... my Gorsepaw Little_Gorse_trans

Stallionstar

Take the risk or lose the chance



De overdracht van het kleine breekbare lichaam van zijn zoon stak diep in zijn ziel, hij had de RiverClanner die het lichaam had gebracht naar de grens enkel een stille knik gegeven ten teken dat hij de kat dankbaar was voor het brengen van het lichaam. Stil keek hij opzij naar Falconpaw die zijn zoon als een broer had beschouwd, als een boezemvriend en misschien zelfs een zielsgenoot. Somber trok de kater met zijn witte snorharen toen hij voorover boog en Gorsepaw’s lichaam voorzichtig op zijn rug nam. Het was niet dat Gorsepaw veel woog, het was wat er gebeurd was wat zwaar op zijn schouders drukte. De kater slikte en streek troostend met zijn staart over Falconpaw’s rug. “Kom” miauwde hij zacht en liet zijn staart op de schouders van Falconpaw hangen in een poging hem tot steun te zijn.

Stap, stap, stap. Zwijgend liep hij naar het Camp, in zijn hoofd zag hij hoe Gorsepaw langzaam opgroeide en de vrolijke fonkeling in zijn gouden ogen. Hoe hij dol was geweest met bloemetjes verzamelen en veren en hoe hij samen met zijn zoon de zonsopgang had bekeken. Hoe de lucht langzaam allerlei tinten kreeg en op zijn gezicht reflecteerden en hoe hij opgewonden naar hem had gekeken. De kater slikte een brok weg in zijn keel maar voelde hoe zijn ogen vochtig werden en hoe tranen langs zijn kin naar beneden druppelden. Het had geen zin om ze weg te vegen want ze bleven stromen langs zijn wangen. Hij zag weer de vrolijke blik van Gorse voor zich en hoe hij achter een blaadje aanjoeg. Hoe hij zijn in zijn pootstappen had gevolgd op weg naar de Moonstone. Hoe hij angstig achter hem verscholen had gezeten toen de BloodClanner hem bedreigde en hij hem gered had. Hij kon alleen maar hopen dat Gorsepaw geen pijn had geleden, maar de hele reden waarom zijn zoon in de Gorge gesprongen was stak hem nog meer. Hoeveel haat hij koesterde op dit moment deed er niet toe, want het veranderde niks aan het feit dat hij nu zijn zoon mee naar huis nam zonder adem.

De wanden van het Camp doemden op en het was een klap in zijn gezicht, de hele Campwand was bezaaid met de bloem waar zijn zoon naar genoemd was. Brem. Nog een keer slikte hij en staarde naar de gele bloem. Oh, Gorsepaw. Het spijt me zo dacht hij en keek opzij naar de triestige Falconpaw. “Laten we Gorsepaw eren zoals hij verdient” miauwde hij bemoedigend. Hij wist niet goed of hij dit echt tegen Falconpaw had gezegd of meer tegen zichzelf om wat er nog over was bij elkaar te houden. Hij liep naar de Campingang en duwde zich voorzichtig door de wand heen waar hij gelijk alle blikken op zich gevestigd voelde worden. Zonder woorden liep hij naar het midden van de open plek in het Camp en legde hij het lichaam van Gorsepaw neer en duwde zacht zijn roze neus tegen de koude oranje vacht aan. Hij gaf een lik over Gorsepaw’s koude oren en legde zijn lichaam met een doffe plof naast zijn zoon neer. Had hij hier maar gelegen in plaats van Gorsepaw. “Gorsepaw was nog zo jong” begon hij zacht met emoties die hem zijn keel bijna dichtduwden. “Nog nooit heb ik iemand ooit zo verwonderd de wereld in zien kijken. We zijn een gouden ziel armer” miauwde hij en liet zijn tong nog een keer over Gorsepaw’s oor gaan. “Gorsepaw, May StarClan light your path. May you find good hunting, swift running, and shelter wen you sleep and watch over us. There will never be one like you my son. You were my everything ” miauwde hij en verborg zijn brede kop in de rood-witte vacht van zijn zoon.

OOC: Open voor alle WindClanners <3



.: there are far better things ahead
than any we leave behind :.
[Vigil] For you... my Gorsepaw Little_Gorse_trans
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Falconpaw
Med. cat apprentice
[Vigil] For you... my Gorsepaw SCwUkVM
Bo~
935
Actief
We survive by pulling together, not apart.

CAT'S PROFILE
Age: Twelve moons ღ
Gender: Tomcat ♂
Rank: Medicine Cat App
Falconpaw
BerichtOnderwerp: Re: [Vigil] For you... my Gorsepaw   [Vigil] For you... my Gorsepaw Icon_minitimedi 9 jun 2020 - 23:35


Hij kon alleen maar staren hoe het lichaam van zijn beste vriend, zijn beste maatje, werd overgebracht naar hen. Zijn hart brak alleen maar meer bij het dichterbij zien van de kater waar hij zoveel om had gegeven. Het was finaal. Hij was er niet meer. Het was levenloos en zijn ziel was allang verdwenen naar StarClan. Hij richtte zijn blauwe ogen op de grond terwijl Stallion het lichaam van waar ooit zijn beste vriend in had gezeten op pakte op zijn rug. Zijn ogen deden pijn, hij had verschrikkelijk veel dorst en alles voelde gewoon droog aan. Hij voelde de staart van Stallion over zijn rug gaan, een troostend iets, maar troost kreeg hij er niet uit. Troost bracht Gorse niet terug. En hij wist ook niet of hij degene was die troost verdiende. ”Kom” had er geklonken. Falcon sprak niet, Falcon gaf geen teken dat hij het had begrepen, niet meer dan dat zijn poten begonnen te lopen. Trillend wel, alsof hij ieder moment weer kon neer vallen, maar hij zou door gaan. Hij zou doorlopen.

De hele weg keek hij naar de grond, naar het gras die nog vol op bloeide, naar de bloemen die zich er tussen hadden gebloeid. Naar waar alles nog leefde. Zijn hersenen registreerde zo nu en dan nog een prooidier die zich bewoog door het gras heen, maar hij deed er niks mee. Hij kon er niets mee. Hij was sowieso al een slechte jager, dit zou hem echt niet beter maken. Hij was doodstil tijdens de route naar huis. Alle tranen die hij had, waren zo goed als op. Waarschijnlijk zou hij weer beginnen zodra ze in het kamp waren. Zijn hele uiterlijk, alles wat ooit Falcon was. De vrolijke, lieve, enthousiaste apprentice. Alles wat hij was? Was niet meer te zien deze dag. Hij, die alles nog zo positief zag in het leven, was verslagen. Zelfs dit was iets waar hij iets positiefs uit kon halen. Zijn oren hingen naar de zijkant, zijn ogen op de grond gericht, zijn staart laag, zijn hele houding gewoon.. laag. Niet recht, niet naar voren, geen bekende glimlach op zijn gezicht.

Gorse zou nu op hem neer kijken en zien dat hij helemaal niet zo sterk was. Goed, Gorse was altijd de sterkere geweest van hun twee. Hij kon niet eens naar boven kijken, naar waar Gorse zou zijn. Hij had hem gefaald. In een periode waar hij wist dat hij moeite zou hebben met Stallionstar met Shatteredice, had hij hem laten stikken. Met dit als gevolg. Hij had meer aandacht moeten besteden aan hem. Hij had moeten zeggen fvck de oorlog en meer aandacht moeten geven aan Gorse. Tranen vlogen weer in zijn ogen terwijl hij aan zijn beste vriend dacht die het kamp uit gespeerd was na het nieuws van Shatteredice. Hij had iets moeten doen, hij had hem tegen kunnen houden.

StarClan, hij had zoveel van hem gehouden. Was dat de reden? Was dat de reden waarom hij weg was uit zijn leven? Was dit een straf, gevolgd door de terror in zijn familie? Om hem te behoedden van de fouten die Sparrowfeather had gemaakt al die manen geleden? Was dit waarom zijn moeder hem al die tijd had gewaarschuwd? Hij had er niks aan kunnen doen, het was gewoon gebeurd en hij had het niet eens door gehad! Een zachte snik verliet zijn mond. Dit was echt zijn schuld, niet waar? StarClan hij had nooit moeten accepteren om medicine cat apprentice te worden. Gorse was hem zoveel meer dierbaarder dan de rang die hij had ontvangen van StarClan. Als hij kon ruilen, dan had hij dat gedaan. Dan had hij meer op Gorse kunnen letten, dan had hij hem meer kunnen ondersteunen. Dan had hij iedere avond bij hem kunnen slapen en hem kunnen vertellen dat alles goed kwam en dat ze zich er samen doorheen konden slaan.

”Laten we Gorsepaw eren zoals hij verdient” klonk de stem van Stallionstar. Hij knikte wat afwezig, maar de woorden registreerde zich niet helemaal in zijn koppie. Hij volgde Stallionstar naar binnen, geen blik leggende op iets of iemand. Want zijn blik was dof, gebroken als hij was. Hij had ook een limiet met hoeveel hij aan kon. Alle ruzies met zijn moeder kon hij aan, het feit dat er oorlog was kon hij ook aan. Dat zijn adoptiemoeder verbannen was kon hij ook aan. Dat hij ruzie had gehad met iemand die hij als een vader had zag kon hij ook hebben. Maar dit was het laatste beetje die hem over de rand gooide. Dit was de grootste druppel. Dit was geen druppel, nee, dit was een hele emmer vol geweest bovenop de al volle emmer. Dit was het ergste wat hij ooit had meegemaakt in zijn hele leven. Hij wilde de clan niet laten zien hoe gebroken hun medicine cat apprentice was. Het gesnik zou al genoeg zijn om hen te laten weten dat hij diep en diep rouwde om zijn beste vriend.

Hij zag nog net hoe het lichaam van Gorse werd neergelegd op de grond. Hij twijfelde geen moment, hij liep naar het lichaam toe van de kater waar hij zoveel van had gehouden. Zijn poten konden hem op dat moment ook niet meer dragen. Hij zakte letterlijk weer door zijn poten heen, zijn kop in de vacht van zijn beste vriend duwende terwijl tranen weer als een waterval van zijn kop af ging en in de vacht van Gorse. ”Het spijt me…” snikte hij onhoorbaar, meer lucht dan geluid die uit zijn stem klonk. ”Het spijt me zo…” vervolgde hij, terwijl de vacht van Gorse nat werd. Maar dat boeide hem niet, dit was Gorse. En Gorse zou het niet raar of vies vinden als hij zou huilen. Hij wilde geen troost, van niemand niet. Hij wilde alleen zijn, samen met zijn beste vriend. Voor een laatste keer, hen tweeën. Hij zou er alles voor geven om nog één keer met hem te spreken, nog één keer zijn poten om hem heen te slaan en hem aan te kijken in zijn prachtige gouden ogen. Die ene keer, om hem de woorden te vertellen die StarClan hem had verboden om ooit te zeggen. ”Ik hou van je..”


So I drown it out like I always do
Dancing through our house with the ghost of you
[Vigil] For you... my Gorsepaw Falconos
And I chase it down, with a shot of truth
That my feet don't dance like they did with you
Oud setje <3:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
[Vigil] For you... my Gorsepaw ZeCIrjc
Beertje
209
Actief
Sometimes life
just slips in through a back door


CAT'S PROFILE
Age: 34 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Warrior
Daintywhiff
BerichtOnderwerp: Re: [Vigil] For you... my Gorsepaw   [Vigil] For you... my Gorsepaw Icon_minitimewo 10 jun 2020 - 0:34

[Vigil] For you... my Gorsepaw X10E2zv

Haar naam was nu Daintywhiff. Dat vertelde de gekke kater haar altijd. Ze kon zijn naam niet meer goed onthouden, het ... nee ze ging er niet meer opkomen. Daintywhiff had nog moeite met haar naam eigen te maken, het voelde niet juist om zo te denken, maar geen naam hebben was nog erger. Ze wilde geen het zijn, ook al wist ze niet meer goed wat ze wel wilde zijn. Ze wilde... een leven en de zwarte kater kon haar die geven had ze het gevoel. De poes vond ook de twee katten die voor haar zorgden lief. De jongere kater zijn schreeuw galmde nu over het camp. Ze keek verwilderd om haar heen. Door de tinnitus in haar oren had ze de rest niet gehoord. Voorzichtig, met een opgezette vacht kwam ze recht en verliet ze haar veilige haven. Er lag een lichaam. Haar oor flikte. Een rood met wit lichaam. Daintywhiff zuchtte. Met grote angstige ogen keek ze even heen en weer voor ze zich bij de andere jonge leerling zette. Degene die altijd in haar den zat. Ze legde haar dunne staart over zijn heupen heen en keek naar de jongen aan zijn poten. Wat moest ze nu zeggen... Dag klonk zo vreemd en was er een soort geloof waar deze katten in geloofden? Waar ze vroeger ook in geloofde?


Uneasy lies the head that wears a crown

Daintywhiff
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rapidpaw.
Member
[Vigil] For you... my Gorsepaw DPKsfdL
47
Actief

CAT'S PROFILE
Age: 6 moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Kitten
Rapidpaw.
BerichtOnderwerp: Re: [Vigil] For you... my Gorsepaw   [Vigil] For you... my Gorsepaw Icon_minitimewo 10 jun 2020 - 13:29

Vrolijk was hij aan het spelen met een paar andere kittens die buiten de nursery waren toen de sfeer ineens veranderen. Rapidkit keek op en zag hoe Stallionstar binnen kwam met het lichaam van een clan genoot. Gorsepaw had hij wel vaker gezien in het kamp of in de nursery als de nesten verschoond moesten worden, maar nog nooit hadden ze verdere contact gehad. Als versteend stond de zwarte kitten even stil en keek toe hoe het stuk voor zich afspeelde. Zijn oren gingen naar achteren. Weer een kat dood? Hoe kon dat nu. Waarom weer een, waarom bleef Starclan levens nemen? Rapidkit stapte voorzichtig richting de plaatst waar gerouwd werd en hij zetten zich naast Stallionstar. Het voelde vreemd. De vorige keer had hij ruzie gehad met een ander kitten en was hun leider het die hen uit elkaar gehaald had. Een poging tot troost drukte de kitten zich tegen de schouder van de massieve kater aan.


[Vigil] For you... my Gorsepaw Rapidos
My Mood when you disrespect me:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
[Vigil] For you... my Gorsepaw VDVBjNZ

Camilla ^^
1131
Actief
Passing by the edge
of the cold winter
Until the days of spring
Until the days of flower blossoms
Please stay, please stay there a little longer

CAT'S PROFILE
Age: 34 Moons
Gender: Tomcat ♂
Rank: Moor Runner
Shadefeather
BerichtOnderwerp: Re: [Vigil] For you... my Gorsepaw   [Vigil] For you... my Gorsepaw Icon_minitimedo 11 jun 2020 - 19:40


De kater had in spanning afgewacht en uiteindelijk kwam zijn beste vriend terug. Met zijn dode zoon. Shadefeather slikte. Verdrietig zijn was niet echt iets wat hem vaak overkwam. De kater was luchtig en vrolijk. De kleine Gorsepaw... Hij kon niet geloven dat het zover had kunnen gaan. Het had niet gemogen. Tranen verlieten zijn ogen en hij haalde trillerig adem. Hij liet de anderen eerst rouwen, Gorsepaws vader, zijn beste vriend.
In zijn ooghoek zag hij een witte vacht. Zijn gele ogen richtte zich op haar. De poes waarvan hij hield. Ze was haar geheugen kwijt en hij wist niet of dat een goed ding was of niet. Maar hij hield nog steeds van haar. Oh StarClan, als ze haar ooit van hem afnamen... Hij zuchtte en draaide weer naar Gorsepaw. Met slome passen liep hij naar het koude lichaam. Een zucht verliet zijn bekje. 'Oh, lieve Gorsepaw,' miauwde hij voor hij zijn neus in zijn vacht drukte. 'Ik zal je missen..'


[Vigil] For you... my Gorsepaw VvUCyqj
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hazelpaw'
Member
[Vigil] For you... my Gorsepaw Giphy.gif?cid=790b76115cd92ce45436595559104247&rid=giphy
Julia
231
Actief
What we do for love: those things endure. Even if the cats you do them for don't

CAT'S PROFILE
Age: 12 moons
Gender: She-cat ♀
Rank: Apprentice
Hazelpaw'
BerichtOnderwerp: Re: [Vigil] For you... my Gorsepaw   [Vigil] For you... my Gorsepaw Icon_minitimedo 11 jun 2020 - 20:04

Falconpaw had nog geen woord tegen haar gezegd en ze had ook niet het idee dat hij haar überhaupt had gehoord. Uiteindelijk was ze voor hen uitgelopen. Ze kon toch niks meer doen. Haar broer leek de troost die ze wilde geven niet te voelen, zo afwezig was hij. Ze werd er bang van. Echt bang… Ze wilde hem niet kwijt. Zelfs niet als mama wel van hem hield en niet van haar. Hij was haar grote stoere broer, haar rots in de branding. Verdrietig liep ze naar het kamp en ging ergens in een hoekje zitten. Daar bleef ze ook zitten terwijl Stallionstar en Falconpaw met het lichaam van Gorsepaw het kamp in kwamen. Ze kon het niet meer aanzien. Hoe gebroken haar broer was. Natuurlijk zij vond het ook verschrikkelijk. Ze had Gorse ook aardig gevonden, maar ze waren nooit zulke vrienden geweest als Falcon en Gorse. Dus ze was niet gebroken, zoals haar broer dat was. Stilletjes keek ze toe, tranen in haar hazelnootkleurige ogen. Niet in staat om iets te doen, ze wist gewoon niet wat. Troosten kon ze hem niet, helpen kon ze hem niet, ze kon niks, ze was machteloos.


[Vigil] For you... my Gorsepaw 59GfEOoG_o
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Scarface
Member
[Vigil] For you... my Gorsepaw DPKsfdL
214

CAT'S PROFILE
Age: 21 manen
Gender: Tomcat ♂
Rank: Warrior
Scarface
BerichtOnderwerp: Re: [Vigil] For you... my Gorsepaw   [Vigil] For you... my Gorsepaw Icon_minitimedo 11 jun 2020 - 21:15

Hij was in stilte mee terug gelopen richting het kamp. Het deed hem pijn in zijn hart om zowel Stallionstar als Falconpaw te zien, maar nog erger was het beeld van hoe zijn zus de gebroken medicijn kat leerling probeerde te steunen, maar Falcon scheen haar niet op te merken. Toen ze in het kamp waren zag hij hoe verslagen Hazelpaw was en hij ging na Gorsepaw gedacht gezegd te hebben naar de rood/witte leerling toe en ging naast haar zitten en legde zijn staart om haar schouders. 'Hij heeft tijd nodig Hazelpaw. Falconpaw komt er wel weer boven op.' miauwde Scarface op fluisterende toon en hij gaf haar een troostende lik over haar oren. Scar had hun vaak met zijn drieën gezien of zij en Falconpaw alleen. Alles wat de crème oriental wilde doen was een steun voor haar zijn. Ze mocht altijd bij hem komen als ze niet bij haar broer terecht zou kunnen natuurlijk.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
[Vigil] For you... my Gorsepaw
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Warrior Cats :: WindClan territory :: WindClan camp-
Ga naar: